Atos 16
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs NTLH
1 Ia nəpɨn nəha Pol revən fwe taon mi nəha Tepe mɨne Listra. Ia Listra iərmama riti səvəi Iesu nəɡhɨn nə Timoti. Mama səvənhi in prən Isrel. In mwi rani nɨpərhienien ia Iesu. Mətə tata səvəi Timoti in iəmə Kris.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Piəvtaha me fwe Listra mɨne Ikoniam kamhəni Timoti mə in iəmə amasan riti.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pol rokeikei mə Timoti trukurirə in rouier rauevən. Ro pen in ruvehi ninhum m Timoti tɨ nəri nə mə nəkur Isrel fwe ikɨn həukurən mə tata səvəi Timoti in iəmə Kris riti.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nəpɨn Pol mɨne in me nepwɨn həier pen fwe ia taon me, haməvisau irapw m nərmama me səvəi Iesu natuakəmien me nəha aposol me mɨne elta me səvəi nəfwakiien fwe Jerusalem həməni. Kamhahatən nakalasia me mə irəha tuhaməkeikei mhesi pen.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ia noien nəha nakalasia me pam ia kwopun me fwe ikɨn nahatətəien səvənraha ruvehe mɨskai. Ia nəpɨn me irəha həuvehe mhəpɨk mwi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pol mɨne in me nepwɨn həuvən mhəpi sɨmwɨn ia profens mi nəha Frijia mɨne Kalesia, tɨ nəri nə mə Nənɨmwɨn Ikinan rɨnise irəha mə tuhəpwəh nevənien mhəvisau nəɡkiariien amasan fwe ia profens nəha Esia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Nəpɨn irəha həuvehe ipaka tɨ profens nəha Misia, həmwur mə tuhəuvən fwe ia profens nəha Pitinia. Mətə Nənɨmwɨn səvəi Iesu rɨpkəseni mhə irəha.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Ro pen həukurau ia profens nəha Misia, mheiwaiu mhəuvehe ia taon nəha Troas.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ia nəpɨn Pol rətə nəməkrəhaien riti. Iəmə Masetonia riti ramərer, mamase in mə, “Tikuvehe ro i ia Masetonia, masitu ia kɨmaha.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Nəpɨn Pol rɨnətə pam nəməkrəhaien nəha, təkwtəkwuni a mwi kɨmaha iahənaməpnəpenə mə tahəier, mhəuvən fwe Masetonia, tɨ nəri nə mə iahəreɡi mə Kumwesən raməkwein kɨmaha mə tahəvisau irapw nəɡkiariien amasan səvəi Iesu m nərmama me fwe ikɨn.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Kɨmaha iahəputə ia nɨtətə riti, mhəier ia Troas, mhaiu atukwatukw mhəuvən fwe tənə əmwerɨs nəha Samotres. Kɨni rakwakwi irə iahaiu mhəuvən fwe ia taon nəha Neapolis.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Iahəier ia kwopun nəha mhavən mhəuvən fwe Filipae, taon asori riti ia tɨprənə səvəi Masetonia profens. Nərmama me ia taon nəha irəha sitisin me səvəi Rom. Kɨmaha iahapirapw fwe Filipae, mharə ikɨn nəpɨn rɨpɨk.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nəpɨn riti ia Sapat iahəier irapw ia kwəruə asori səvəi taon nəha, mhəuvən ia nɨkare nui arɨs ia kwopun riti iahəukurən mə nərmama kamhəfwaki ikɨn. Iahəuvən, mhəkure, mamhəvisau pen Iesu m nɨpran me səməme hənousəsɨmwɨn raka irəha me fwe ikɨn.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Pran riti sə ramətərɨɡ ia kɨmaha nəɡhɨn nə Litia. Ruku pen ia taon nəha Tuatira. Səvənhi fwe stoa kauvehi nəmri tɨnari sə kala səvənhi tihinatis. Ia nəpɨn me Litia raməfwaki m Kumwesən. Iərɨmənu rəsevər ia nətərɨɡien səvəi prən i, rɨni nɨpərhienien ia nəfe Pol rani.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Nəpɨn kɨno raka paptaes ia Litia irəha nərmama me pam ia nəkwai nimwə səvənhi, Litia rɨni pehe tukumaha i mə, “Mə hiəukurən mə iakamahatətə pərhien ia Iərɨmənu, ramasan pwəh hiəuvehe mharə ia nəkwai nimwə səiou.” In raməkeikei pehe m kɨmaha, nənə iahəuvən.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Nəpɨn riti iahaməuvən fwe kwopun nəha kaməfwaki ikɨn, mhəpi raka pran riti kamo slef irə. Nənɨmwɨn ərəha ramarə irə, mamo prən nəha ramətoni narimnari me səməme kamhərkwafə. Prən nəha rauvehi mane asori səvəi nəmə asori me səvənhi, tɨ nəri nə mə nərmama kamhərəku in tɨ nɨniien narimnari me səməme tuhəpkuvehe.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Kɨmaha Pol iahamavən. Prən nəha rakurirə kɨmaha, maməkwein əpwəmwɨs, mamɨni mə, “Nərmama me i kamho tukwini nari m Kumwesən Asori, mamhəni irapw tukumiaha i mə tihəfo in ruvehimɨru kɨmiaha.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ia nəpɨn me rɨpɨk prən nəha ramo iamɨnhi. Pol rɨreɡi rɨnəpou irə, ruvsini, məɡkiari pen m nənɨmwɨn ərəha mə, “Ia nəɡhi Iesu Kristo iakani pehe tukw ik i mə tikier ia prən i.” Təkwtəkwuni a nənɨmwɨn ərəha rier.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Nəpɨn nəmə asori me səvəi prən nəha hənamətoni mə tuhəpwəh nuvehiien mwi mane ia prən nəha, həkwtəmhiri Pol mɨne Saelas, mhəvi irau, mhəuvən tɨ nəmə asori me fwe ia kurkwai taon nəha.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Irəha həvi irapw irau ia nəmri iəmə asori mi səvəi Rom, mhəni pen tɨ iəmə asori mi nəha mə, “Iəmənmi irau iəmə Isrel mi. Kraurukwumen nərəhaien ia taon i səkɨtaha,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 rauni irapw narəien me nepwɨn rɨpkatukwatukw mhə tukutaha i nəkur Rom mə tsəuvehi uə tsarə irə, tɨ nəri nə mə kamhərui loa səkɨtaha.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nərmama me ia kwopun nəha irəha mwi həskəmter, mamhəni ərəha irau. Ro iamɨnhi irə iəmə asori mi nəha səvəi Rom krouni pen tɨ naruaɡən me nepwɨn mə tuhəuvehi raka tɨnari səvənrau, mhousi irau.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Nənə housi pɨk irau. Kurirə irə həuvehi puvnimwə irau ia kalapus, mhəni pen tɨ iərmama sə ramətui tɨ kalapus mə, “Tikətui amasan tɨ iəmənmi.”
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nəpɨn iərmama sə ramətui tɨ kalapus rɨreɡi nəɡkiariien nəha, ruvehi irau, mevən fwe ia rum riti fwe imwə ia nəkwai kalapus, muvehi pen nɨsunrau nei asori rəkure tərini.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ia kurkwai nəpɨn, Pol mɨne Saelas krouəfwaki, rouəni nɨpu me, rouəɡnəɡɨni Kumwesən. Nərmama me fwe ia kalapus kamhətərɨɡ ia nirau.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Təkwtəkwuni a nɨmwnɨmwien asori ruvehe. Kalapus rɨkiukiu pɨk. Təpinhə me pam həuvehe mhəkwaɡ. Jen me pam səməme kamhəkwtəmhiri nərmama me həsas.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ia nəpɨn nəha nɨmwnɨmwien rɨkiu irə, iərmama sə ramətui tɨ kalapus rətui, mətə təpinhə me pam həkwaɡ. Rerɨn rɨrhi mə nərmama me ia kalapus hənap. Ro pen reivi raka nau səvənhi mə trəpi əpune atukw a in.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Mətə Pol rəkwein asori, mɨni mə, “Tikəpwəh nousi əpune atukwien ik. Kɨmaha pam a i.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Iərmama sə ramətui tɨ kalapus rəres laet me nepwɨn, maiu, mevən, mɨnɨmwi nukurhun mi ia nəmri Pol mɨne Saelas, mehekɨr mətəmnɨmwɨn.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Kurirə irə rɨskəmter, miri raka irau mharevən fwe iruə, məres pen irau i mə, “Iəmə asori mi, takaməkeikei məfo irə mə Kumwesən ruvehimɨru iou?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Mɨreɡi krouni mə, “Tikaməkeikei mɨni nɨpərhienien ia Iesu Iərɨmənu, nənə Kumwesən truvehimɨru ik mɨne nərmama me pam ia nəkwai nimwə səim.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nənə irau krouni irapw nəɡkiariien səvəi Iərɨmənu revən tukwe mɨne nərmama me pam fwe ia nəkwai nimwə səvənhi.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ia nəpɨn nəha nəpɨn anan, mətə iərmama nəha ruvehi irau, maikuas ia təmwki nousiien ia nɨpwranrau. Kurirə irə in mɨne nərmama me ia nəkwai nimwə səvənhi ko paptaes ia nirəha.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Nəpɨn kɨno pam paptaes ia nirəha, iərmama nəha riri Pol mɨne Saelas, harutə pen ia nimwə səvənhi. In ruvei pen nəveɡɨnien mɨnrau. In mɨne nərmama me pam ia nəkwai nimwə səvənhi rerɨnraha raɡien pɨk, tɨ nəri nə mə təkwtəkwuni nəha hənahatətə ia Kumwesən.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Nəpɨn nəha ruvəran iəmə asori mi səvəi Rom krouərhi polis me nepwɨn, rouni mə, “Pwəh iəmənmi nə krouier ia kalapus.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Iərmama sə ramətui tɨ kalapus rəvisau pen nəɡkiariien səvənrau m Pol, mɨni mə, “Iəmə asori mi səvəi Rom krouərhi nəɡkiariien riti mə takəseni kɨmirau irouier. Ro pen tirouier rauevən. Pwəh nəmərinuien ramarə tukumirau.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Mətə Pol rɨni pen tɨ polis me i mə, “Nəfe nəha? Kɨmrau sitisin mi səvəi Rom. Iəmə asori mi səvəi Rom kroupkətə mhə nari riti iarouo rərəha. Mətə hənousi raka kɨmrau ia nəmri nərmama me, mhəuvehi puvnimwə kɨmrau ia kalapus. Mətə təkwtəkwuni irau krouokeikei mə trouvehi raka kɨmrau iarouevən afafa. Rekəm! Pwəh irau əpa krouvehe, rouvehi raka kɨmrau.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Polis me nəha həuvən mhəni pen tɨ iəmə asori mi nəha səvəi Rom nəfe Pol rɨməni. Nəpɨn irau kroureɡi mə Pol mɨne Saelas irau sitisin mi səvəi Rom, krouhekɨr.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Irau krouevən rouni pen sore tɨ Pol mɨne Saelas. Kurirə irə krouiri irapw irau fwe ia kalapus, rouni pen tɨ nirau i mə trouəpwəh taon səvənraha rauevən.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ro iamɨnhi irə Pol mɨne Saelas krouier irapw ia kalapus, rouevən fwe ia nimwə səvəi Litia. Nəpɨn krouətə piəvtaha me fwe ikɨn, krouəvəhaɡ mɨnraha. Kurirə irə krouier.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.