Atos 12
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs NTLH
1 Ia nəpɨn nəha Kiɡ Herot rɨnamometə nakalasia me nepwɨn,
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 mɨni pen tɨ nərmama me səvənhi mə tuhəuvən mhəkwtəmhiri Jemes piəvi Jon. Irəha həuvən mhəkwtəmhiri, mhərai əpune in ia nau.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Nəpɨn Herot rətoni mə nəkur Isrel rerɨnraha raɡien tɨ noien nəha, in revən, mərhi pen nərmama me səvənhi mə tuhəuvən mhəkwtəmhiri mwi Pita. Nometəien nəha kɨno ia nəpɨn atukwatukw səvəi Pasova mɨne nəveɡɨnien asori nəha nəkur Isrel hani bred sə yis riwən irə.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Nəpɨn həkwtəmhiri Pita, həuvehi puvnimwə ia kalapus. Herot ruvehi pen in ia rəɡi naruaɡən me kusen kefə. Naruaɡən me kefə ia kusen kuatia. Rerɨn rɨrhi mə nəveɡɨnien asori tro sampam, nənə in rɨvi irapw Pita ia nəmri nərmama.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 Pita raməmak ia kalapus, mətə nakalasia me kamhəfwaki m Kumwesən tukwe, mhəpkapwɨs mhə.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Herot rerɨn ramrhi mə trakwakwi rɨvi irapw Pita ia nəmri nərmama. Ia nəpɨn nəha, ia nəpɨn, Pita ramapri ia kurkwai iaruaɡən mi kəru. Kərihi tərini in ia jen kəru. Iaruaɡən mi kəru krouərer ia təpinhə səvəi kalapus rouətui tɨ nərmama me fwe imwə mə riti trəpwəh napien.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Təkwtəkwuni a aɡelo riti səvəi Iərɨmənu rier irapw. Nɨpwran rəhiapw məhiəpwɨn rum nəha Pita ramapri ikɨn. Aɡelo nəha rousi nɨkare Pita, məsuəpwiri in, mɨni mə, “Əskəmter akwauakw!” Ia nəpɨn nəha jen rier raka ia rəɡi Pita.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Nənə aɡelo rɨni pen tukwe in mə, “Ətoti, muvehi pen səim put.” Pita rətoti, muvehi pen səvənhi put. Nənə aɡelo rɨni pen tukwe in mə, “Arkahu ia səim karkahu əpwəmwɨs, mukurirə iou.”
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Pita rier irapw ia rum səvənhi mukurirə aɡelo nəha, mɨpkukurən mhə mə nəfe nəha aɡelo ramo irə ro nɨpərhienien, mətə rerɨn rɨrhi mə raməməkrəha.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Irau krouəpi raka iaruaɡən sə ramərer kupwən mamətui tɨ nərmama me mə riti trəpwəh napien, rouəpi raka mwi iaruaɡən sə resi pen, roueste təpinhə sampam kɨno ia aean. Nərmama me kamhəukurau irə mamhəuvən fwe taon. Təpinhə nəha rəsevər atukw a tɨ nirau i, nənə irau krouier irapw, rouevən roueste suatuk riti. Təkwtəkwuni a aɡelo rəpwəh Pita mamevən.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Ia nəpɨn nəha Pita rətə mukurən nəfe kɨno min, mɨni mə, “Təkwtəkwuni nəha iakukurən mə nɨpərhienien. Iərɨmənu rərhi irapw pehe aɡelo səvənhi, muvehi raka iou ia rəɡi Herot mɨne ia narimnari me sə nəkur Isrel rerɨnraha ramrhi mə tuko ia nirak.”
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Nəpɨn Pita rukurən, revən ia nimwə səvəi Meri, mama səvəi Jon sə nəɡhɨn riti mwi nə Mak. Nərmama həpɨk hənousəsɨmwɨn raka irəha me fwe ikɨn, mamhəfwaki.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 Pita revən mɨkunkun ia təpinhə ia kwəruə fwe iruə. Rota, pran riti sə ramasitu, mamo tukwini nari fwe ia nəkwai nimwə səvəi Meri, in rɨreɡi, mevən ipaka tɨ təpinhə mamətərɨɡ.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Nəpɨn rɨreɡi reri Pita, rukurən mə Pita nəha. Nənə rerɨn raɡien pɨk. Rota rəpwəh nəsevərien ia təpinhə, mətə raiu a, mɨrərɨɡ, mevən fwe nəkwai nimwə, mɨni pen tɨ nirəha i mə, “Pita i ramərer iruə.”
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Mɨreɡi irəha həni pen tukwe in mə, “Ikamenɨn.” Mətə Rota rɨni mə, “Rekəm, iakani pərhien.” Mɨreɡi həni mə, “Rosi aɡelo nəha səvənhi uə?”
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Mətə Pita rakunkun ihi ia təpinhə. Nənə irəha həuvən, mhəsevər ia təpinhə. Nəpɨn hətoni Pita, nənimenraha rier.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Ia nəpɨn nəha Pita ruvehi utə rəɡɨn mɨrɨpwi tete irəha mə tuhafafa. Kurirə irə rɨni irapw Iərɨmənu rɨnəfuvehi raka in ia kalapus, marə mɨni mwi mə, “Kɨmiaha tihaməkeikei mhəvisau pen narimnari me i m Jemes mɨne piəvtaha me.” Nənə Pita rier, mevən ia kwopun əpə riti.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Kɨni rakwakwi irə, ia nəpnəpɨn, naruaɡən me fwe ia kalapus kamhəhekɨr, mhəreirei mə Pita ruvəku.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 Nəpɨn Herot ramətui amasan Pita, mətoni mə riwən, rəres pen naruaɡən me səməme kamhərer tukuahaɡ nərmama me fwe ia kalapus mə Pita ruvəwəku, mətə irəha həreirei. Ro pen Herot rɨni nəkwan mə tukousi əpune irəha. Kurirə ikɨn in rier ia tənə Jutia, meiwaiu pen fwe taon nəha Sisaria, mamarə fwe ikɨn.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 Ia nəpɨn nəha Herot niemaha raməpi pɨk tɨ nəkur Taea mɨne Saeton. Ro pen nəkur asori me səvəi taon mi nəha housəsɨmwɨn irəha me ia kwopun kuatia. Irəha həkupwən mhətoni Plastus, iərmama riti sə ramətui tɨ nimwə asori səvəi Kiɡ Herot. Irəha həres pen in i mə trasitu ia nirəha. Nəpɨn hənəres raka nasituien səvənhi, irəha min həuvən mhətoni Herot, mhəres pen in mə trəmri nəmərinuien, tɨ nəri nə mə nəkur Taea mɨne Saeton haməkwməni nərmama me fwe ia tənə səvənraha ia nəveɡɨnien sə rautə ia tənə səvəi Herot i.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Nənə Herot rəmri nəpɨn riti səvənhi trəɡkiari irə. Ia nəpɨn nəha rarkahu tɨnari səvəi kiɡ, məkure ia kwopun raməkiri nəɡkiariien ikɨn, maməɡkiari mɨnraha.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Mɨreɡi irəha həkwein əpwəmwɨs mə, “Reri kumwesən riti nəha. Rɨpko mhə reri iərmama.”
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Təkwtəkwuni a aɡelo riti səvəi Kumwesən rousi Herot, tɨ nəri nə mə Herot rɨpkuvehi utə mhə nəɡhi Kumwesən. Nənə irər me hani nəninhə irə, remhə.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Ia nəpɨn nəha nəɡkiariien səvəi Kumwesən rauvirɨs mamevən. Nərmama həpɨk mwi həni nɨpərhienien irə.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Panapas mɨne Sol krɨno sampam ia wok sə kɨnərhi pen irau tukwe. Kurirə irə krouier ia Jerusalem, rourərɨɡ, rouevən fwe Antiok. Jon sə nəɡhɨn riti mwi nə Mak irəhar mɨnrau.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.