Atos 27
Huehuetla Tepehua NT (TEE_TBL) vs NTLH
1 Pus astan tanaulh ni catamalakachayanta ju xalacat'un Italia ju Pablo. Pus amak'axtaknilh ju yuchi chai ju ali'in tach'inin la'ixmaca' ju xacapitán ixtaropajni ju k'ai ucxtin Augusto. Pus ju anu' capitán Julio ixjuncan. Chai ju quit'in vachu' ict'a'alh ju Pablo. Ju quit'in icLucas.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Vachu' xaquintat'a'antan pumatam ju Aristarco ixjuncan. Ju yuchi amachaka' Tesalónica ixjunita laxalacat'un Macedonia. Pus ictajuch ju lacabarco ju ixmintacha ju lak'achak'an Adramitio chai ix'amputun ju lakatamin lak'achak'an ju vi la'ixquilhtu' ju xalacat'un Asia. Chai ictaxtuchauch.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Chai acsni alakatam avilhchan jumpa pus iccha'auch ju lak'achak'an Sidón. Pus ju Julio na k'ox ixt'alalhi'anta ju Pablo chai yau junilh ni ca'alh alakts'ini' ix'amigojni chai laich cata'aktaiju la'ixmaktasq'uinit.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Pus ictajuchokoch lacabarco. Ictaxtuch. Para na p'as ixlai ju un chai jantu lai p'as ix'an ju barco. Pus acsni iccha'auch junta ixvi ju lacat'icst'i lacat'un laca'alama junta Chipre juncan pus ictapasauch ixlhi'aclack'oi junta palai jantu p'as ixlai ju un.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Va xacquilhtu'antauch ju lacxcan lacabarco. Vanin xac'anau ju xalacat'un Cilicia chai ju xalacat'un Panfilia chai iccha'auch ju lak'achak'an Mira xalacat'un Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Pus ju anch ju capitán lhitajulh alakatam barco. Ju yuchi ixmintacha ju lak'achak'an Alejandría chai ix'amputun ju xalacat'un Italia. Pus ju capitán quintajunin ni actajuch ju anch. Chai ict'atajuch. Ic'auch.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Pus na lakalhu avilhchan va lacsni xac'alhtananau chai xcayama iccha'auch vanin ju lak'achak'an Gnido. Para ni na p'as ixlai ju un pus icpu'auch vanin ju xalacat'un Salmón ju vanin ixt'avi ju lacat'icst'i lacat'un ju vachu' laca'alama ixvi. Ju anch Creta juncan. Ju anch jantu na p'as ixlai ju un.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Pus xacquilhtu'antauch lacxcan lacabarco tus xcayama icxajchauch ju lak'achak'an junta Buenos Puertos juncan. Ju yuchi vanin ixt'avi ju lak'achak'an Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Pus ni na lhu xaquintamamaktilatan ju un pus na ixtapasaputun ju avilhchan acsni laica' alhtanan ju barco ni va catsucuyach ju un. Pus yuchi chani alhijuni ju lapanacni ju Pablo:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 ―Quint'alapanacni ni ca'alhtananchokopalau ju lacabarco jantu xcai ni tu'u' catapasalh. Laich cats'ank'a ju tac'uc'at chai ju barco chai jantu xcai ni vachu' ju quijnan'an canitajuyau ju lacxcan.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Para ju capitán jantu xalaca'ini ixchivinti ju Pablo. Alai yu'unch ju alaca'inilh ju ixmalhtanai ju barco chaich ju amanavin barco.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Chai ni va tachi ixlai ju un ju anch ju lacalhic'asnin pus na lacats'unin lapanacni ju jantu ixtataxtuputun ju anch. Tachi chun ju ixtatajumanalh lacabarco ixtanajun ni palai k'ox ni cataxtuch. Ts'a ma laich capuxajchau ju lak'achak'an Fenice ju vachu' vi ju xalacat'un Creta. Ju anch vachu' lai astacnancan ju barco. Chai ju un ju minacha ju lhits'astai chai ju lhich'ato'anta jantu lai ixtanui ju anch. Ixtanajun ni laich cata'astacnalh ju anch tus catapasaya' ju avilhchan acsni na lai ju un ju laca'alama.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Pus acsni va lacsni ixlai ju un ju ixminacha ju lhich'ato'anta pus ju lapanacni ixtanajun ni ca laich cata'alhtanampa. Pus ictaxtuch chai xacquilhtu'antauch ju lacxcan.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Para ni pants'iquis va na p'as lana xalai ju un ju xaminacha lacat'un. Chai slivasalh na neklh ju barco.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Pus ju un ch'apa'ula ju barco. Jantu lai isast'uc'a ju un. Pus ni jantu lai ixmalhtanacan ju barco pus lana macaulh ni chach sun lhi'alh ju un vanta anchach ju casunlhi'alh.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Chai acsni ictapasauch vanin lacalacat'icst'i lacat'un junta Clauda ixjuncan pus ju un jantu p'as ixlai ju anch. Ju anchach xcayama icxak'amacutuch ju lacat'icst'i barco ju ixak'amalhi'anta ju k'ai barco.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Icmujuch lacak'ai barco chai ju astan ju lapanacni talakach'ilh ju k'ai barco lacalasu ni va ixtanajun ni jantu xcai ni calaclhvaka' ni na p'as ixnek'a ju xcan. Chai na va ixtatalhanan ni va laich casunlhi'alh lacacucu junta Sirte juncan. Pus yuchi talhip'uxnilh ju k'ai pumpu' ju ixpu'alhtananch ju barco acsni ixtanui ju un. Ixtanajun ni jantu makat casunlhi'alh ju barco ju chunch.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Chai acsni tuncunchokolh ni vana va chun ixlai ju un pus tamamuxtulh ju lacxcan ju xatac'uc'at.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Chai ju ixlhilakat'utu avilhchan ju quijnan laquimacach quinc'an icmamuxtu ju ixpuch'alhcat ju barco.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Na lhu avilhchan jantu lai xaclakts'inau ju avilhchan nin yuchi ju st'acu. Va tachi ixt'ajun ju k'ai un. Jantuch va tilacats'unin xacnonauch ni ca jantuch catitacutchauch.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Na lhu avilhchan jantu xacventauch. Pus astan ju Pablo taya la'ixlacaitat ju lapanacni chai alacjuni: ―Quint'alapanacni na k'ox ca ixva ni xaquilak'asmatniu ju quinchivinti. Jantu ca'ixtaxtuchauch ju lak'achak'an Creta. Jantu ca'ixmiuch mak'alhk'ajnin ju ani. Chai jantu ca'ixmiu mak'ats'ank'anin ju ani taxtokni.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Para jantu amak'aninint'it. Mas cats'ank'aya' ju barco para jantu xamati' ju quilhiquijnan ju canitajuyau ju lacxcan.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Pus ju quit'in ixlapanac Dios icjunita chai yuchach ju icch'alhcatnani. Pus ju lhiyaxch ts'is ju yuchi quimalakachanitachilh ju ix'anquilh.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ju yuchi quijuni: “Jantu at'alhan ji Pablo. Tasq'uini ni at'alac'asunit'achi' ju César. Chai ju va milacata ju uxint'i ju Dios jantu calacasq'uina' ni xamati' catini tachi chun ju tat'a'antan ju lacabarco”. Chunch quijuni ju Dios.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Pus ju chavai ji quint'alapanacni jantuch amak'aninint'it. Ju quit'in icquiclaca'i ju Dios ni chunch ju catapasaya' tachi ju xaquijunich.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Para ju un sun aquintalhi'anan lacalakatam lacat'icst'i lacat'un ju vi laca'alama. ―Chunch ju ajuni ju lapanacni ju Pablo.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Pus lakat'ui semana xac'ucxunt'onau lacabarco ju laca'alama. Astan iccha'auch ju xa'alama Adria para ju un va tachi ixnekta ju barco. Pus acsni cha'alh paitat ts'is ju ixmalhtananin barco ixtalhiulai ni vanin xaccha'amputunau ju lacat'un.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Pus talhcalh ju ixlhiputank'ai ju xcan chai cha'alh lakap'uxamcauchaxan metro. Acsni ta'alhtanampa alacats'unin aktam talhcachokopa chai ju acsnich cha'alh lakap'uxamtujun metro.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Na ixtatalhananch ni va laich casunlhi'ancalh ju barco lak'akchiuxin chai calaclalh. Pus la'ixlhipulacan ju barco tamujulh lacxcan lakat'at'i tsasnat ju ix'ach'icanta lacalasu. Ju chunch ch'apayaulh ju barco. Na ixtalhamak'aninin. Ixtanajun ni sok'o catunculh.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Ju ixmalhtananin barco ixta'ats'alhputunch. Va ixtalaich tachi ju va catamuju ju tsasnat ju cach'apayaulh ju barco la'ixlhi'aktsulh ju barco. Para va ixtat'ajun munin ju lacat'icst'i barco ju lacxcan ni ixtanajun ni catapu'anach.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Para ju Pablo alacjunich ju xacapitán chai ju taropajni: ―Ni catataxtuyach lacabarco ju yu'unch pus ju uxijnan jantu lai at'it'ak'alht'axt'ut'it.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Pus ju acsnich ju taropajni tachakxlh ju xalaso ju lacat'icst'i barco chai tamamuxtulh.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Chai acsni tsuculh tuncunu' pus ju Pablo alacjunich ni chach tavailh. Ajunich: ―Ju chavai lakat'ui semana xajun ju lhist'act'it ju barco. Jantu lht'at'at'at'it sin tu'u' ut'at'it.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Pus iclatapaininiyau ni ava'int'itch. Ju chunch ca'alina' ju mintachaput'an ni laich at'ak'alht'axt'uya'it'it. Jantu xamati' catini chai nin lacats'unin jantu catac'atsaniya'.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Chai acsni nonk'o ju chunch ju Pablo pus ch'apalh lakatam xkapavati. Xtaknilh lak'ailakts'iuch ju Dios la'ix'ucxlacapu'an ixchux'an. Astan ch'ek'e'ilh lacats'unin chai tsuculh vaina'.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Pus acsnica' ju tak'achalh ixchux'an chai vachuch tavailh.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Xacjuntau tachi lakat'ui cientos a setenta y seis lapanacni ju lacabarco.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Chai acsni talhilak'o pus tatsuculh munin lacxcan ju trigo ju ixlhi'anta ju barco. Ju chunch palai chapak'a cava ju barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Chai acsni tunculh talakts'ilh ju t'un para jantu istamispai ta'anchach. Para talakts'ilh la'ixquilhtu' t'un ni jantu na ixlucunun ju xcan chai na ix'alin ju cucu. Pus anchach ju ixtalhi'amputun ju barco ni va laich ca'ixlalh.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Pus ju anu' tsasnat ju ixtajuya lacxcan ni cach'apayaulh ju barco tachakxnilh. Anch ju tajuk'alhi ju lacxcan. Chai taxk'otlh ju anu' lacq'uiu ju sok ixtapumalhtanai ju barco. Va ixtanajun ni sok ixtalhi'alh ju barco ju lacacucu. Chai ju anu' k'ai pumpu' tamamak'ast'anilh lasa'aktsulh ju barco ni laich catanu ju un. Chai ju barco tsuculh ana' junta jantu na p'as ixlucunun ju xcan.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Para anchach talapakxtoklh lakat'ui xcan chai na k'alhtank'ai ixjunita ju cucu. Pus ju barco taquinca'acnulh lacacucu. Chai ju la'ixlhi'aktsulh na p'as tavi chai la'ixtamp'in ixtalaklhvak la'ixtachaput ju alama.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Pus ju taropajni ixtanajunch ni ca'amaknicalh ju tach'inin. Ju chunch jantuch xamati' camak'anxq'uivitnitacutlh chai ca'ats'alalh.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Para ju xacapitán ixmak'alhtaxtuputun ju Pablo. Yuchi jantu alhilaka'inilh ni ca'alakmaknicalh. Va ajunich ni p'ulhnan catajuya' lacxcan tachi chun ju lai camak'anxq'uivitnilhch. Chach tacutcha lacat'un.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Pus ju jantu lai xamak'anxq'uivitnin tapu'alh ju tu'u' lht'ak'alaq'uiu. Ju ali'in tach'apalh ju xalacq'uiu barco chai tapu'alh yuchi. Pus chunch icputak'alhtaxtuk'ojuch chai ictacutchauch quinchux quinc'an ju lacat'un.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.