Romanos 4
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs VC
1 Epraham kaha kupwən səkɨmaha nəkur Isrel, kɨtaha tsəɡkiari irə mhəfni irə? In rɨnətoni nəfe nari ia nɨmɨruien səvənhi?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 In rətoni mə Kumwesən rɨməni mə in ratukwatukw ia nənimen, mətə rɨpko mhə ia noien me səvəi Epraham. Trɨni mɨnuə Epraham ratukwatukw ia noien me səvənhi, nənə in rukurən nəfiəutəien in tukwe. Mətə ia nəmri Kumwesən Epraham ko rɨpkəfiəutə mhə in tukwe.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Nəkukuə Ikinan rani nəfe? “Epraham rɨni nɨpərhienien ia Kumwesən, nənə tɨ nəri nə mə in rahatətə iamɨnhi, Kumwesən rətə in mə in ratukwatukw ia nənimen.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Iərmama sə ramo wok tɨ nərəkuien, nərəkuien nəha səvənhi rɨpko mhə nari riti sə kuvei pen auər a min, mətə nərəkuien nəha sə kuvei pen min in rɨno wok tukwe.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Mətə iərmama sə rəpwəh noien wok tɨ nərəkuien, mətə ramətɨɡite ia Kumwesən sə rani nəkur ərəha mə irəha hatukwatukw ia nənimen, rəmwhen mə Kumwesən ruvei pen auər a nari riti min. Tɨ nəri nə mə iərmama nəha ramahatətə iamɨnhi, Kumwesən ramətə in mə in ratukwatukw ia nənimen.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Kiɡ Tevɨt fwe kupwən, in mwi rɨnəɡkiari ia noien nəha nəpɨn rɨnəkwein amasan ia iərmama sə Kumwesən ramətə in mə in ratukwatukw ia nənimen, mətə rɨpko mhə ia noien me sə iərmama nəha ramo.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 In rɨməni mə,
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Iərmama i sə Kumwesən trɨpkəvsini mhə noien ərəha me səvənhi,
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Nəɡkiariien nəha Kiɡ Tevɨt rɨnəkwein amasan m nərmama irə, in səvəi nəkur Isrel me a, uə nəɡkiariien nəha səvəi nərmama me mwi i rɨpko mhə irəha nəkur Isrel? Ouəh, səvəi nərmama me mwi rɨpko mhə irəha nəkur Isrel. Kɨtaha saməni nəɡkiariien səvəi Nəkukuə Ikinan sə rani mə, “Epraham rɨni nɨpərhienien ia Kumwesən. Nənə tɨ nəri nə mə in rahatətə iamɨnhi, Kumwesən rətə in mə in ratukwatukw ia nənimen.”
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Mətə Kumwesən rɨməni nesən mə Epraham in ratukwatukw, nəpɨn kuvəuvehi raka ninhum min, uə ia nəpɨn kəpwəh ihi nuvehiien ninhum min? Kumwesən rɨməkupwən mɨni raka iamɨnha irə kurirə kuvehi ninhum min.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Nənə kuvehi ninhum m Epraham tɨ nəfe? Ro iamɨnha irə rahatən pen mə Epraham rɨnatukwatukw raka ia nəmri Kumwesən ia nahatətəien səvənhi nəpɨn kəpwəh ihi nuvehiien ninhum min. Ro iamɨnhi irə in tata səvəi nərmama me pam səməme kəpwəh ihi nuvehiien ninhum mɨnraha mətə kamhəni nɨpərhienien ia Kristo, nənə ia suatuk nəha həuvehe nərmama Kumwesən ramətə irəha mə hatukwatukw ia nənimen.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Nənə in tata səvəi nərmama nepwɨn mwi səməme kuvəuvehi raka ninhum mɨnraha, nərmama me nəha irəha nəkur Isrel. Mətə rɨpko mhə səvənraha tata tɨ nəri nə mə kɨməuvehi ninhum mɨnraha, mətə tɨ nəri nə mə irəha kamhesi pen suatuk səvəi nahatətəien. Fwe kupwən tata səvənraha Epraham ramesi pen suatuk nəha nəpɨn kəpwəh ihi nuvehiien ninhum min.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Kumwesən rɨno promes m Epraham mɨne kwənəkwus me səvənhi mə tɨ nəpɨn riti tɨprənə i truvehe mo səvənraha irə. Promes nəha rɨpkuvehe mhə tɨ Epraham tɨ nəri nə mə Epraham ramesi pen Loa, mətə ruvehe tukwe tɨ nəri nə mə in rahatətə nənə Kumwesən rɨni mə in ratukwatukw ia nənimen.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Trɨni mɨnuə promes nəha ruvehe mo nɨpərhienien irə tɨ nərmama səməme kamhesi pen Loa, nərmama tuhahatətə tɨ nəfe? Nahatətəien in nari riti ro a tekɨn a, nənə promes nəha ruvehe mo nəri auər a irə.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Loa ravi pehe niemaha səvəi Kumwesən, mətə mə loa riwən ko iərmama rəpwəh nətefiien loa.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ro iamɨnhi irə promes nəha ruvehe tɨ Epraham ia suatuk səvəi nahatətəien mə promes nəha truvehe ia namasanien sə Kumwesən raməriari pehe irə m kɨtaha nənə mo nari riti sə nɨpwnəti Epraham me pam tuhəuvehi səvənraha, rɨpko mhə nɨpwnəti Epraham əpa i Kumwesən rɨməuvei pen Loa mɨnraha, mətə nɨpwnəti Epraham me i səməme kamhesi pen suatuk səvəi nahatətəien səvəi Epraham tɨ nəri nə mə in tata səkɨtaha pam.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Rəmwhen ia nəɡkiariien i kɨmərai pen ia Nəkukuə Ikinan rani mə, “Iakɨno ik tata səvəi kwənəkwus me həpɨk.” In tata səkɨtaha ia nəmri Kumwesən i Epraham rɨməni nɨpərhienien irə, Kumwesən sə rauvei pen nɨmɨruien m nərmama səməme həuvamhə, nənə in rukurən noien narimnari me səməme həiwən həuvehe mharə.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Kumwesən rɨno promes m Epraham mə in truvehe tata səvəi kwənəkwus me həpɨk, nənə nɨmwipwɨni me tuhəpɨk mhəpi raka kəməhau me. Nənə Epraham rəmri pen əknekɨn nətərɨɡien səvənhi ia Kumwesən mahatətə əknekɨn irə mə nəɡkiariien səvənhi ro nɨpərhienien. Nəri auər a rəknekɨn mə promes nəha truvehe mo nɨpərhienien irə,
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 mətə nahatətəien səvəi Epraham rəpwəh neiwaiuien nəpɨn in rətoni nɨpwran mə rɨnərɡharə mɨnəmwhen mə tremhə tɨ nəri nə mə nuk səvənhi wan hantret, uə nəpɨn in rətoni Sera mukurən mə rɨnəprənemə ko rɨpkərəhi mhə iəkunouihi.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Epraham rəpwəh nəmkiəmkiien tɨ promes nəha Kumwesən rɨməuvei pen min, mətə ruvehe mɨskai ia nahatətəien səvənhi nənə maməɡnəɡɨni Kumwesən.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 In rukurən amasan ia rerɨn mə Kumwesən rauvehi nɨskaiien tɨ noien promes səvənhi ruvehe mo nɨpərhienien.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Nənə tɨ nəri nə mə Epraham rahatətə ia Kumwesən iamɨnhi, Nəkukuə Ikinan rani mə, “Kumwesən rətə in mə in ratukwatukw ia nənimen.”
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Nəɡkiariien i sə rani mə, “Kumwesən rətə in mə in ratukwatukw ia nənimen,” kɨnapkrai mhə səvəi Epraham əpa,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 mətə kɨmərai mwi mə səkɨtaha nərmama səməme Kumwesən ramətə kɨtaha mə kɨtaha satukwatukw ia nənimen. Kɨtaha nərmama saməni nɨpərhienien ia Kumwesən sə rɨno Iesu Iərɨmənu səkɨtaha rətui mwi ia nemhəien səvənhi.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Kɨnəseni pehe Iesu ruvehe memhə tɨ noien ərəha me səkɨtaha, nənə Kumwesən ro in rətui mwi ia nemhəien mə in tro suatuk mə kɨtaha satukwatukw ia nənimen.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.