João 4

Mi Namani Tino (TBF) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Bu Parisaio gi nga rongomie va e Iesu a nga tsana mi sinusuruiv nge kerie palan mi kulou rio e Ioanes.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 (Si man tuktuk, e Iesu a kap nga tsana mi sinusuruiv, eiekesen ken sar madar tovtov.)
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Sien mi Nguts tate nga vakierngie ine, a nga veis sorvekenan i Iudea ma a nga muerengei te buer rakot i Galili.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Ma e Iesu ta ngas nga veis ka i Samaria.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Io, i Samaria, a nga beit simi taon gi vuotongie va i Sukar vatvatta mi kato kaber e Iakop ta nga terie se Iosep, e natuon.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Mi matada se Iakop a nga mon en ian. E Iesu a nga maer sien ta nga vesingie mi rosar kuar. Io, a nga mogos i gegen mi matada. Ma a te nga sisiat potaram.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Mi vevine Samaria a nga nemei nia me ut ma e Iesu a nga vereie, “Vevien, a oit va e ta vuvunumie iou?”
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Eie a nga mon kesen ian simi keipkepide ra simi vunan ken sar madar tovtov gi nga veis rakot simi taon nia ra voir nginonginou.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Mi vevine Samaria a nga pevien sien, “Evoi mi Iuda ma eou mi vevine Samaria. Surie misa e ta nongie iou nge da?” (Simi vunan, bu Iuda gi kap ko baser palapalan meie bu Samaria.)
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 E Iesu a nga kuil nama, “Sien va e nga telekiran ken tienebeir e Raban ma sien va e nga telekiran eie ese ta vereie no nge da, va e vosuoreie ma eie ta terie sevoi mi da ni tino.”
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Ine mi vevien a nga pevien, “Ka leong, kap ke ka utut nia ut ma mi matada a peuk beitsak i keim. Ivie e ta poro en ine mi da ni tino?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 E tamagei e Iakop a nga terie segei ine mi matada. Eie ma bu natuon ma ken sar vinavinar kokouk gi nga ko me un sien. Vasa, evoi e as leong rio e Iakop?”
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 E Iesu a nga kuil nama, “Eie ese ta un ine simi matada ta moruo te buer,
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 eiekesen eie ese ta unumie mi da o ta terie sien, ta kap moruo te buer. Mi da va o ta terie sien, ta tsorubeit mi da kilikilivueit i aron nia terie mi tino rovoriu.”
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Mi vevien a nga pevien, “Ka leong, terie seou ian mi da, terengien va o ta kap mang moruo te buer, ma o ta kap mang muermuerengei nemei en te ine nia me ut.”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 E Iesu a nga oeng sien, “Veis nge ra kerie ke labeit nemei ne.”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Mi vevien a nga kuil nama, “A kap kong ka labeit.”
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 Si man tuktuk, e te nga reie ba ka napaririem ma mi ka ine ngado tate mon kouk, eie kap va ke labeit. Misa e ta pengan eie a tuktuk.”
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Mi vevien a nga pevien, “Ka leong, o kielala va evoi mi propet.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Bu tubugei bu Samaria gi nga ko rangarie e Raban ine simi pout, eiekesen enga bu Iuda nga ko pevien va i Ierusalem arie eie mi korot ivie mi kulou gi ta ngas rangarie en e Raban.”
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 E Iesu a nga oeng sien, “Vevien. Vodovodon tuktuk simi sa o ta vokokotie. Mi ra ta nemei va nga ta kap ba buer rangarie mi Tam ine simi pout o, i Ierusalem.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Enga bu Samaria nga rangarie misa nga ta kap telekiran, eiekesen egei bu Iuda gei rangarie misa gei ta telekiran, simi vunan mi vavato a nga vunan sibu Iuda.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Eiekesen mi ra ta nemei ma ine a te beit va mi kulou ese gi ta lalaro rengeir tuktuk, gi ta rangarie mi Tam ngan mi moromoruo ma mi tuktuk, simi vunan mi Tam a nesie mi suada kulou malan ine nia rangarie.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 E Raban eie mi moromoruo, ma mi kulou gi ta rangarie, gi ta ngas rangarie ngan mi moromoruo ma mi tuktuk.”
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Mi vevien a nga pevien, “O telekiran va mi Messia ta ba beit (ian gi ta vuotongie ngan e Karisito). Simi ra va ta beit, Eie ta me palsie bu kepineits kokouk segei.”
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Samo e Iesu a nga pevien, “Eou ese o ta vakokoit sevoi, arie eou Eie.”
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Ian simi keipkepide ra, ken sar madar tovtov gi nga muerengei beit ma gi nga kudier tsak nia vorotan e Iesu ta nga vakokoit meie mi vevien. Eiekesen a kap ka mei a nga vereie mi vevien, “Misa e lalaron?” o, nge vereie e Iesu, “Surie misa e ta vakokoit meie?”
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Samo ine mi vevien a nga sorvekenan ken utut da nge muerengei rakot simi taon ma a nga ra oeng simi kulou,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 “Nga nemei nge me pare mi ka ta pengan seou bu kepineits kokouk o ta nga ko tsana. Tavakier ine arie eie mi Messia?”
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Io, gi nga rovotsour simi taon ma gi nga veis rakot seie.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Sien ine mi vevien ta nga rakot simi taon, ken sar madar tovtov e Iesu gi nga no ngeisngeis se Iesu nge pevien, “Vavvasengei, be nganie ma ka puk nginonginou.”
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Eiekesen a nga oeng segie, “Mong nginonginou a mon, ian kap kenga ka bienengeiv sien.”
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Ma ken sar madar tovtov gi nga vakaek nge vakokoit i kotubugie, “Tavakier nieng, ka mei a te me tabarie?”
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 E Iesu a nga pevien, “Mong nginonginou eie nia tsang vemusurie ken lalaron ese ta nga tura iou, ma nia tsang vuruvan ken tsientsang.
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Vasa, nga kap ko pevien, ‘Ba vura voveit a ngas mon oit simi ra nia kakarie mi tau’? Eiekesen o oeng senga, dedeng kalei viririsie nga nge pare vasa a te komois ven bu tau nia por nginonginou sien!
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Mi ka ni tsientsang nia por nginonginou a te poro ken voirvoir ma a vor ve tsatsang nia kerie bu mei rakot simi tino rovoriu, terengien mi ka tsuotstsuor ma mi ka popor nginonginou i tau eguor kokouk guor ta mang res.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Ine a vara tuktuk ngan ine mi vinavataor ian ta pevien, ‘Mi ka kes a tsutsuor, a, mi ka mene a por nginonginou.’
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 O nga tura nga nia ra por nginonginou ivie nga ta kap nga tsutsuor en. Bu mei mene gi nga tsana mi tsientsang ngeisngeis ma enga nga te nga poro mi vuovuan mi tsinatsangagie.”
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Palan bu Samaria kovuni ian simi taon gi nga vodovodon tuktuk se Iesu simi vunan ine mi vevien a nga vavatei katsep malan ine, “Eie a nga vokokotie seou bu kepineits kokouk o ta nga tsana.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Io, sien bu Samaria gi ta nga nemei sien, gi nga no va ta be nga mon meie gie. Ma a nga mon ba ra luo en ian.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Ma surie ken sar nama e Iesu, palan segie gi nga vodovodon tuktuk.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Ma gi nga pevien ian simi vevien, “Ine, gei te vodovodon tuktuk simi vunan egei kesegei gei te rongomie e Iesu, kap va surie mi sana e ta nga pengan segei. A tuktuk, eie man Ka ni vavato mi mangmagoso enaenamon.”
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 I murien ine ba ra luo, e Iesu a nga veis rakot simi enamon leong i Galili.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 (E Iesu a nga vavatei katsep ngan va mi propet a kap suvu minangarei si ken enamon kesen.)
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Sien ta nga so beit i Galili, mi kulou ian en gi nga resmatan, simi vunan egie buer gi nga ra mon simi Nginu Pasova i Ierusalem ma gi nga pare bu kepineits ian ta nga tsana en.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Io, e Iesu a te buer nga rakot i Kana simi enamon leong i Galili ivie ta nga muna vurisan en mi da rakot simi dangi vain. Ian en mi muomuo ese ta nga ko tsatsang meie mi kovakova ka leong a nga mon. E natuon tamat a nga morouk nge mon i Kapernaum.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Sien ine mi ka ta nga rongovan va e Iesu a nga beit i Galili kovuni i Iudea, a nga rakot sien ma a nga nongie va ta nga ra vatoa e natuon tate nga vatvatta mesei.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 E Iesu a nga oeng sien, “Vasa, nga ta ba vodovodon tuktuk mo sien va nga ta pare ka totourlekier ma ka kepineits ni vovokudier?”
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Ine mi muomuo a nga pevien, “Ka leong, nemei lalapus. E natung ta masi mesei.”
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 E Iesu a nga kuil nama, “Veis. E natu a te to.”
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Sien ta ngas nga vor ve veisveis i sar, ken ba petspets gituo nga samsuoeie nge pengan va e natuon a te nga to si man mienarouk.
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 A nga vosuoreie gituo va simi sana keipkepide ra e natuon a nga vakaek nge kalei. Ma gituo nga pevien, “Simi 1 kilok sisiat nanor a te vio.”
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Samo e taman mi madar a nga vodonomie ian mi keipkepide ra sien e Iesu ta nga oeng sien, “E natu a te to.” Io, eie ma egie kokouk si ken vonuo gi nga vodovodon tuktuk.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Ine arie eie mi totourlekier ni vovokudier a luongan ian e Iesu ta nga tsana i murien ta nga beit i Galili kovuni i Iudea.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.