Marcos 12
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ARA
1 Issăɣlăy Ɣisa daɣ tangalen tiyyăḍ tamətte. Ijʼ-asăn tiyyăt dăɣ-hasăn-innă: «Kăla t-illa ăhaləs ăddomen ašəkrəš n-lăɣnăb, ijʼ-as afăraj, ijă dăɣ-s edăgg wa dăɣ-iẓimməw lăɣnăb, idăy dăɣ-s edăgg n-soro i-ămagaẓ-net; ifăr-t ḍarăt-a-wen i-inəsduma iyyăḍ təzzar ikkʼ ăkall iyyăn.
1 Depois, entrou Jesus a falar-lhes por parábola: Um homem plantou uma vinha, cercou-a de uma sebe, construiu um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Iwwăḍ-dd ăzzăman n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd ănaxdim-net s-inəsduma i-ad-has-dd-awəy ɣur-săn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš.
2 No tempo da colheita, enviou um servo aos lavradores para que recebesse deles dos frutos da vinha;
3 Osʼ-en-dd ănaxdim, ărmăsăn-t, tithəkkin-t har t-əksănăn təzzar, əssəglăn-t korăyrăy.
3 eles, porém, o agarraram, espancaram e o despacharam vazio.
4 Ăšmašăl-dd săr-săn daɣ ănaxdim iyyăn, ăsfătăqqen eɣăf-net, ăsmăḍrăyăn-t.
4 De novo, lhes enviou outro servo, e eles o esbordoaram na cabeça e o insultaram.
5 Olăs daɣ ašəmmišəl n-iyyăn, ărmăsăn-t ənta, ănɣăn-t kərəf; issəlkăm-asăn-dd-i ăjjootnen, ăsmăḍrăyăn aɣil-năsăn, jăn iman n-aɣil wa iyyăḍăn.
5 Ainda outro lhes mandou, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 Wăr has-dd-ăqqima ḍarăt-a-wen ar ad-săr-săn dd-išəmmišəl rure-s ikna tărha ed inna dăɣ-iman-net: ‹Ǝnta ya šămad rure-ɣ, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn›,
6 Restava-lhe ainda um, seu filho amado; a este lhes enviou, por fim, dizendo: Respeitarão a meu filho.
7 măšan ənhăyăn-t inəsduma imal-dd ɣas, ănmănnăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net; əyyăwăt, nărməset, năjet iman-net i-ad-tumas takăsit ti-nănăɣ›;
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 ărmăsăn-t, ănɣăn-t kərəf təzzar, jărăn-t-in ḍarăt ašəkrəš.»
8 E, agarrando-o, mataram-no e o atiraram para fora da vinha.
9 Issəmdă Ɣisa tangalt ɣas, innʼ-asăn: «Ăssiistănăɣ-kăwăn, ma mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš ămăra? Ǝḍmanăɣ-awăn a-s ad-dd-ass ənta iman-net, ilhəs inəsduma-wi-dăɣ təzzar, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ.»
9 Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros.
10 Innʼ-asăn daɣ: «Ajăn wăr tăɣrem dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
10 Ainda não lestes esta Escritura:
11 a-wen Emăli a t-ijăn i-ad-umas
11 isto procede do Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Issəmdă Ɣisa tənna n-a-wen ɣas, ad-tattărăn imănokalăn n-kăl-tikutawen d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-inušămăn n-Iṣrayil əmmək s-t-ăstărmăsăn ed əssanăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ a ăssiiɣlăy tangalt-ta-dăɣ măšan, wăr helăn a-wen făl tuksəḍa-i jăn i-tamətte; əšlăyăn-as, əglăn.
12 E procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque compreenderam que contra eles proferira esta parábola. Então, desistindo, retiraram-se.
13 Ăšmašălăn-dd săr-s ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-faris d-hărăt dăɣ-kăl-Harudəs i-ad-has-əqqənăn tănḍărbat, siḍəwən-t dăɣ-a inna wărăn itətwinn.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s tidət ɣas a janned, wăr tăkkulăd dăɣ-a-wa jănnen ăddinăt, wăr tăn-tăẓmăẓlăyăd, wăr săɣrid daɣ ɣas ar tidət n-tabarăt n-Măssinăɣ. Ămăra, năssiistăn-kăy: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-ămănokal Qăyṣăr meɣ? Năẓlet-tăt meɣ?»
14 Chegando, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro e não te importas com quem quer que seja, porque não olhas a aparência dos homens; antes, segundo a verdade, ensinas o caminho de Deus; é lícito pagar tributo a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net s-təlmənufăɣa ta t-təllăt ḍarăt asəstan-năsăn, innʼ-asăn: «Mafăl hi-tižărrubum? Awəyăt-ahi-dd ărriyal n-aẓrəf-năwăn har t-ənhəyăɣ.»
15 Mas Jesus, percebendo-lhes a hipocrisia, respondeu: Por que me experimentais? Trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Ăwwăyăn-as-t-dd, innʼ-asăn: «Mi ilăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?» Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.»
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes: De quem é esta efígie e inscrição? Responderam: De César.
17 Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-ămănokal wa măqqărăn a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.» Ǝqqălăn-dd ɣas, tofʼ-en tăkunt n-ălwižab-wa-dăɣ hasăn-ija.
17 Disse-lhes, então, Jesus: Dai a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E muito se admiraram dele.
18 Osăn-t-dd ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-sadus-i ɣur-ija a-s wăr təlkem tanăkra n-inəmmuttan, əssəstănăn-t, ənnăn-as:
18 Então, os saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se dele e lhe perguntaram, dizendo:
19 «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ăba ăŋŋa-s n-ăwadəm, oyyă-dd hănne-s dăr-wăr oher ara, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém e deixar mulher sem filhos, seu irmão a tome como esposa e suscite descendência a seu irmão.
20 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf: kăla t-əllan əssa ayətma; ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar măšan, ăba-t wăr-ikreš ara.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência;
21 Oyyă-dd hănne-s, ădobăn-tăt wa s-əssin, ăba-t ənta-dăɣ wăr dd-oyya ara, a-wen-dăɣ daɣ a ija wa s-kăraḍ;
21 o segundo desposou a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 ăba-tăn əssa-essăn măšan, wăr tăn-iha i dd-oyyan ara; ăba daɣ tamăḍt ḍara-săn.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Năssiistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-săn wa s-e-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən əssa-essăn?› »
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será ela a esposa? Porque os sete a desposaram.
24 Innʼ-asăn Ɣisa: «Ǝnta-den-dăɣ tasətbat n-išk wa jăm ed, a-wa ənnăn əlkəttabăn hakd-dăɣ a-wa dăr-togdăh tărna n-Măssinăɣ, wăr t-illa a dăɣ-s təfhamăm.
24 Respondeu-lhes Jesus: Não provém o vosso erro de não conhecerdes as Escrituras, nem o poder de Deus?
25 Ašăl wa dd-nakkărăn inəmmuttan, meddən hakd tiḍeḍen, ad-ăbas tidubunăn ed ad-talăh tămudre-năsăn d-ta n-ănjălosăn wi hănen išənnawăn.
25 Pois, quando ressuscitarem de entre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento; porém, são como os anjos nos céus.
26 Ămăra, dăɣ-isălan wi n-inəmmuttan d-tanăkra-năsăn, ajăn wăr tăɣrem dăɣ-əlkəttab wa n-ănnăbi Mosa a-wa has-innă Măssinăɣ ɣur-tabsăɣt ta tăhjăljălăt wăr răqq? Wădden, innʼ-as Măssinăɣ: ‹Năkk a-s Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub.›
26 Quanto à ressurreição dos mortos, não tendes lido no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou:
27 A-wen, ălmăɣna-net a-s, ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr-ədderăn, wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen. Tidət-dăɣ a-s toškam ed tənnăm wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan.»
27 Ora, ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Laborais em grande erro.
28 Ohăẓ-dd iyyăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt ăsijădăn i-edăwănne wa ija Ɣisa d-kăl-sadus d-ălwižab wa ăhuusken hasăn-ija, innʼ-as: «Ma ămoos ɣur-Măssinăɣ alămăr wa ojărăn?»
28 Chegando um dos escribas, tendo ouvido a discussão entre eles, vendo como Jesus lhes houvera respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Innʼ-as Ɣisa: «Ǝnta da wa ojărăn:
29 Respondeu Jesus: O principal é:
30 Ad-tărhəd Emăli-năk Măssinăɣ s-ulh-năk imda
30 Amarás, pois, o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de toda a tua força.
31 Wa s-əssin daɣ da:
31 O segundo é:
32 Innʼ ălɣalim n-Ăṭṭăwrăt i-Ɣisa: «Ălɣalim, tənned tidət:
32 Disse-lhe o escriba: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que ele é o único, e não há outro senão ele,
33 Iwar ăgg-adəm ad-t-ărh s-ulh-net imda,
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e de toda a força, e amar ao próximo como a si mesmo excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Inhăy Ɣisa iqqud n-ălwižab-net ɣas, innʼ-as: «Kăyy, ăbas tujəjăd Təmmənəya n-Măssinăɣ.» Ăbas t-illa ḍarăt-a-wen ere ihălăn asəstan-net.
34 Vendo Jesus que ele havia respondido sabiamente, declarou-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém mais ousava interrogá-lo.
35 Isaɣra Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, ijanna i-ăddinăt: «Ma isawănnen ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt a-s Ălmasex, rure-s n-Dawəd?
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Wădden Dawəd iman-net a innăn s-măjrăd ija Unfas Šăddijăn dăɣ-emm-net a-s:
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 Ɣas šămad Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm Emăli; əndek əmmək wa s-ăddoobăt ad-umas rure-s?»
37 O mesmo Davi chama-lhe Senhor; como, pois, é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Dăɣ-a-wa isăɣra, innʼ-asăn: «Agəẓăt iman-năwăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt, əjraẓnăt-asăn timukal dăɣ-isəlsa ăhobătnen, ijraẓ-asăn ad-hasăn-titwəjjin isofan dăɣ-tišarriten,
38 E, ao ensinar, dizia ele: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e das saudações nas praças;
39 ărhan tisăqqima-ti ănnuflăynen dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud d-atwəsəmɣar dăɣ-imjora,
39 e das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares nos banquetes;
40 tihăɣăn a-wa ihăn ifassăn n-tinuḍăfen, a-s ija a-wen, hărkuk tumadăn i-ad-tăn-in-əjrăhăn ăddinăt; ilkam dăɣ-săn ăššăreɣa səmmăn.»
40 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Ăqqiima Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn dat-əssəndoqq wa dăɣ-titwəjjinăt tikutawen, ikyad dăɣ-əmmək wa s-dăɣ-s săns tamətte aẓrəf. Təjjarăn dăɣ-s kăl-ehăre ăẓrəf ăjjeen;
41 Assentado diante do gazofilácio, observava Jesus como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 tosă-dd tănuḍăft lăqqəwăt, tăstărăkkăt dăɣ-əssəndoqq sănatăt tămmaten əbḍanen.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, depositou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Iɣră-dd Ɣisa inəṭṭulab-net s-iman-net, innʼ-asăn: «Ăsidătteɣ-awăn a-s tănuḍăft-ta-dăɣ n-talăqqe, tojăr ăddinăt iket-năsăn ihuk,
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta viúva pobre depositou no gazofilácio mais do que o fizeram todos os ofertantes.
44 făl-a-s iket-năsăn, a-wa s-ăssakăyăn s-wăr-ămɣatărăn a əkfăn, a-s ija a-wen ənta, a-wa təṭṭăf i-tămudre-net iket-net a təkfa.»
44 Porque todos eles ofertaram do que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo quanto possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.