Marcos 12

Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Issăɣlăy Ɣisa daɣ tangalen tiyyăḍ tamətte. Ijʼ-asăn tiyyăt dăɣ-hasăn-innă: «Kăla t-illa ăhaləs ăddomen ašəkrəš n-lăɣnăb, ijʼ-as afăraj, ijă dăɣ-s edăgg wa dăɣ-iẓimməw lăɣnăb, idăy dăɣ-s edăgg n-soro i-ămagaẓ-net; ifăr-t ḍarăt-a-wen i-inəsduma iyyăḍ təzzar ikkʼ ăkall iyyăn.
1 E começou a falar-lhes em parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou nela um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se daquela terra.
2 Iwwăḍ-dd ăzzăman n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd ănaxdim-net s-inəsduma i-ad-has-dd-awəy ɣur-săn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš.
2 A seu tempo enviou aos vinhateiros um servo, para receber deles uma parte do produto da vinha.
3 Osʼ-en-dd ănaxdim, ărmăsăn-t, tithəkkin-t har t-əksănăn təzzar, əssəglăn-t korăyrăy.
3 Ora, eles prenderam-no, feriram-no e reenviaram-no de mãos vazias.
4 Ăšmašăl-dd săr-săn daɣ ănaxdim iyyăn, ăsfătăqqen eɣăf-net, ăsmăḍrăyăn-t.
4 Enviou-lhes de novo outro servo; também este feriram na cabeça e o cobriram de afrontas.
5 Olăs daɣ ašəmmišəl n-iyyăn, ărmăsăn-t ənta, ănɣăn-t kərəf; issəlkăm-asăn-dd-i ăjjootnen, ăsmăḍrăyăn aɣil-năsăn, jăn iman n-aɣil wa iyyăḍăn.
5 O senhor enviou-lhes ainda um terceiro, mas o mataram. E enviou outros mais, dos quais feriram uns e mataram outros.
6 Wăr has-dd-ăqqima ḍarăt-a-wen ar ad-săr-săn dd-išəmmišəl rure-s ikna tărha ed inna dăɣ-iman-net: ‹Ǝnta ya šămad rure-ɣ, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn›,
6 Restava-lhe ainda seu filho único, a quem muito amava. Enviou-o também por último a ir ter com eles, dizendo: Terão respeito a meu filho!...
7 măšan ənhăyăn-t inəsduma imal-dd ɣas, ănmănnăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net; əyyăwăt, nărməset, năjet iman-net i-ad-tumas takăsit ti-nănăɣ›;
7 Os vinhateiros, porém, disseram uns aos outros: Este é o herdeiro! Vinde, matemo-lo e será nossa a herança!
8 ărmăsăn-t, ănɣăn-t kərəf təzzar, jărăn-t-in ḍarăt ašəkrəš.»
8 Agarrando-o, mataram-no e lançaram-no fora da vinha.
9 Issəmdă Ɣisa tangalt ɣas, innʼ-asăn: «Ăssiistănăɣ-kăwăn, ma mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš ămăra? Ǝḍmanăɣ-awăn a-s ad-dd-ass ənta iman-net, ilhəs inəsduma-wi-dăɣ təzzar, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ.»
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e exterminará os vinhateiros e dará a vinha a outro.
10 Innʼ-asăn daɣ: «Ajăn wăr tăɣrem dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
10 Nunca lestes estas palavras da Escritura: A pedra que os construtores rejeitaram veio a tornar-se pedra angular.
11 a-wen Emăli a t-ijăn i-ad-umas
11 Isto é obra do Senhor, e ela é admirável aos nossos olhos {Sal 117,22s}?
12 Issəmdă Ɣisa tənna n-a-wen ɣas, ad-tattărăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-inušămăn n-Iṣrayil əmmək s-t-ăstărmăsăn ed əssanăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ a ăssiiɣlăy tangalt-ta-dăɣ măšan, wăr helăn a-wen făl tuksəḍa-i jăn i-tamətte; əšlăyăn-as, əglăn.
12 Procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque tinham entendido que a respeito deles dissera esta parábola. E deixando-o, retiraram-se.
13 Ăšmašălăn-dd săr-s ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-faris d-hărăt dăɣ-kăl-Harudəs i-ad-has-əqqənăn tănḍărbat, siḍəwən-t dăɣ-a inna wărăn itətwinn.
13 Enviaram-lhe alguns fariseus e herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s tidət ɣas a janned, wăr tăkkulăd dăɣ-a-wa jănnen ăddinăt, wăr tăn-tăẓmăẓlăyăd, wăr săɣrid daɣ ɣas ar tidət n-tabarăt n-Măssinăɣ. Ămăra, năssiistăn-kăy: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-ămănokal Qăyṣăr meɣ? Năẓlet-tăt meɣ?»
14 Aproximaram-se dele e disseram-lhe: Mestre, sabemos que és sincero e que não lisonjeias a ninguém; porque não olhas para as aparências dos homens, mas ensinas o caminho de Deus segundo a verdade. É permitido que se pague o imposto a César ou não? Devemos ou não pagá-lo?
15 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net s-təlmənufăɣa ta t-təllăt ḍarăt asəstan-năsăn, innʼ-asăn: «Mafăl hi-tižărrubum? Awəyăt-ahi-dd ărriyal n-aẓrəf-năwăn har t-ənhəyăɣ.»
15 Conhecendo-lhes a hipocrisia, respondeu-lhes Jesus: Por que me quereis armar um laço? Mostrai-me um denário.
16 Ăwwăyăn-as-t-dd, innʼ-asăn: «Mi ilăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?» Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.»
16 Apresentaram-lho. E ele perguntou-lhes: De quem é esta imagem e a inscrição? De César, responderam-lhe.
17 Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-ămănokal wa măqqărăn a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.» Ǝqqălăn-dd ɣas, tofʼ-en tăkunt n-ălwižab-wa-dăɣ hasăn-ija.
17 Jesus então lhes replicou. Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Osăn-t-dd ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-sadus-i ɣur-ija a-s wăr təlkem tanăkra n-inəmmuttan, əssəstănăn-t, ənnăn-as:
18 Ora, vieram ter com ele os saduceus, que afirmam não haver ressurreição, e perguntaram-lhe:
19 «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ăba ăŋŋa-s n-ăwadəm, oyyă-dd hănne-s dăr-wăr oher ara, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.
19 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se morrer o irmão de alguém, e deixar mulher sem filhos, seu irmão despo-se a viúva e suscite posteridade a seu irmão.
20 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf: kăla t-əllan əssa ayətma; ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar măšan, ăba-t wăr-ikreš ara.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência.
21 Oyyă-dd hănne-s, ădobăn-tăt wa s-əssin, ăba-t ənta-dăɣ wăr dd-oyya ara, a-wen-dăɣ daɣ a ija wa s-kăraḍ;
21 Então o segundo desposou a viúva, e morreu sem deixar posteridade. Do mesmo modo o terceiro.
22 ăba-tăn əssa-essăn măšan, wăr tăn-iha i dd-oyyan ara; ăba daɣ tamăḍt ḍara-săn.
22 E assim tomaram-na os sete, e não deixaram filhos. Por último, morreu também a mulher.
23 Năssiistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-săn wa s-e-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən əssa-essăn?› »
23 Na ressurreição, a quem destes pertencerá a mulher? Pois os sete a tiveram por mulher.
24 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ǝnta-den-dăɣ tasətbat n-išk wa jăm ed, a-wa ənnăn əlkəttabăn hakd-dăɣ a-wa dăr-togdăh tărna n-Măssinăɣ, wăr t-illa a dăɣ-s təfhamăm.
24 Jesus respondeu-lhes: Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Ašăl wa dd-nakkărăn inəmmuttan, meddən hakd tiḍeḍen, ad-ăbas tidubunăn ed ad-talăh tămudre-năsăn d-ta n-ănjălosăn wi hănen išənnawăn.
25 Na ressurreição dos mortos, os homens não tomarão mulheres, nem as mulheres, maridos, mas serão como os anjos nos céus.
26 Ămăra, dăɣ-isălan wi n-inəmmuttan d-tanăkra-năsăn, ajăn wăr tăɣrem dăɣ-əlkəttab wa n-ănnăbi Mosa a-wa has-innă Măssinăɣ ɣur-tabsăɣt ta tăhjăljălăt wăr răqq? Wădden, innʼ-as Măssinăɣ: ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub.›
26 Mas quanto à ressurreição dos mortos, não lestes no livro de Moisés como Deus lhe falou da sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó {Êx 3, 6}?
27 A-wen, ălmăɣna-net a-s, ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr-ədderăn, wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen. Tidət-dăɣ a-s toškam ed tənnăm wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan.»
27 Ele não é Deus de mortos, senão de vivos. Portanto, estais muito errados.
28 Ohăẓ-dd iyyăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt ăsijădăn i-edăwănne wa ija Ɣisa d-kăl-sadus d-ălwižab wa ăhuusken hasăn-ija, innʼ-as: «Ma ămoos ɣur-Măssinăɣ alămăr wa ojărăn?»
28 Achegou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, vendo que lhes respondera bem, indagou dele: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnta da wa ojărăn:
29 Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é este: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor;
30 Ad-tărhəd Emăli-năk Măssinăɣ s-ulh-năk imda
30 amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu espírito e de todas as tuas forças.
31 Wa s-əssin daɣ da:
31 Eis aqui o segundo: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Outro mandamento maior do que estes não existe.
32 Innʼ ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt i-Ɣisa: «Ălɣalim, tənned tidət:
32 Disse-lhe o escriba: Perfeitamente, Mestre, disseste bem que Deus é um só e que não há outro além dele.
33 Iwar ăgg-adəm ad-t-ărh s-ulh-net imda,
33 E amá-lo de todo o coração, de todo o pensamento, de toda a alma e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Inhăy Ɣisa iqqud n-ălwižab-net ɣas, innʼ-as: «Kăyy, ăbas tujəjăd Təmmənəya n-Măssinăɣ.» Ăbas t-illa ḍarăt-a-wen ere ihălăn asəstan-net.
34 Vendo Jesus que ele falara sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do Reino de Deus. E já ninguém ousava fazer-lhe perguntas.
35 Isaɣra Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, ijanna i-ăddinăt: «Ma isawănnen ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt a-s Ălmasex, rure-s n-Dawəd?
35 Continuava Jesus a ensinar no templo e propôs esta questão: Como dizem os escribas que Cristo é o filho de Davi?
36 Wădden Dawəd iman-net a innăn s-măjrăd ija Unfas Šăddijăn dăɣ-emm-net a-s:
36 Pois o mesmo Davi diz, inspirado pelo Espírito Santo: Disse o Senhor a meu Senhor: senta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos sob os teus pés {Sal 109,1}.
37 Ɣas šămad Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm Emăli; əndek əmmək wa s-ăddoobăt ad-umas rure-s?»
37 Ora, se o próprio Davi o chama Senhor, como então é ele seu filho? E a grande multidão ouvia-o com satisfação.
38 Dăɣ-a-wa isăɣra, innʼ-asăn: «Agəẓăt iman-năwăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt, əjraẓnăt-asăn timukal dăɣ-isəlsa ăhobătnen, ijraẓ-asăn ad-hasăn-titwəjjin isofan dăɣ-tišarriten,
38 Ele lhes dizia em sua doutrina: Guardai-vos dos escribas que gostam de andar com roupas compridas, de ser cumprimentados nas praças públicas
39 ărhan tisăqqima-ti ănnuflăynen dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud d-atwəsəmɣar dăɣ-imjora,
39 e de sentar-se nas primeiras cadeiras nas sinagogas e nos primeiros lugares nos banquetes.
40 tihăɣăn a-wa ihăn ifassăn n-tinuḍăfen, a-s ija a-wen, hărkuk tumadăn i-ad-tăn-in-əjrăhăn ăddinăt; ilkam dăɣ-săn ăššăreɣa səmmăn.»
40 Eles devoram os bens das viúvas e dão aparência de longas orações. Estes terão um juízo mais rigoroso.
41 Ăqqiima Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn dat-əssəndoqq wa dăɣ-titwəjjinăt tikutawen, ikyad dăɣ-əmmək wa s-dăɣ-s săns tamətte aẓrəf. Təjjarăn dăɣ-s kăl-ehăre ăẓrəf ăjjeen;
41 Jesus sentou-se defronte do cofre de esmola e observava como o povo deitava dinheiro nele; muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 tosă-dd tănuḍăft lăqqəwăt, tăstărăkkăt dăɣ-əssəndoqq sănatăt tămmaten əbḍanen.
42 Chegando uma pobre viúva, lançou duas pequenas moedas, no valor de apenas um quadrante.
43 Iɣră-dd Ɣisa inəṭṭulab-net s-iman-net, innʼ-asăn: «Ăsidătteɣ-awăn a-s tănuḍăft-ta-dăɣ n-talăqqe, tojăr ăddinăt iket-năsăn ihuk,
43 E ele chamou os seus discípulos e disse-lhes: Em verdade vos digo: esta pobre viúva deitou mais do que todos os que lançaram no cofre,
44 făl-a-s iket-năsăn, a-wa s-ăssakăyăn s-wăr-ămɣatărăn a əkfăn, a-s ija a-wen ənta, a-wa təṭṭăf i-tămudre-net iket-net a təkfa.»
44 porque todos deitaram do que tinham em abundância; esta, porém, pôs, da sua indigência, tudo o que tinha para o seu sustento.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.