Atos 11
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs VC
1 Aposol me mɨne piəvtaha me fwe ia tənə Jutia həreɡi mə nərmama me rɨpko mhə irəha nəkur Isrel, irəha mwi həuvəni nɨpərhienien ia nəɡkiariien səvəi Kumwesən.
1 Os apóstolos e os irmãos da Judéia ouviram dizer que também os pagãos haviam recebido a palavra de Deus.
2 Ia nəpɨn nəha Pita rutə pen fwe Jerusalem. Nəkur Isrel me nepwɨn fwe ikɨn kamhəni nɨpərhienien ia Iesu, mamhəni mwi mə nərmama me i rɨpko mhə irəha nəkur Isrel tuhaməkeikei mhəuvən kuvehi ninhum mɨnraha tɨ Loa səvəi Moses. Nəkur Isrel me i həski Pita,
2 E, quando Pedro subiu a Jerusalém, os fiéis que eram da circuncisão repreenderam-no:
3 mhəni pen tukwe mə, “Rəfo ikuvnimwə məni pəri nari kɨmiaha nərmama me nəha kəpwəh nuvehiien ninhum mɨnraha?”
3 Por que entraste em casa de incircuncisos e comeste com eles?
4 Pita rɨskəmter, mɨni pen tɨ nirəha i narimnari me sə kɨno. In rɨni fwe nukunen muvehe, mɨni mə,
4 Mas Pedro fez-lhes uma exposição de tudo o que acontecera, dizendo:
5 “Kupwən, iakaməfwaki fwe taon nəha Jopa. Nənə iakətoni vison riti. Nari riti rəmwhen ia tapolen asori kauvehi ia kona kefə səvənhi ruku pen ia neiai meiwaiu irapw pehe ipaka tukw iou.
5 Eu estava orando na cidade de Jope e, arrebatado em espírito, tive uma visão: uma coisa, à maneira duma grande toalha, presa pelas quatro pontas, descia do céu até perto de mim.
6 Iakəti pen mətə amasan ia nəkwan mətoni nərimɨru me sə həpou mɨne sə kamhəhekɨr mɨne snek me mɨne menu me sə kamhəivə ia nɨmaɡouaɡou.
6 Olhei-a atentamente e distingui claramente quadrúpedes terrestres, feras, répteis e aves do céu.
7 Nənə iakreɡi reri iərmama riti rɨni pehe tukw iou i mə, ‘Pita, tikərer, mousi əpune nəri nə riti, məni.’
7 Ouvi também uma voz que me dizia: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
8 Mətə iakɨni mə, ‘Rekəm, Iərɨmənu! Iou iapkəni mhə ihi nari riti ikɨməni mə tukəpwəh nəniien, uə nari riti sə rəmkemɨk ia nənimem.’
8 Eu, porém, disse: De nenhum modo, Senhor, pois nunca entrou em minha boca coisa profana ou impura.
9 Mɨreɡi reri iərmama nəha ruku pen fwe ia neiai, mɨni mwi mə, ‘Nəfe nari Kumwesən rɨməni mə rəmher, tikəpwəh mwi nɨniien mə rəmkemɨk.’
9 Outra vez falou a voz do céu: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
10 Nəɡkiariien nəha ruvehe tukw iou m kahar. Nənə kuvehi utə tapolen nəha revən mwi fwe ia neiai.
10 Isto aconteceu três vezes e tudo tornou a ser levado ao céu.
11 Təkwtəkwuni a irə, iərmama kahar haruvehe mharapirapw ia nimwə nəha iakamarə irə. Iərmama riti fwe Sisaria rɨnərhi pehe irəhar haruvehe tukw iou.
11 Nisso chegaram três homens à casa onde eu estava, enviados a mim de Cesaréia.
12 Nənə Nənɨmwɨn Ikinan rɨni pehe tukw iou i mə, ‘Tikevən kɨmiaha mɨnrahar, məpwəh nehekɨrien.’ Ro pen iakevən. Piəvtaha me i sikis irəha mwi həkurirə ia nirak. Iahəuvən, mhəuvnimwə ia nimwə səvəi iərmama riti fwe Sisaria. Nəɡhɨn nə Konilias.
12 O Espírito me disse que fosse com eles sem hesitar. Foram comigo também os seis irmãos aqui presentes e entramos na casa de Cornélio.
13 Nənə in rɨni pehe tukumaha i mə rɨnətə aɡelo riti ramərer ia nəkwai nimwə səvənhi, mani pen tukwe in mə, ‘Tikərhi pen nərmama nepwɨn həuvən fwe taon nəha Jopa mhəiri iərmama riti nəɡhɨn nə Saemon Pita mhəiri mhəuvehe.
13 Este nos referiu então como em casa tinha visto um anjo diante de si, que lhe dissera: Envia alguém a Jope e chama Simão, que tem por sobrenome Pedro.
14 In trɨni pehe nəɡkiariien riti tukw ik. Nəɡkiariien nəha truvehimɨru ik mɨne nərmama me pam ia nəkwai nimwə səim.’
14 Ele te dirá as palavras pelas quais serás salvo tu e toda a tua casa.
15 Nənə ia nəpɨn nəha iakɨnaməɡkiari irə, Nənɨmwɨn Ikinan reiwaiu ia nirəha, mo rəmwhen rɨno ia kɨtaha fwe kupwən.
15 Apenas comecei a falar, quando desceu o Espírito Santo sobre eles, como no princípio descera também sobre nós.
16 Ia nəpɨn nəha rerɨk rɨrhi nəɡkiariien səvəi Iərɨmənu. In rɨməni mə ‘Jon rɨno paptaes ia nui, mətə Kumwesən tro paptaes ia kɨmiaha ia Nənɨmwɨn Ikinan.’
16 Lembrei-me então das palavras do Senhor, quando disse: João batizou em água, mas vós sereis batizados no Espírito Santo.
17 Fwe kupwən, nəpɨn kɨtaha i nəkur Isrel səni nɨpərhienien ia Iesu Kristo Iərɨmənu səkɨtaha, Kumwesən ruvei pehe Nənɨmwɨn Ikinan m kɨtaha. Nənə sətoni ruvei pen rəmwhen a mwi m nərmama me nəha rɨpko mhə irəha nəkur Isrel. Ro iamɨnhi irə iou nəfe iərmama mə takərer məsisəɡ Kumwesən?”
17 Pois, se Deus lhes deu a mesma graça que a nós, que cremos no Senhor Jesus Cristo, com que direito me oporia eu a Deus?
18 Pita rəɡkiari pam. Nənə nəpɨn həreɡi nəɡkiariien nəha, həpwəh mwi nəɡkiariien, mətə kamhəɡnəɡɨni Kumwesən mə, “Nəri nəha Kumwesən rɨno raka suatuk səvəi nərmama rɨpko mhə irəha nəkur Isrel, irəha mwi ko hərərɨɡ ia noien ərəha me səvənraha, nənə mhəuvehi nɨmɨruien.”
18 Depois de terem ouvido essas palavras, eles se calaram e deram glória a Deus, dizendo: Portanto, também aos pagãos concedeu Deus o arrependimento que conduz à vida!
19 Nərmama me səvəi Iesu səməme hənap kɨrkɨri fwe kupwən, tɨ nəri nə mə kousi əpune Stifen nənə kənamometə mwi irəha, hap mhəuvən isipwɨn mheste nari fwe Fonisia, mɨne Saepras, mɨne Antiok, mamhəvisau irapw nəɡkiariien amasan səvəi Iesu m nəkur Isrel əpa.
19 Entretanto, aqueles que foram dispersados pela perseguição que houve no tempo de Estêvão chegaram até a Fenícia, Chipre e Antioquia, pregando a palavra só aos judeus.
20 Mətə nepwɨn, nəkur Saepras mɨne Saerin, həuvehe ia Antiok, mamhəvisau irapw Iesu Iərɨmənu m nəkur Kris mwi.
20 Alguns deles, porém, que eram de Chipre e de Cirene, entrando em Antioquia, dirigiram-se também aos gregos, anunciando-lhes o Evangelho do Senhor Jesus.
21 Nɨskaiien səvəi Iərɨmənu ramarə mwi tɨ nirəha. Ro iamɨnhi irə nərmama həpɨk həni nɨpərhienien ia nəɡkiariien səvənraha, mhərari, mhəuvehe tɨ Iərɨmənu.
21 A mão do Senhor estava com eles e grande foi o número dos que receberam a fé e se converteram ao Senhor.
22 Nəpɨn kəvisau pen m nakalasia me fwe Jerusalem mə nərmama me nepwɨn fwe Antiok həuvəni nɨpərhienien ia Iərɨmənu, hərhi pen Panapas ramevən fwe ikɨn.
22 A notícia dessas coisas chegou aos ouvidos da Igreja de Jerusalém. Enviaram então Barnabé até Antioquia.
23 Nəpɨn Panapas rier pen fwe Antiok, mətoni namasanien səvəi Kumwesən ramarə pərhien tɨ nirəha, rerɨn raɡien. In rərpwi əknekɨn irəha mamɨni mə, “Kɨmiaha pam tihaməkeikei mhəkwtəmhiri əknekɨn Iərɨmənu. Nətərɨɡien səkɨmiaha trəpwəh nɨmweiien.”
23 Ao chegar lá, alegrou-se, vendo a graça de Deus, e a todos exortava a perseverar no Senhor com firmeza de coração,
24 Panapas in iəmə amasan riti. Rerɨn rukuər ia Nənɨmwɨn Ikinan. Nahatətəien səvənhi rɨskai. In rɨvi nərmama həpɨk həuvehe tɨ Iərɨmənu.
24 pois era um homem de bem e cheio do Espírito Santo e de fé. Assim uma grande multidão uniu-se ao Senhor.
25 Kurirə irə rier mevən fwe Tasas mə trətui Sol.
25 Em seguida, partiu Barnabé para Tarso, à procura de Saulo. Achou-o e levou-o para Antioquia.
26 Nəpɨn rətoni, riri Sol rourərɨɡ rouvehe mwi ia Antiok. Meste nuk kuatia irau krouarə irəha nakalasia me fwe ikɨn, rouahatən nərmama me həpɨk. Fwe ia Antiok kɨməkupwən kɨseɡi pen nəhaɡ nəha “Kristin me” m nərmama me səvəi Iesu.
26 Durante um ano inteiro eles tomaram parte nas reuniões da comunidade e instruíram grande multidão, de maneira que em Antioquia é que os discípulos, pela primeira vez, foram chamados pelo nome de cristãos.
27 Ia nəpɨn nəha profet me nepwɨn həuku pen fwe Jerusalem, mheiwaiu pehe Antiok.
27 Por aqueles dias desceram alguns profetas de Jerusalém a Antioquia.
28 Irəha riti nəɡhɨn nə Akapus rɨskəmter. Nənɨmwɨn Ikinan ruvei pen nəɡkiariien min mə trukupwən mɨni irapw mə rɨpko mhə tui nukumhə asori riti trahi nərmama pam ia tɨprənə i. (Nukumhə nəha ruvehe ia nəpɨn nəha Klotias ramərɨmənu ia nɨtətə səvəi nəkur Rom.)
28 Um deles, chamado Ágabo, levantou-se e deu a entender pelo Espírito que haveria uma grande fome em toda a terra. Esta, com efeito, veio no reinado de Cláudio.
29 Akapus rɨni irapw nəɡkiariien nəha ro pen piəvtaha me fwe Antiok rerɨnraha ramrhi mə tuhəuvei pen mane me nepwɨn rəmwhen tɨ nirəha kuatia kuatia, mhərhi pen i revən trasitu ia nərmama me səvəi Iesu səməme kamharə fwe ia tənə Jutia.
29 Os discípulos resolveram, cada um conforme as suas posses, enviar socorro aos irmãos da Judéia.
30 Nənə ho. Həuvei pen mane ia rəɡi Sol mɨne Panapas mə irau trouvehi, rouevən rouvei pen m elta me səvəi nəfwakiien fwe Jerusalem.
30 Assim o fizeram e o enviaram aos anciãos por intermédio de Barnabé e Saulo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.