Atos 22
Toto Thovuye Loi Ghalɨŋae (TGO) vs NVT
1 “Lo bodaboda na giyagiya moli, wo hu vandeŋeŋgo na ya utuŋa budakaiya va i yomara.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Mbaŋa thɨ loŋwe i vaŋa Arameyik mbema thiya rokubaro vara.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Ghino Jiu regha, va ya virɨ Tasis Silisiya e tɨne na te va ya tabo gheke. Va ya vavaona weya Gameliyel na i vavaghareŋgo orumburumbunda lenji mbaroko wolaghɨye thanavuniye, na ya vatomweŋgo moli weya Loi, ŋgoreiya ghemi hu vatomweŋgawe noroke.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ya vakatha vuyowo weŋgiya thavala thɨ ghambugha Jisas le kamwathɨ na vavana yaŋa na thɨ mare. Ya ŋgarɨŋgiya ghɨmoghɨmoru na wanakau na ya vaŋguruwoŋgi e thiyo.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ravowovowo laghɨlaghɨye lenji randeviva na Jiu lenji kot laghɨye valɨkaiwanji thɨ vaemunjoruŋa iya lo utuke. Va ya bigiya leta vavana weŋgi na ya yobigi weŋgiya valɨ Jiu vavana inanji Damasiko, na ya munje va yalaweŋgiya Jisas gharaghambu ya vaŋgumenaŋgi Jerusalem na thɨ giya vuyowo weŋgi.”
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Ghararaghɨye mboro ele valɨvaŋga na vama ya vurɨthaiya Damasiko, amba manjamanjala marambwelambwelawae laghɨye i njama e buruburu na i vawayaŋgo.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Ya dobu e thelauko vwatae na ya loŋwe ghalɨghalɨŋa regha i dage e ghino iŋa, ‘Sol! Sol! Buda kaiwae u giyagiya vuyowo e ghino?’”
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Ya vaito yaŋa, ‘Giyana, thela ghen?’”
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Wouneko va thɨ thuwe iya manjamanjalako, ko iyemaeŋge ghalɨghalɨŋako mava thɨ loŋwe.”
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Ya vaito yaŋa, ‘Ko ne ya vakatha budakai, Giyana?’”
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Manjamanjalako le vurɨgheghe kaiwae maramaraŋgu thɨ kwaghe, iya kaiwae wouneko thɨ vaŋguŋgo e nɨmaŋgu na vo ru Damasiko.”
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Amala regha idae Ananaiyas. Iye va i kururu moli weya Loi na i ghambugha la mbaroke wolaghɨye, na Jiu inanji Damasiko e tɨne thɨ wovathovuthovuyeŋa.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 I mena i ndeghathɨ e ghadidiŋgu na i dage e ghino iŋa, ‘Ghaghaŋgu Sol, u yathɨndale!’ E mbaŋako iyako ya yathɨndale na ya thuwe.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Amba iŋa, ‘Orumburumbunda lenji Loi kaerova i tuthiŋge u ghareghare le renuwaŋa, u thuwe le Lolo rumwarumwaruniye na u loŋwe i utu ghamberegha e ghalɨŋae.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ne u tabona utuniye gharautu weŋgiya gharɨgharɨke wolaghɨye, budakaiya va u thuweŋgi na u loŋwe ne u utuŋaŋgi.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Na e mbaŋake iyake u roroghaghaŋa buda? U yondovirɨ, u kula e idae na i numoten len tharɨ, u bapɨtaiso.’”
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Mbaŋa ya njogha Jerusalem na ya naŋgonaŋgo e Ŋgolo Boboma tɨne, amba vavaghare regha i yomara e ghino,
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 na e tɨne ya thuwe Giya i dage e ghino iŋa, ‘U yoruku! U iteta Jerusalem e mbaŋake iyake, kaiwae len utuutuna ghino kaiwaŋgu gharɨgharɨ mane thɨ loŋweghathɨ.’”
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Ya gonjoghawe yaŋa, ‘Giyana, thɨ ghareghare wagiyawe va ya wa e ŋgolo kururu regha na regha tɨne, ya yalaweŋgi na ya gaboŋgiya thavala thɨ loŋweghathɨŋge.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 E mbaŋaniye va thɨ tagavamare ghanɨrautu Sitiven, ghino vambe inaŋgu gheko ya ndeghathɨ na ya wovathovuthovuyeŋa le mareko, ya njimbukikiya ratagatagavamareko ghanjikwamakwama.’”
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Amba Giya i dage e ghino iŋa, ‘U wa; ya variyeŋge na u wa e valɨvaŋga bwagabwaga weŋgiya thavala ma Jiu gharɨgharɨniye.’”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Wabwiko laghɨye thɨ vandeŋe Pol ghaghad i utuŋa thiye ma Jiu gharɨgharɨniye kaiwanji. Amba thɨ kula na ghalɨŋanji laghɨye thɨŋa, “Hu tagavamare! Ma valɨkaiwae te i yakuyakuva e yambaneke, mbema i mare eŋge.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Taulaghɨko thɨ kula yaroyaro, thɨ yawatiŋgiya ghanjikwamakwama na thɨ yathuvoreŋa vugha.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ragagaithɨ lenji rambarombaro iŋa na thɨ vaŋguruwo Pol e barekɨko tɨne na i dage vurɨgheghe weŋgi thɨ yabɨyabɨbɨŋa na i utu emunjoru, buda kaiwae gharɨgharɨko methɨ gaithɨwana na thɨ kulakula ŋgoreiyako.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ko mbaŋa thɨ ŋgarɨ na thɨ munje thɨ yabɨbɨ, amba Pol i dagewe ragagaithɨko lenji randeviva va i ndeghathɨ gheko iŋa, “Ŋgoroŋga, mbaro i vatomwe Rom le ghamba mbaro loloniye na hu yabɨbɨ thoŋgo mamba hu vakatha ghakot?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Mbaŋa randevivako i loŋwe utuutuko iyako, kaero i wa weya ragagaithɨko lenji rambarombaro, na i giya yanawae iŋa, “Ne u vakatha budakai? Amalake iyake iye Rom le ghamba mbaro loloniye.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Ragagaithɨko lenji rambarombaro i wa weya Pol na ve vaito iŋa, “Wo u varumwara nuwaŋgu, mbema emunjoru ghen Rom le ghamba mbaro loloniye?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Amba rambarombaroko iŋa, “Ghino va ya yathu mani laghɨye amba ya tabo na Rom loloniye.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Vavana va thɨ munjeva thɨ yabɨbɨ, e mbaŋako vara iyako thɨ ndenjogha, na rambarombaroko ghamberegha i mararu mbaŋa i loŋwe Pol iye Rom le ghamba mbaro loloniye, iya meŋake na thɨ ŋgarɨ e senɨko.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Mbaŋambaŋava ragagaithɨko lenji rambarombaro nuwaiya i ghareghare wagiyawe budakai vara kaiwae na Jiu thɨ wonjowe Pol, iya kaiwae i rakayathu na iŋana ravowovowo laghɨlaghɨye na randevivaŋgi thɨ mevathavatha Jiu lenji kot laghɨye, amba i yovaŋguya Pol na ve ndeghathɨ e maranji.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.