2 Coríntios 12
Nǝkukuǝ Ikinan (TNK) vs VC
1 Takaməkeikei məɡkiari ərpwi nəri auər a mə noien nəha ko rɨpko mhə nari riti ramasan. Mətə takaməkeikei mevən mɨni vison me nepwɨn mɨne narimnari me nepwɨn Iərɨmənu səkɨtaha rɨno pui miou.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 Iakukurən iərman riti sə rɨməni nɨpərhienien ia Kristo. Nuk fotin rukurau raka, Kumwesən rɨməuvehi in mevən fwe irənhə ia neiai nəha sə ro kahar irə. Iakreirei mə revən ia nɨpwran uə nənɨmwɨn rier ia nɨpwran mevən, Kumwesən əpa rukurən.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Iakɨni mwi mə iakreirei mə revən ia nɨpwran uə nənɨmwɨn rier ia nɨpwran mevən, Kumwesən əpa rukurən. Mətə iakukurən mə iəmə nəha,
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 Kumwesən rɨməuvehi utə revən fwe kwopun nəha Parataes, nənə in rɨməreɡi nəɡkiariien afafa me səməme iərmama rɨreirei nɨniien.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 Iou takəɡkiari ərpwi tɨ sə ro iamɨnha irə, mətə tapkəɡkiari ərpwi mhə tukw iou atukw. Narimnari me səməme kamhahatən pen mə nɨskaiien səiou riwən, irəha əpa nə takəɡkiari ərpwi tukwe.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 Mətə rəfo? Trɨni mɨnuə iakokeikei mə takəɡkiari ərpwi, komhə iou iərmama riti iakamarməri, tɨ nəri nə mə nəɡkiariien sə iakani ro nɨpərhienien. Mətə iapkəɡkiari ərpwi mhə iamɨnha irə tɨ nəri nə mə iakəpwəh nokeikeiien mə iərmama riti truvehi utə iou irənhə məpi raka nəri sə ratukwatukw. Iakokeikei mə trətoni iou rəmwhen ia nəfe tako uə takɨni.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Vison me nəha Iərɨmənu rɨno pui miou rɨpɨk. Tɨ nɨniseien iou mə takəpwəh nəfiəutəien iou ia vison me nəha iakɨnətoni, kuvei pehe nari riti miou rəmwhen ia təsi nɨmɨrhi riti raməpi nɨpwrak, məmwhen mwi ia iəremhə riti ruku pen tɨ Setan mamo nəmisəien miou. Kuvei pehe nəri nəha miou mə takəpwəh nəfiəutəien iou ia narimnari me nəha Iərɨmənu səkɨtaha rɨno pui miou.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 Iakɨnəres Iərɨmənu səkɨtaha m kahar mə truvehi raka nəri nəha pwəh rəpwəh noien nəmisəien miou.
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 Mətə Iərɨmənu rɨni pehe tukw iou i mə, “Namasanien səiou rɨnəmwhen raka trasitu ia niram. Nəpɨn nɨskaiien səim riwən, nɨskaiien səiou truvehe masori ia niram.” Ro pen rerɨk ramaɡien mə takəɡkiari ərpwi ia nɨmɨruien səiou sə nɨskaiien riwən irə, mə nɨskaiien səvəi Kristo trarə ia nɨmɨruien səiou.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Ro pen iou rerɨk ramaɡien a ia nəpouien me, nɨni ərəhaien me, nəpɨn skai me, nometəien me, mɨne nərəhaien me nepwɨn mwi səməme kamo ia nirak tɨ nəri nə mə iou iərmama riti səvəi Kristo. Rerɨk ramaɡien a tɨ nəri nə mə nəpɨn nɨskaiien səiou riwən, nənə nəpɨn nəha in nəha iakauvehi nɨskaiien.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Təkwtəkwuni iakaməɡkiari iakəmwhen ia iərmama riti ramarməri, mətə kɨmiaha hiənəkeikei miou tɨ noien iamɨnhi irə tɨ nəri nə mə ratukwatukw mə tihəɡnəɡɨni iou, mətə hiənəpwəh noien. Rosi iou iəmə auər a, mətə aposol me nəha səməme hiaməni mə irəha hasori, iou iapkətoni anan mhə mə irəha hasori anan ia nirak.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 Nəpɨn iakɨnamarə kɨtaha m kɨmiaha, iakamo nɨmtətien me səməme kamhahatən mə iou aposol pərhien riti. Iakɨnamo nɨmtətien me, mɨne narimnari me səməme nərmama hətoni nənimenraha rier. Iakɨnamo narimnari me nepwɨn mwi ia nɨskaiien səvəi Kumwesən ia rerɨmiaha, nənə mo nətərɨɡien səiou rəpwəmwɨs.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Noien amasan sə iakɨno m kɨmiaha rəmwhen a iakɨno m nakalasia me pam, mətə nari kuatia ropə in nə iapkəres mhə mane tukumiaha. Mə noien nəha rərəha enouenou ia nərəhaien səiou.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 Təkwtəkwuni iakamərer mwatuk mə takuvehe məti pehe kɨmiaha səro kahar irə. Nənə tapkəres mhə mane tukumiaha, tɨ nəri nə mə iakəpwəh nokeikeiien nautə səkɨmiaha, mətə iakokeikei a kɨmiaha. Həreɡi ro. Rɨpko mhə wok səvəi nəkwərhakwərha me mə tuhəmri karen mane sə trasitu ia tata mɨne mama səvənraha kurirə. Mətə wok səvəi tata mɨne mama irau tro iamɨnha irə rasitu ia nəkwərhakwərha me səvənrau.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Ro pen rerɨk ramaɡien mə takuvei pehe pam narimnari me səiou m kɨmiaha, nənə muvei pen mwi nɨmɨruien səiou tukumiaha. Nokeikeiien səiou rasori tukumiaha, mətə səkɨmiaha rouihi a tukw iou. Noien nəha rəpwəh natukwatukwien!
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Kɨmiaha hiəukurən mə nɨpərhienien iou iapkəres mhə mane m kɨmiaha, mətə rosi kɨmiaha nepwɨn hiaməni mə iakɨno noien ikou me, muvehi kɨmiaha ia neikuəien me rəmwhen ia kwənkru.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Rəfo? Iakakres m kɨmiaha ia nərmama me nəha iakɨnərhi pehe irəha həuvehe tukumiaha? Rekəm!
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 Iakɨnəres Taetas mə truvehe mətoni kɨmiaha, nənə mərhi pehe piəvtaha riti irau min. Mətə Taetas nəha in rɨpkakres mhə m kɨmiaha. Kɨmiaha hiəukurən mə kɨmrau min irauavən pəri nətərɨɡien səkɨmrau mɨne noien kuatia.
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Rosi rerɨmiaha rɨrhi mə ia nəɡkiariien me pam nəha kɨmaha iahaməɡkiari m kɨmiaha, mamhənise nəɡkiariien ərəha me nepwɨn səməme kamɨni ia kɨmaha, mətə rekəm. Ia nəmri Kumwesən kɨmaha iahaməɡkiari, mamhəni rəmwhen sə Kristo rokeikei. Nərmama keikei me, narimnari me pam səməme iahamo, mətə iahamo mə tahəuvrhəkɨn kɨmiaha hiəuvehe mhəutə.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Iakani iamɨnhi irə tɨ nəri nə mə iakamhekɨr mə kamo nəpɨn takuvehe, takətoni mə hiopə, hiəpko mhə noien sə iakokeikei. Nənə kɨmiaha mwi tihətoni mə iakopə, iapko mhə noien sə hiokeikei. Iakamhekɨr mə takətoni kɨmiaha nepwɨn hiaməvisə, nepwɨn rerɨnraha ramrhi ərəha irəha me, nepwɨn niemaha raməpi irəha, nepwɨn kamhətərɨɡ əpa tɨ nirəha, nepwɨn kamhəni neikuəien mamhouraha nəɡhi iərmama irə, nepwɨn kamhəni nɨkare iərmama, nepwɨn kamhərpwi irəha, mamho əpnapen noien me.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 Iakamhekɨr mə kamo nəpɨn takuvehe mwi Kumwesən səiou ro iou iakaurɨs ia nəmrɨmiaha. Nənə rerɨk trərkwəpɨr iakasək tukumiaha me nepwɨn səməme hənamo noien ərəha fwe kupwən, nənə mhəpwəh nɨrərɨɡien ia noien ərəha me səvənraha səməme kamho ia nəpɨn me. Irəha kamho noien me səməme həmkemɨk, irəha nərman mɨne nɨpran kamhəiri əpnapen irəha me, mamho mwi noien ərəha nepwɨn mwi.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.