Marcos 5
Mi Namani Tino (TBF) vs ARA
1 Gi nga soer kitipie mi barateis i Galili rakot simi korot leong i Gerasa.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Sien e Iesu tate nga tsour simi galeu, a nga suoeie mi ka ta nga rovotsour kovuni sibu rie puppuon. Ine mi ka mi tsaka moromoruo a nga tsegerie.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Ma a nga ko mon i kotubuon bu monmon ma kap ka mene a ba nga oit nia rakopie nge visie, misasien bu tsen.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Palan bu ra gi nga ko visie ba riman ma ba kamen, eiekesen a nga ko motukie bu tsen ma bu baivinis aen siba kamen. Kap ka mene a nga ngeisngeis oit nia tseiptseiprio.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Sibu rokati ma rosisiat, i kotubuon bu monmon ma i popon bu kuitskuits ine mi ka a nga ko koup kuar nge tava eie kesen ngan bu poko vunavout.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Sien ta nga pare e Iesu i pek lili ngas te, a nga soer rakot sien ma a nga sege pukupukukaek i matan.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Ma ine mi ka a nga koup leong, “Iesu, Natuon e Raban ese ta tsiroup! Ke sana baitutuir meie iou? O nongie no simi asan e Raban va e ta kap votorosie iou!”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 A nga koup ven ne, simi vunan e Iesu a te nga oeng sien, “Moromoruo tsak! Rovotsour sorvekenan ine mi ka.”
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Samo e Iesu a nga vosuoreie, “Ese mi asa?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ma a nga vor ve nono masitinoiv se Iesu va ta kap nga matokera gie ian simi korot.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Mi varin bor leong gi nga vivieir simi kuitskuits vatavatat.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Bu tsaka moromoruo gi nga no masitinoiv se Iesu, “Tura gei rakot i kotubugie bu bor va gei ta mang rubukien segie.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 E Iesu a nga tor, ma bu tsaka moromoruo gi nga rovotsour ma gi nga rubukien sibu bor. Mi varin bor, mi aesaes sien a nga vatvatta ba sinangavur luo soloba (2,000), gi nga soer peuk simi malamala tsetseir nge tsibour i rou, ma gi nga kong maet.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Bu ka gi ta nga naneie bu bor, gi nga vi nge ra vavatei ngan ine mi kepineits i aron bu taon ma bu enamon i uot i Gerasa. Ma mi kulou gi nga rakot nge ra pare mi sana kepineits ta nga tsorubeit.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Sien gi ta nga me beit se Iesu, gi nga pare ine mi ka bu tsaka moromoruo gi ta be nga tsegerie ta nga mogos, ma a te nga lavlav nge suvu banga vienviendon. Ma egie kokouk gi nga motou.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Egie ese gi ta nga me pare ine mi kepineits, gi nga potsukie simi kulou mi sana kepineits ta nga tsorubeit ine simi ka bu tsaka moromoruo gi ta be nga tsegerie ma buer misa ta nga tsorubeit sibu bor.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Surie ine, mi kulou gi nga vakaek nge nongie e Iesu nia sorvekenan kegi enamon.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Sien e Iesu tate nga visi ka simi galeu, ine mi ka bu tsaka moromoruo gi ta be nga tsegerie, a nga nongie e Iesu va ta nga nomeie.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 E Iesu a kap nga tor ngan, eiekesen a nga oeng sien, “Muerengei rakot sibu patsa nge vateie gie ngan mi sana kepineits mi Nguts tate nga tsana sevoi ma vasa a nga toiv venenga no.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Io, ine mi ka a nga veis rakot i Dekapolis ma a nga vakaek nge vavatei ngan bu sana kepineits e Iesu ta nga tsana sien. Ma mi kulou kokouk gi nga kudier tsak.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 E Iesu a te buer nga tsourarak nge galeu rakot simi bienengeiv ka nikot simi barateis. Sien tate nga so mon i koen, mi bineit leong gi nga beit viririsie.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Samo e Iairo mi muomuo simi vona rengeir sibu Iuda a nga beit en ian. Sien ta nga pare e Iesu, a nga sege pukupukukaek i matan.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Ma a nga no masitinoiv ngeisngeis sien, “E natung vevien lili a te vatvatta mesei. O nongie no va e ta nemei nge me soburo, terengien va ta mang ketseketseng si man mienarouk ma ta to.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Io, e Iesu a nga nomeie.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ma mi vevien a nga mon ian en buer ese ta nga suvuon mi mienarouk nia kavakava mi dar sibu avareit mi sinangavur kes ma luo.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 A nga ko rongmetsikien mi vinavasor leong. Palan bu porpor oiv gi te nga pilang nia vatoa si man mienarouk. Io, a te nga vaton ken sar lakep, eiekesen man mienarouk a kap nga voto mo ma a si nga vor ve tsotsorubeit leong.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Sien ta nga rongovan e Iesu, a nga veis nemei ka i murien e Iesu i kotubuon mi bineit. Ma a nga tobelie ken lavlav e Iesu.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Simi vunan, a nga vodon ven ne, “Sien va o ta tobelie ken lavlav, ta voto mong mienarouk.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Ian ngas te, a kap nga kava te mi dar ma a nga rongmetsikien simi kurikurien va a te nga ketseketseng si man mienarouk.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Ian ngas te, e Iesu a nga telekiran va mi ngeisngeis a nga tsour sorvekenan. E Iesu a nga tuir vuris ma a nga virei, “Ese a tobelie kong lavlav?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Ken sar madar tovtov gi nga kuil nama sien, “E pare mi bineit ine gi ta viririsie no. Surie misa e ta virei va ese a tobelie no?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Eiekesen e Iesu a ngas nga vor ve dendeng veriris nia pare ian mi vevien ese ta nga tobelie.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Samo ine mi vevien ta nga tobelie a nga telekiran mi sana kepineits ta nga tsorubeit sien. A nga nemei nge me sege pukupukukaek i kamen ma a nga dedeir ngan mi mientou nge pengan se Iesu mi tuktuk.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 E Iesu a nga oeng sien, “Natung, ke vodovodon tuktuk a te vatoa no si ma mienarouk. Veis ngan mi molu. E te ketseketseng si ke sar vinavasor.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Sien e Iesu ta ngas nga vor ve vakvakokoit, bu mei gi nga kovuni si ken vonuo e Iairo, mi muomuo simi vona rengeir sibu Iuda. Ma gi nga pevien, “E natu vevien a te maet. Kian va e tate buer vobusie mi vavvasengei.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 E Iesu a nga vodon sasavoir ngan misa gi ta nga pengan ma a nga oeng se Iairo, “Kian va e ta aor tsak, vodovodon tuktuk mo.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 E Iesu a kap nga tor ngan ka mei mene va ta nga vemusurie, eiekesen mo e Petro, a, e Iakobo, ma e Ioanes e kasien e Iakobo.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Sien gi tate nga beit si ken vonuo ian mi muomuo simi vona rengeir, a nga dengarie mi vegululo ma bu mei gi ta nga ta masitinoiv nge ta koupkoup.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 A nga rubukien ma a nga oeng segie, “Nia sa ine bu vegululo ma mi tina? Mi tetsikevien a kap maet, eiekesen a muang mo.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Eiekesen gi si nga vavangiets ngan.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 E Iesu a nga popor i riman ine mi tetsikevien ma a nga oeng sien, “Talita koum!” (man vuevue va, “Tetsikevien, o oeng sevoi, tamtuir!”.)
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Ian ngas te, ine mi tetsikevien a nga tamtuir nge veisveis. A te nga sinangavur kes ma luo ken sar avareit. Surie ine mi kepineits, gi nga kudier beitsak.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 E Iesu a nga vengeng vangvangasie gie va gi ta kap nga pepengan sibu mei mene, ma a nga oeng segie va gi ta nga tabarie ine mi tetsikevien.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.