Gênesis 37

Awal n Messineɣ s Tamahaq (THV) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Yosa Yaƹqub ǎkal wa-n Kenƹan, dɣ édeg was kela ds izzeɣ tis.
1 Jacó habitou na terra das peregrinações de seu pai, na terra de Canaã.
2 Awah tǎnǎqqést n iheyawen n Yaƹqub. Yusef, ǎmawaḍ n meraw iwetyan d essa. Yeḍḍan éheré wa meḍriyen enta d ayet-mas, wi érewnet Bilha d Zilfa, tiyeḍ dɣ téḍéḍén n tis. Itaǧ i tisn isǎlan n awa itahawalen wrn oléɣ.
2 Esta é a história de Jacó. Quando José tinha dezessete anos, apascentava os rebanhos com os seus irmãos. Sendo ainda jovem, acompanhava os filhos de Bila e os filhos de Zilpa, mulheres de seu pai; e trazia más notícias deles a seu pai.
3 Yoǧer sémɣar wa iǧa Yaƹqub i Yusef, édét yekreht dɣ tewehré ennét. Ikfé tǎkǎmést ta tnt tufet.
3 Ora, Israel amava mais José do que todos os seus outros filhos, porque era filho da sua velhice; e mandou fazer para ele uma túnica talar de mangas compridas.
4 Ayet mas n Yusef hanneyen sémɣar wa iǧa tisn i Yusef. Fol awéndɣ ekyeḍent, ǎbas has sawalen ar s tǎxellawt.
4 Quando os seus irmãos viram que o pai o amava mais do que todos os outros filhos, odiaram-no e já não podiam falar com ele de forma pacífica.
5 Ahel iyen, yehhorǧet Yusef, yennen i ayet-mas, essoten ds ikeḍ.
5 José teve um sonho e o contou aos seus irmãos; por isso, o odiaram ainda mais.
6 Nɣwah awa hasn yenna : « Seǧdet i tǎharǧitin,
6 Ele lhes disse: — Peço que ouçam o sonho que tive.
7 as iɲɲa éred, nefrest, nekredt, nekna ds tizzemén. Tahin tazzemt tebded, tinewen eɣleynet as, erkaƹnet dats ».
7 Sonhei que estávamos amarrando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e ficou em pé, enquanto os feixes de vocês o rodeavam e se inclinavam diante do meu.
8 Ennen as ayet-mas : « Teɣéled éd teqqeled ǎmǎnokal nnɣ ? ». Yota ikeḍ wa ds eǧen.
8 Então os irmãos lhe disseram: — Você pensa que vai mesmo reinar sobre nós? Pensa que realmente dominará sobre nós? E com isso o odiavam ainda mais, por causa dos seus sonhos e de suas palavras.
9 Yehhorǧet Yusef arwah, yennen i ayet-mas : « Ehhorǧéɣ awah : tǎfuk, ǎyor d meraw itran d iyyen erkaƹen dati ».
9 José teve ainda outro sonho, que ele contou aos seus irmãos, dizendo: — Sonhei também que o sol, a lua e onze estrelas se inclinavam diante de mim.
10 Iǧa isǎlan aked i tis. Yeggoret fols, yenna has : « Ma tǧannéd deh, teɣéled nk d ayet-mak d mak, éd nerkeƹ datk ? »
10 Quando José contou esse sonho ao pai e aos seus irmãos, o pai o repreendeu, dizendo: — Que sonho é esse que você teve? Você está querendo dizer que eu, a sua mãe e os seus irmãos iremos e nos inclinaremos até o chão diante de você?
11 Ayet mas osemen fols, beššan tis yeqqim yoǧaẓ awéndɣ ul ennét.
11 Os irmãos tinham inveja dele; o pai, no entanto, guardou aquilo no coração.
12 Ahel iyyen ekken ayet-mas n Yusef ǎkal n Šakim, eḍanen ds éheré n tisn.
12 Como os irmãos foram apascentar o rebanho do pai, em Siquém,
13 Yenker Yaƹqub, yenna has i Yusef : « Ayet mak eḍanen éheré édés n Šakim. Egel asén » – « Ayoh Abba. » Yenna has Yusef.
13 Israel perguntou a José: — Os seus irmãos não estão apascentando o rebanho em Siquém? Venha, pois vou mandar você até eles. José respondeu: — Eis-me aqui.
14 Yenna has Yaƹqub : « Egel essen ma dsn iǧan, entenéḍ d éheré, d teqqel-d, d teǧed ahi isǎlan. »
14 Israel continuou: — Vá, agora, e veja se está tudo bem com os seus irmãos e com o rebanho; e traga-me notícias. Assim, o enviou do vale de Hebrom, e ele foi a Siquém.
15 yemheyyet d ǎwadem iyyen t-ihanneyen hund yexrak ezzar yessestent : « Ma teǧmayed ? »
15 E um homem encontrou José, que andava errante pelo campo, e lhe perguntou: — O que você está procurando?
16 Yenna has Yusef : « Eǧmayeɣ ayet ma, teddobéd éd hi tenned mi-d eḍanen éheré nsn ? »
16 Ele respondeu: — Estou procurando os meus irmãos. Por favor, pode me dizer onde eles estão apascentando o rebanho?
17 Yenna has ales wah : « Efelen édeg waɣ. Esléɣ asn ǧannén in ekkan berén Dotan. » Yegmey tn Yusef, yosén dɣ ǎkal wan Dotan.
17 O homem respondeu: — Foram embora daqui. Ouvi quando disseram: “Vamos a Dotã.” Então José seguiu atrás dos irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Eneyent dɣ iǧeǧ, arwah wr tn in yéweḍ, eǧǧehen anmekni fol téneɣé ennét.
18 De longe eles o viram e, antes que chegasse, conspiraram contra ele para o matar.
19 Ennen ǧérésn : « Hahet ! Ales wan tihorǧa ihiwen !
19 Disseram uns aos outros: — Lá vem o grande sonhador!
20 Endawtet, neŋɣét dimaɣ. Édt nenḍuw dɣ anu, éd nen yeŋɣé ǎxxu iyyen. Éd nessen ma has éd eǧinet tihorǧa ennét tinǧam ! »
20 Venham, pois, agora, vamos matá-lo e jogar o corpo numa destas cisternas. Diremos que um animal selvagem o devorou. Vejamos em que vão dar os sonhos dele.
21 As asn yesla Ruben, yeǧmey édt yennej, yenna hasn : « Wr enteǧǧét ds iman ! »
21 Mas Rúben, ouvindo isso, livrou-o das mãos deles e disse: — Não lhe tiremos a vida.
22 Yenna hasn daɣ : « Wr teǧém iman : enḍewet dɣ anu dɣ ténéré ɣas », yera édt yennej fol ayet-mas, baš édt yer i tis.
22 Rúben disse mais: — Não derramem sangue. Joguem o rapaz naquela cisterna que está no deserto, e não lhe façam mal. Rúben disse isto para o livrar deles, a fim de levá-lo de volta ao pai.
23 As tn in yéweḍ Yusef, ermesenet, ekkesen as tǎkǎmést ennét ta tǎhoseyet,
23 Mas, logo que José chegou a seus irmãos, despiram-no da túnica, a túnica talar de mangas compridas que trazia,
24 enḍewent dɣ anu. Anu wéndɣ yeqqor.
24 e o jogaram na cisterna. A cisterna estava vazia, sem água.
25 Ḍeffer adih eqqimen éd ekšin. Eṭkelen ǎsǎwaḍ nsn ezzar eneyen tǎrǎkeft n Ismaƹiliten, efalen-d ǎkal n Jelƹad, ekkan Maṣar. Imnas nsn egguggen ikrora d elɣetren d tament.
25 Depois sentaram-se para comer. Levantando os olhos, viram que uma caravana de ismaelitas vinha de Gileade. Seus camelos traziam especiarias, bálsamo e mirra, que levavam para o Egito.
26 Yenna Yehuda i iyet mas : « Mas haneɣ tenfa téneɣé n Yusef d ufur n ahni ennét ? »
26 Então Judá disse aos irmãos: — O que vamos ganhar se matarmos o nosso irmão e depois escondermos a sua morte?
27 Wr yuf nezzenhéhin i Ismaƹiliten ula neǧa iman ? Enta ǎmeḍray nnɣ a yǎmos, nohar ds ahni ». Eɣbelen ayet-mas.
27 Venham, vamos vendê-lo aos ismaelitas. Não lhe façamos mal, pois é nosso irmão, é do nosso sangue. Seus irmãos concordaram.
28 A yekka essewelen fol awa hé eǧin, okeyen ettejjaren Ismaƹiliten n Madian winǧam. Ekkesen-d Yusef dɣ anu, ezzenhent-in i Ismaƹiliten wih, ezzenhent-in senatet temerwén n erriyalen n azref. Eweyent Ismaƹiliten s Maṣar.
28 E, quando os mercadores midianitas passaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam aos ismaelitas por vinte moedas de prata. E os ismaelitas levaram José para o Egito.
29 As yeqqel Ruben ɣor anu, wr yosé Yusef, yekun, abas yessen mad ihen fols, yessenxer iselsa ennét awa has iǧa ǎḥezan,
29 Quando Rúben voltou à cisterna, eis que José não estava nela; então rasgou as suas roupas.
30 yohel s ayet-mas, yenna hasn : « Yusef abas-t illa ! Ma hé eǧeɣ dimaɣ ?. »
30 E, voltando aos seus irmãos, disse: — O rapaz não está mais lá! E agora, o que eu vou fazer?
31 Ayet mas eŋɣen ǎholaɣ, esweren tǎkǎmést n Yusef ahni n ǎholaɣ wah.
31 Então pegaram a túnica de José, mataram um bode e molharam a túnica no sangue.
32 Ezzar esseweynt i tisn yeddéw d ǎmahal wah : « Nosa awaɣ. Essen weǧǧén ǎreswey n rurék. »
32 E enviaram a túnica de mangas compridas ao pai com este recado: — Achamos isto. Veja se é ou não a túnica de seu filho.
33 Yezzeyt Yaƹqub, yenna : « Itbat as tǎkǎmést taɣ tin Yusef ! Okeleɣ yekša hit ǎxxu ! »
33 Ele a reconheceu e disse: — É a túnica de meu filho. Um animal selvagem o devorou. Certamente José foi despedaçado.
34 Yessenxer iselsa ennét, yeslef, ilsa iselsa n ǎḥǎzan, yeḥzen ad iǧa a yeǧǧén.
34 Então Jacó rasgou as suas roupas, vestiu-se de pano de saco e lamentou o filho durante muitos dias.
35 Meddans emdan eǧmeyen éd tsismeḍen, yuǧey asn. Iganna : « Éd selfeɣ ad igen éheḍin aked nk. » Yeqqim yesilef fols.
35 Todos os seus filhos e todas as suas filhas vieram, para o consolar; ele, porém, recusou ser consolado e disse: — Chorando, descerei à sepultura para junto do meu filho. E continuou a chorar pelo filho.
36 Yusef wadih éweyent Madianiten winǧam ar Maṣar, ezzenhent-in i Foṭifar, yǎmosen ales mǎqqeren ɣor Feraƹon, ales n ǎnaɣlaf. Yǎmos amɣar n wi tageẓnén Feraƹon.
36 Enquanto isso, no Egito, os midianitas venderam José a Potifar, oficial de Faraó, comandante da guarda.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.