Marcos 5
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs VC
1 Iesu ne rəhan mɨn netəmim kəmotuwɨn motuwar əpəh entənɨpən-pən e Lek Kalili, əpəh ima netəm Kerasa.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Nian Iesu təmiet e pot, kən məplan suah kit təmɨsɨ-pən əpəh e nɨpəg kəpiel mɨn, ikɨn katɨtənɨm netəmim ikɨn. Suah un narmɨn rat tətatɨg lan.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Suah un tətatɨg əm əpəh e suwɨt, okol kəsaskəlɨmən, kən kəruru mɨn nəlisən e nol o sen.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Nian tepət kotəlis nelmɨn ne nelkɨn ne e sen. Məto nian rafin tateatɨp-eatɨp sen, kən matoratɨp-oratɨp sen e nelmɨn ne nelkɨn ne, kən məsanən pɨk məsahmen-inən suah kit məmə otaskəlɨm.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Kən lapɨn ne e nərauiəgən mɨn ne nian rafin, in tətan əpəh e suwɨt, ne əpəh e nɨtot mɨn, in pɨsɨn əm, mətagət əfəməh, kən matəte atɨp əm in e kəpiel asɨlə mɨn.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Nian suah un təmasɨpən-in Iesu əpəh isəu tatuwa əh, kən təmaiu muwɨn meiuaiu mɨsin-pən nulɨn ron.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Kən mətagət əfəməh məmə, “!Iesu, ik Nətɨ Uhgɨn Ilɨs Agɨn! ?Nəmuwa məmə onakahro io?” Məto Iesu təmə, “!Ik narmɨn rat, iet e suah un!” Məto narmɨn rat apon təmə, “!Ekateasiə-in e nərgɨ Uhgɨn məmə onakəsolən nalpɨnən kəm io!”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Kən Iesu təmətapəh ron məmə, “?Ik nərgəm pah?” Məto təmə, “Nərgək u, Nɨmanin Tepət, məto-inu itɨmat tepət.”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Kən kəmotən-ipən əskasɨk kəm Iesu məmə otəsahl-iarəpən ilat əh-ikɨn əh.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Ikɨn əh, pɨkəs mɨn tepət tepət kotalu əpəh e nɨkalɨ nɨtot un.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Kən narmɨn rat mɨn apon kəmotən-ipən kəm Iesu məmə, “Kəsi, ahl-ipən-tu itɨmat ekotuwɨn o pɨkəs mɨn əpəh, megəhan-in itɨmat ekotuwɨn motatɨg əpəh elat”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Kən Iesu təmegəhan-in ilat məmə okotuwɨn, kən narmɨn rat mɨn apon kəmotiet e suah apon motuwɨn əpəh e pɨkəs mɨn. Kən pɨkəs mɨn un kotahmen-in tu-taosan, kəmotaiu motuwɨn əpəh ikɨn təkul-əkul ikɨn, kən motiwɨg-pən əpəh ləhau e nəhau un motamnɨm.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Kən netəmim itəm kəmotagwən pɨkəs mɨn un, kəmotaiu motuwɨn motən-iarəp natun kəm netəmim mɨn əpəh e taon rəhalat, kən motən tuwɨn mapəkol əpəh latuənu mɨn. Kən netəmim tepət kəmotuwa məmə okotəplan-tu nat un məmə kəmahrol min-nulan.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Nian kəmotuwa o Iesu, kən motəplan suah un narmɨn rat mɨn kəmotatɨg lan aupən, tɨnapəs nalmələn kən mɨnuwɨn e natɨmnat matəpələh, kən narmɨlat təmiwɨg ron kən motəgɨn.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Kən netəm mɨn u kəmotehm nat ətuatɨp e nɨganəmtɨlat kəmotamnus nat un kəmotehm Iesu təmol e suah un ne pɨkəs mɨn kəm ilat mɨn neen.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Məto netəm mɨn u e nɨtən un kəmotən-ipən əskasɨk kəm Iesu məmə otatuwɨn məsətulən əh iməlat ikɨn.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Kən nian Iesu tɨnatɨtəlɨg-pən mɨn məmə otuwɨn e pot, məto suah un narmɨn rat mɨn kəmotatɨg lan, təmolkeike pɨk məmə otuwɨn ilat Iesu ne, kən matən-ipən kəm Iesu məmə, “Egəhan-in io, pəs ekɨmnə kitat min itəmat.”
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Məto Iesu təməsegəhan-inən, məto təmən-ipən kəm in məmə, “Ɨtəlɨg-pən imam ikɨn, kən mamnus kəm netəm imam ikɨn nat naka itəm Uhgɨn ilɨs pɨk təmol kəm ik, kən məmə in təmasəkitun ik.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Kən təmuwɨn əpəh ikɨn Tekapolis matən-iarəp natɨmnat itəm Iesu təmol kəm in. Kən nian netəmim kəmotəto, kən kəmotaut pɨk ron.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Kən Iesu ne kəmotuwɨn mɨn e pot motɨtəlɨg-pən entənɨpən-pa e lek, məto nɨmanin netəmim kəmotuwa ron motɨtəlau in əpəh e nɨkalkal lek.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Kən suah kit, nərgɨn u Jaeras, in etəm-iasol kit rəha nimə rəha nuəfɨmɨnən, təməplan Iesu kən təmuwa mɨsin-pən nulɨn ron.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Kən təmatətapəh o Iesu matəkəike kəm in o nasituən məmə, “Rəhak pətan əkəku tatɨmɨs pɨk otəsuwəhən tɨmɨs. !Awi, wa-tu kian nəkələhəu-pən nelməm lan pəs təwɨr məmegəh!”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Kən Iesu təmətəu-pən suah un mətian, kən nɨmanin netəmim tepət kəmotuarisɨg-in kɨtəlau lan katɨləs-pɨkən-ləs-pɨkən.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Kən pətan kit təmuwa o Iesu itəm tatos nɨmɨsən rəhalat nɨpɨtan nian rafin əm, mɨnos nup tuelef.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Kən təmuwɨn məplan tokita tepət, kən mərakin rafin rəhan məni elat, məto wək rəhalat kəmotol təto pɨk nahməən. Məto rəhan nɨmɨsən təməseiuaiuən, in təmər məsɨn mɨn.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 In təməto namnusən e Iesu, kən nɨkin təməht məmə, “Okəmə ekek əm rəhan kot, kən rəhak nɨmɨsən otol namnun.” Kən tol nəhlan, təmuwa maliwək muarisɨg-in ilat, mɨsɨ-pən e məntaa Iesu ikɨn, kən mea-pən mek rəhan kot.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 — ausente —
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Nian təmek kot rəha Iesu nəhlan, kən roiu mɨn əm rəhan nɨmɨsən təmətul, kən təməto əm e nɨpətɨn məmə in tɨnəwɨr.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Kən roiu mɨn əm, Iesu təməto məmə nəsanənən məsɨn təmiet lan, kən təmeirair matətapəh məmə, “?Pah təmek rəhak kot?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Kən məto rəhan mɨn netəmim kotəmə, “Ei, əplan-tu. Netəmim koatɨləs-pɨkən-ləs-pɨkən pɨk ik. ?Tahro nakatən nulan məmə, ‘pah təmek io’?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Məto Iesu təmategəs-in məmə otehm-tu məmə pah təmek.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Kən əmun pətan apon tɨnɨtun məmə nian in təmek kot rəha Iesu, rəhan nɨmɨsən tɨnɨkə. Tol nəhlan, mɨnatəgɨn mətasiəp-asiəp muwa meiuaiu mɨsin-pən nulɨn o Iesu matən-ipən natɨmnat rafin kəm in.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Kən Iesu təmən-ipən kəm in məmə, “Nətɨk pətan, e rəham nahatətəən, nɨnuwa mɨnəwɨr. Kən atuwɨn, pəs nəməlinuən rəha Uhgɨn tətatɨg ron ik. !Rəham nɨmɨsən tɨnɨkə!”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Nian Iesu təmatəghat əh kəm pətan un, kən netəmim neen kəmotɨsɨ-pən əpəh ima Jaeras ikɨn motuwa motən-ipən kəm Jaeras məmə, “Rəham pətan əkəku tɨnɨmɨs rəkɨs. Əsəlɨkiamtəən iəgətun.”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Məto Iesu təməsətəlɨg-inən rəhalat nəghatən, kən mən-ipən kəm Jaeras məmə, “Əsəgɨnən, məsolən nɨkim tərat. Ahatətə əm lak.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Kən Iesu təmən-iəhau netəmim məmə okəsotuarisɨg-inən ilau, kən mit əm Pita ne Jemes ne pian Jon motuwɨn.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Kən kəmotuwɨn əpəh ima Jaeras ikɨn motəplan netəmim tepət kəmotuwa motasək moatəun-əun.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Kən Iesu təmuwɨn əpəh imə mən-ipən kəm ilat məmə, “?Nakotagət pɨk nulan o naka? ?Kən motasək pɨk o naka? Pətan əkəku u təsɨmɨsən, tətapɨl əm.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Kən netəmim kəmotalah-əmnu. Məto Iesu tahl-iarəp ilat məmə okotiet motuwɨn əpəh ihluə. Kən mit əm rəhan etəmim miləhal ne mama ne tata rəha pətan əkəku un motuwɨn əpəh pətan əkəku un tatəməhl ikɨn.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Kən Iesu təmos nelmɨn, mən e rəhalat nəghatən məmə, “Talita kum,” nɨpətɨ nəghatən un təmə, “!Pətan əkəku, iatən-ipɨnə kəm ik məmə onakətul!”
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Kən roiu mɨn əm, pətan əkəku apon təmətul mɨnataliwək. (Pətan əkəku un tɨnos nup tuelef.) Nian netəmim kəmotəplan nat un Iesu təmol, kən narmɨlat təmiwɨg pɨk ron.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Kən Iesu təmən-ipən əskasɨk kəm netəm mɨn un məmə, “Onakəsotən-iarəpən nat un kəm suah kit.” Kən matɨg mən-ipən mɨn kəm ilat məmə okotos-ipən nagwənən kit kəm pətan əkəku un tun.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.