Lucas 8
I Fiyowe Uret (TIY) vs NTLH
1 Brab énda ménrugayén tidéw béno, ménangéy i Jesuse dob de ségiyo-giyo ingéd ménuret bé Fiyowe Uret fantag bé kéféguléw i Tuluse bé de étéwén. Brab ménodor i de folo bra ruwo kuyugén.
1 Algum tempo depois Jesus saiu e viajou por cidades e povoados, anunciando a boa notícia do Reino de Deus . Os doze discípulos foram com ele,
2 Ménodor soy de libun fén-adi-adi no rénahukoy de saitan brab do déméruun. Ségétéw beroy Mariahe tidéw Magdala, dob beeney méntékédan i fitéwe timan saitan.
2 e também algumas mulheres que haviam sido livradas de espíritos maus e curadas de doenças. Eram Maria, chamada Madalena, de quem tinham sido expulsos sete demônios;
3 Ménodor soy Juanawe bawag Kusawe sénarigo Datu Herode, brab Susanawe, brab médoo na do dumo libun. I ni do libun, témabang ro miray bé de kailanga ro Jesus.
3 Joana, mulher de Cuza, que era alto funcionário do governo de Herodes; Susana e muitas outras mulheres que, com os seus próprios recursos, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Wén i no sébaan fuweh, wén i médoowe étéw tidéw dob ségiyo-giyowe ingéd ménangéy ro dob Jesuse mégélingo. Amun médoo ro ménsélimud, nuret Jesusey ni binuwaya mano,
4 Uma grande multidão, vinda de várias cidades, veio ver Jesus. Quando todos estavam reunidos, ele contou esta parábola :
5 “Wén i ségétéwe étéw ménangéy sémabug bé béne ne. Amun sabugé noy béne ne, i de dumo bé béne ne ménbégodoy dob doror i aguwone. Diyo gédaay de étéw taloo no nama i de kloh manok.
5 — Certo homem saiu para semear. E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, onde foram pisadas pelas pessoas e comidas pelos passarinhos.
6 I de dumoy de béneén ménsawér dob fantade wén i do batéw de. Tidéw béno, amun méganayén témunoh, ménlaay ro non tikar i fantade de.
6 Outras sementes caíram num lugar onde havia muitas pedras, e, quando começaram a brotar, as plantas secaram porque não havia umidade.
7 I de dumoy de béneén ménsawér dob fantade wén i do suwar de énda séna témunoh ro. Ménruk mélaw i de suwar séréngan bé de nohok, atin ménléhu i de nohok non lénimfung i de suwar.
7 Outra parte caiu no meio de espinhos, que cresceram junto com as plantas e as sufocaram.
8 Endob i de dumo bé de béne ménsawér dob fiyowe fantad, brab téménunoh ro brab ménggonok ro médoo taman mératu takéf sénga sébaan béne.” Atin féntaus Jesusey kébéréh ne mano, “Fégitung gom fantag bé ni bénréh gu begom amuk méuyot gom de ké gésobuto kom.”
8 Mas algumas sementes caíram em terra boa. As plantas cresceram e produziram cem grãos para cada semente. E Jesus terminou, dizendo:
9 Tidéw béno, fénénginsaay de kuyugén ké ati atag i nan binuwaya.
9 Os discípulos de Jesus perguntaram o que ele queria dizer com essa parábola .
10 Sénumbulo no bero mano, “Dob begome do kuyug gu, Tuluse i émfégétigane de begom fantag bé kéféguléw ne bé de étéwén. Endob i de ni éntingayén ménbunéy, brab énda émfayagén dob ségiyowe. Enggélingoo ro say de ni fén-agéw dob de binuwaya, inok fiyon fo ké téngténgé ro, énda gito ro de. Brab fiyon fo ké gélingoo ro, énda gésobuto ro de.
10 Jesus respondeu:
11 “Ay niy atag i ni binuwaya énggélingoo kom. I atag i ni béne, been i kébéréh i Tuluse. Atin i ségiyo-giyowe klasi fantad ségiléw bé de ségiyo-giyo klasi étéw.
11 — O que essa parábola quer dizer é o seguinte: a semente é a mensagem de Deus.
12 I de dumoy de béne ménlawu dob doror i aguwone. I atag i ni, wén i de étéw énggélingoo roy kébéréh i Tuluse, éndob énggégumah i odoroy de saitan brab kénda noy ni kébéréh dob de fédéw ro. Been i nan i funa ruwe énda sémarig ro bé Tuluse. Brab énda mélaw gédoté roy mantuwe umul.
12 As sementes que caíram na beira do caminho são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém o Diabo chega e tira a mensagem do coração delas para que não creiam e não sejam salvas.
13 I dumoy de béne ménsawér dob fantade, wén i do batéw de. I atag i ni, wén i de étéw énggélingoo roy kébéréh i Tuluse brab ténayakuf ro brab ménoror ro de. Endob énda ménbatién dob fédéw ruwe. Sémarig ro bé Tuluse singkow saén. Endob buluk kérégénan ron, éndaén sémarig ro bé Tuluse.
13 As sementes que caíram onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a recebem com muita alegria. Elas não têm raízes e por isso creem somente por algum tempo; e, quando chega a tentação, abandonam tudo.
14 I dumoy de béne ménsawér ro dob de duwaléy suwar. I atag i ni, wén i de étéw énggélingoo roy kébéréh i Tuluse, éndob sabaf bé de kébuku ro fantag bé de kéuyag ro, brab kéuyot ruwe waléy kawasa, brab de kéuyot ro méguyaya, been i noy funa ruwe énda gérigo ro bé fatute kétayay Tuluse rigoné ro.
14 As sementes que caíram no meio dos espinhos são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida aumentam e sufocam essas pessoas. Por isso os frutos que elas produzem nunca amadurecem.
15 Atin i de dumoy de béne ménsawér ro dob fiyowe fantad. I atag i ni, wén i de étéw énggélingoo roy kébéréh i Tuluse, brab toow fo nunuro ro. Féntaus roy késarig ruwe bé Tuluse atin rigoné roy kétayay Tuluse rigoné ro.”
15 E as sementes que caíram em terra boa são aquelas pessoas que ouvem e guardam a mensagem no seu coração bom e obediente; e, porque são fiéis, produzem frutos.
16 Atin ménbéréh man i Jesuse mano, “Enda i témumon solo inok bunéyé no dob bukag i kurénge fénléngkéb, taloo no fédiyoé no dob fantad i katriwe. Yamula fédiyoé no dob fégonone de inok atiy mahure gito noy réndaw ne.
16 Jesus continuou:
17 I kéluhanay bénunéye, giton moso. Brab i kéluhanay dirungéne, gétigan moso. Mélaw atiy éndae gésobuto kom béni, gésobuto kom moso.
17 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido e revelado.
18 “Komon féfiyo gom i kéfégélingo gome. Non i étéwe mégélingo brab munur, méumanan nay kégésobut ne de. Endob i étéwe énda munur, fiyon foy klohe fégitungé no gésobuto no, dotén dob beene.”
18 — Portanto, tomem cuidado e vejam como vocês ouvem. Porque quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o que pensa que tem será tirado dele.
19 Tidéw béno, ménangéy dob Jesusey idéng ne brab de tuwaréyén, éndob énda géfégédét ro non bé médoowe étéw géliwét de.
19 A mãe e os irmãos de Jesus vieram até o lugar onde ele estava, mas, por causa da multidão, não conseguiam chegar perto dele.
20 Brab wén i ménbéréhe dob Jesuse mano, “I idéng me brab de tuwaréyém diyo ro dob liyuwe. Méuyot ro géségito Beem.”
20 Então alguém disse a Jesus: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem falar com o senhor.
21 Endob séménumbul i Jesuse mano, “Wén i ségiyo idéng gu brab do tuwaréy gu, non bé kéluhanay étéwe mégélingo bé de uret i Tuluse brab munur de, beroy de maak idéng gu brab do tuwaréy gu.”
21 Mas Jesus disse a todos:
22 Sébaane de fuweh, ménda i Jesuse awang beroy de kuyugén atin bénréhén bero mano, “Mifar tom.” Mélaw ménangéy ro dob dogote ni.
22 Certo dia Jesus subiu num barco com os seus discípulos e disse: Então eles partiram.
23 Amun diyo ro dob kérarae, énggéfidong i Jesuse. Atin amun énggéfidong, énggumah i émbagére défuk. Atin ménahuron wayég i awange, brab toow fo ménkakaidan ro.
23 Enquanto estavam atravessando o lago, Jesus dormiu. Um vento muito forte começou a soprar sobre o lago, e o barco foi ficando cheio de água, de modo que todos estavam em perigo.
24 Tidéw béno, téningé i de kuyugén i Jesuse atin nulég ro maro, “Kadnan, gédét tomén mééléd.” Méntek i Jesuse brab nélénoy défuke atin féntanékén i de bagél. Tidéw béno, ménlingén-ngén.
24 Aí os discípulos chegaram perto de Jesus e o acordaram, dizendo: — Mestre, Mestre! Nós vamos morrer! Jesus se levantou e deu uma ordem ao vento e à tempestade. Eles pararam, e tudo ficou calmo.
25 Atin ménbéréh i Jesuse dob de kuyugén mano, “Hon i kéféngintoow gome de?”
25 Então ele disse aos discípulos: Mas eles estavam admirados e com medo e diziam uns aos outros: — Que homem é este? Ele manda até no vento e nas ondas, e eles obedecem!
26 Mélaw méntaus ro mifar démunggu mangéy dob fantade Geraseno, dob difar i Galileawe.
26 Jesus e os discípulos chegaram à região de Gerasa, no lado leste do lago da Galileia.
27 Amun téménéfad i Jesuse, bénalak i étéwe rénahukoy de saitan tidéw dob sébaane ingéd diyo. I ni étéw énda batién dob lawie, éndob ménrugayén félawas diyo bati dob de takub do lébéng.
27 Assim que Jesus saiu do barco, um homem daquela cidade foi encontrar-se com ele. Esse homem estava dominado por demônios. Fazia muito tempo que ele andava sem roupas e não morava numa casa, mas vivia nos túmulos do cemitério.
28 — ausente —
28 Quando viu Jesus, o homem deu um grito, caiu no chão diante dele e disse bem alto: — Jesus, Filho do Deus Altíssimo! O que o senhor quer de mim? Por favor, não me castigue!
29 — ausente —
29 Ele disse isso porque Jesus havia mandado o espírito mau sair dele. Esse espírito o havia agarrado muitas vezes. As pessoas chegaram até a amarrar os pés e as mãos do homem com correntes de ferro, mas ele as quebrava, e o demônio o levava para o deserto.
30 Fénénginsaa Jesuse mano, “Ati dawét me?”
30 Jesus perguntou a ele: — O meu nome é Multidão! — respondeu ele. (Ele disse isso porque muitos demônios tinham entrado nele.)
31 Tidéw béno, ménfégédaw-gédaw i de saitan bé Jesuse bé békén damén dédélé no bero mangéy dob emfernowe.
31 Aí os demônios começaram a pedir com insistência a Jesus que não os mandasse para o abismo .
32 Enda mérayuén dob no gonon, diyo i médoowe do babuy témabtab dob méngulandige. Nongot i de saitan bé Jesuse ké fakay mahur ro dob de babuy. Atin ténungkas Jesuse bero.
32 Muitos porcos estavam comendo num morro ali perto. Os demônios pediram com insistência a Jesus que os deixasse entrar nos porcos, e ele deixou.
33 Sonom béno, i de saitan ménsut ro dob étéwe brab ménahur ro dob de babuy ni. Atin i kéluhanay de babuy ni, ménraréy ro ménangéy dob fingase brab ménantéfor ro ménangéy dob dogote, atin ménléné ro.
33 Então eles saíram do homem e entraram nos porcos, que se atiraram morro abaixo, para dentro do lago, e se afogaram.
34 I de étéw témalima bé de babuy ni, amun énggito roy ni ménrigo, ménségéta ro brab nuret roy ni dob de dakél ingéd brab dob de ségiyo ingéd géliwét.
34 Quando os homens que estavam tomando conta dos porcos viram o que havia acontecido, fugiram e espalharam a notícia na cidade e nos seus arredores.
35 Mélaw ménangéy diyo i de étéw inok susiné roy ni ménrigo. Ménfégédét ro dob Jesuse brab énggito roy étéwe bé gétaho félawas sénaitanan, ménsar gédét dob sékéy Jesuse wénén i kégalén, brab métintunén. Atin kéluhana ro mégilak ro de.
35 Muita gente foi ver o que havia acontecido. Quando chegaram perto de Jesus, viram o homem de quem haviam saído os demônios. E ficaram assustados porque ele estava sentado aos pés de Jesus, vestido e no seu perfeito juízo.
36 Nuret i kéluhanay de énggégito de ké ati kéuwa Jesuse bé étéwe ni gétaho sénaitanan.
36 Os que haviam visto tudo contaram ao povo como o homem tinha sido curado.
37 Tidéw béno, i kéluhanay de étéw tidéw dob ingéde Geraseno, nongot roy Jesuse tékédan, non toow ro fo mégilak. Mélaw, ménda i Jesuse dob awange, atin méntékédan.
37 Aí toda a gente da região de Gerasa ficou com muito medo e pediu que Jesus saísse da terra deles. Então Jesus subiu no barco e foi embora.
38 I ségétéwe ni étéw ténkédanay de saitan, nongotén bé Jesuse mano, “Modoru Beem.”
38 E o homem de quem os demônios tinham saído implorou a Jesus: — Me deixe ir com o senhor! Mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 “Ule go brab uretém i fiyowe rénigoy Tuluse dob beeme.” Mélaw ménule brab ménsugud-sugud dob kéluhanay gonone dob ni ingéd brab nuretén i kéluhanay rénigo Jesuse dob beene.
39 — Volte para casa e conte o que Deus fez por você. Então o homem foi pela cidade, contando o que Jesus tinha feito por ele.
40 Amun ménséfule i Jesuse mifar, toow fo méoror i de étéw de, non ongot-ongoté ro diyo.
40 Quando Jesus voltou para o lado oeste do lago, a multidão o recebeu com alegria, pois todos tinham ficado ali à espera dele.
41 Brab diyo wén i ségétéwe étéw fédawétén Jairo, ségétéw sarigon dob lawie féngadafan kay de Judio. Méntéléngkéb dob adafa Jesuse bé ongoté noy mangéy i Jesuse dob lawi ne.
41 Então chegou um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga daquele lugar. Ele se jogou aos pés de Jesus e pediu com insistência que fosse até a sua casa
42 Non i buntunge ngaén libun folo bra ruwo gébélintuwa, gédétén méléhu. Mélaw ménagéw i Jesuse modor de.
42 porque a sua filha única, de doze anos, estava morrendo. Enquanto Jesus ia caminhando, a multidão o apertava de todos os lados.
43 Diyo soy ségétéwe libun kéfasangan non foloén bra ruwo gébélintuwa i kéranas i adat ne. Brab méntéy i kurta ne fénggébayadén bé de doktor, éndob énda foy ségétéw géuwa de.
43 Nisto, chegou uma mulher que fazia doze anos que estava com uma hemorragia. Ela havia gastado com os médicos tudo o que tinha, mas ninguém havia conseguido curá-la.
44 Tidéw béno, ménfégédét dob ségang Jesuse, atin kénuwahén i kégal ne. Sonom béno, téménrén i kéranas i adat ne.
44 Ela foi por trás de Jesus e tocou na barra da capa dele, e logo o sangue parou de escorrer.
45 Tidéw béno, ménénginsa i Jesuse mano, “Ati kéménuwahe Begén?”
45 Aí Jesus perguntou: Todos negaram. Então Pedro disse: — Mestre, todo o povo está rodeando o senhor e o está apertando.
46 Endob ménbéréh man i Jesuse mano, “Wén i kéménuwah Begén, non énggétérédama kuy barakat guwe ménsut tidéw dob Begéne.”
46 Mas Jesus disse:
47 Amun énggétigay libune ni énggétiga Jesuse, ménfégédét lémukub atin méntéléngkéb dob adafa Jesuse brab dob téngaangay médoowe étéw, brab bénréhén dob Jesuse sedek kénuwahén, brab bé béno so méntékow adi-adi.
47 Então a mulher, vendo que não podia mais ficar escondida, veio, tremendo, e se atirou aos pés de Jesus. E, diante de todos, contou a Jesus por que tinha tocado nele e como havia sido curada na mesma hora.
48 Tidéw béno, bénréh Jesuse de mano, “Di, i kéféngintoow mey funa muwe ménadi-adi. Taus go ule, brab kagonén émbuku.”
48 Aí Jesus disse:
49 Amun béréhé Jesusey ni, énggégumah i sugu-sugué Jairowe. Ménbéréh mano, “Amu, déménigurén i nga me. Endaén kailanga no anggaén i Maistérowa nan.”
49 Jesus ainda estava falando, quando chegou da casa de Jairo um empregado, que disse: — Seu Jairo, a menina já morreu. Não aborreça mais o Mestre.
50 Endob amun énggélingoo Jesusey ni, bénréhén dob Jairowe ni mano, “Kago émbuku. Sarig go saén atin adi-adiy nga me.”
50 Jesus ouviu isso e disse a Jairo:
51 Amun énggégumah i ro Jesuse dob lawi Jairowe, énda i nuwitén mahur taus saliyu bé Pedrowe, brab Juane, brab Santiagowe, brab de lukés i ngae ni.
51 Quando Jesus chegou à casa de Jairo, deixou que Pedro, João e Tiago entrassem com ele, além do pai e da mãe da menina, e mais ninguém.
52 Atin i kéluhanay de étéw ni dob lawie ni kémérew so brab ruungé roy ngae ni. Ménbéréh i Jesuse mano, “Kagom kémérew. Non i ngae ni énda ménléhuén, éndob ménfidong saén.”
52 Todos os que estavam ali choravam e se lamentavam por causa da menina. Então Jesus disse:
53 Tidéw béno, sénbayat ro saén i Jesuse non gétiga roy ngae ni ménléhuén.
53 Aí começaram a caçoar dele porque sabiam que ela estava morta.
54 Endob génamak Jesusey kémér i ngae ni brab ténabarén mano, “Di, tek go!”
54 Mas Jesus foi, pegou-a pela mão e disse bem alto:
55 Sonom béno, i ngae ni méntébule brab tékow méntek. Atin sénugu Jesuse bero bé iraya ro amaé no.
55 Ela tornou a viver e se levantou imediatamente. Aí Jesus mandou que dessem comida a ela.
56 Toow fo ménggaif i de lukés i ngae ni. Endob bénréh Jesuse bero bé békén ureté ro dob de étéw i ni ménrigo.
56 Os seus pais ficaram muito admirados, mas Jesus mandou que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.