Lucas 20
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Ašăl iyyăn, isaɣra Ɣisa dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, ixaṭṭăb i-ăddinăt isălan n-Ălənžil a-s t-dd-osăn kăl-tikutawen d-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-inušămăn n-Iṣrayil,
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 ənnăn-as: «Lăɣăt-anăɣ, mi kay-ikfăn turhajăt n-amišəl n-tikunen-ti-dăɣ, meɣ daɣ mi kăy-ikfăn tărna-ta-dăɣ s-tăjjăd a-wa tăjjăd?»
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Innʼ-asăn: «Ad-hawăn-ăjăɣ năkk-dăɣ asəstan iyyăn, ămăra, lăɣătăt-ahi:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 Mi dd-ăšmašălăn Exya wa n-Enəsselmăɣ i-ad-isəlmăɣ ăddinăt dăɣ-aman? Ak Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn meɣ dăgg-adəm ɣas?»
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Ănmăkkăsăn s-takše, ad-jannen: «Afăl has-nənna: ‹Măssinăɣ a t-dd-ăšmašălăn›, ad-hanăɣ-ănn: ‹Adiš, mafăl wăr tomenăm s-a-wa hawăn-inna.›
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Afăl has-nənna dăgg-adəm ɣas a t-dd-ăšmašălnen, ad-hanăɣ-tăkf tamətte iket-net sămmăjori n-tihun ed təkkas iket-net ăššăk a-s Exya ănnăbi n-Măssinăɣ a ămoos.»
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ǝqqălăn-dd, ənnăn-as wăr əssenăn ere t-dd-ăšmašălăn.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Innʼ-asăn Ɣisa: «Adiš năkk-dăɣ, wăr hawăn-e-ăllăɣeɣ ere wa hi-ikfăn tărna ta s-tăjjăɣ a-wa tăjjăɣ.»
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Issăɣlăy-tăn-dd Ɣisa ḍarăt-a-wen tangalt dăɣ-hasăn-innă: «Kăla ăddomăt ăhaləs iyyăn ašəkrəš n-lăɣnăb, ifăr-t i-inəsduma iyyăḍ təzzar, ikkʼ ăkall iyyăn dăɣ-hin-ăhoja.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Tăwwăḍ-dd tăqqăn n-amili n-ašəkrəš ɣas, ăšmašăl-dd săr-săn ănaxdim i-ad-has-dd-awəy ɣur-săn folăt-net dăɣ-a-wa dd-orăw ašəkrəš. Osă-dd inəsduma wi fărnen ašəkrəš, əḍnăyăn-t tiwit təzzar, əssəglăn-t korăyrăy.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Olăs-dd săr-săn ašəmmišəl n-ănaxdim iyyăn daɣ, jăn dăɣ-s ənta-dăɣ tiwit, ăsmăḍrăyăn-t, əssəglăn-t korăyrăy.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Ăšmašăl-dd săr-săn daɣ wa s-kăraḍ, ənta, ăsbayăsăn-t təzzar, əntăjăn-t-in korăyrăy.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 Innă măssi-s n-ašəkrəš ḍarăt-a-wen: ‹Ǝndek ăddăbara ămăra? Wăr hin-ăqqima ɣas ar ad-săr-săn šəmmišəlăɣ rure-ɣ wa əkneɣ tărha, ənta ya, ănihăjja s-ad-t-səmɣărăn.›
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Ǝnhăyăn inaxdimăn rure-s n-măssi-s n-ašəkrəš imal-dd ɣas, ănmănnăn jer-iman-năsăn: ‹Ǝnhəywăt-ak, amăkkasu-net, nărməset-t, năjet iman-net, dihen ad-tumas tăkasit ti-nănăɣ›.
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Ărmăsăn-t, əzjărăn dăr-s ašəkrəš, ănɣăn-t kərəf.» Innʼ-asăn Ɣisa: «Ma tordam, wi-dăɣ inaxdimăn, ma hasăn-mad-ăj măssi-s n-ašəkrəš?
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Ǝḍmanăɣ-awăn a-s ămăra, ad-tăn-dd-ass ənta iman-net, ilhəs-tăn iket-dăɣ-năsăn, aləs tefert n-ašəkrəš-net i-iyyăḍ.» Ǝslăn, ăddinăt i-a-wen ɣas, ənnăn: «Assəkăḍ ăkall!»
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Issăɣlăy-tăn-dd akăyad-net, innʼ-asăn: «Adiš mafăl ătiwănna dăɣ-əlkəttab n-Măssinăɣ a-s:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 tăhunt-ta-hi, ere fălla-s oḍăn,
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Innʼ-asăn Ɣisa a-wen ɣas, əttărăn ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt d-imănokalăn n-kăl-tikutawen əmmək s-t-ăstărmăsăn ălwăqq-wen-dăɣ ed, əssanăn a-s əntăneḍ-en-dăɣ, a ăssiiɣlăy tangalt-ta-dăɣ măšan, wăr jen a-wen ed, ăksuḍăn tamətte.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Jăn-as ḍarăt-a-wen ənniyăt dăɣ-ijəj, ăšmašălăn-dd săr-s inaramăn janen iman-năsăn ălmăt ăddinăt oɣadnen i-ad-t-səwwənnən a-wărăn itətwənn, əjən-t dăɣ-ifassăn n-gəfăr d-əlxəkum-net.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Osăn-t-dd, ənnăn-as: «Ălɣalim, nəssan a-s a-wa jănned d-a-wa săɣred iket-net, oɣad; wăr tăẓmăẓlăyăd ăddinăt ed tabarăt ta n-Măssinăɣ ɣas a saɣred.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Ămăra, năssistăn-kăy: ak iwar-anăɣ ad-nəẓəl tiwse i-Qăyṣăr wa n-ămănokal măqqărăn meɣ?»
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net amsud wa t-illăn ḍarăt asəstan wa has-jăn, innʼ-asăn
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 «Săkənăt-ahi-dd ărriyal, tăllăɣem-ahi ere wa ilăn ăṭṭăṣwer d-isəm wa t-iwărăn?» Ǝnnăn-as: «I n-ămănokal Qăyṣăr.»
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Innʼ-asăn: «Adiš, suɣəlăt i-Qăyṣăr a-wa fălla-wăn ila, təkfəm daɣ Măssinăɣ a-wa fălla-wăn ila.»
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Indăr-asăn făw a t-səwwənnən erk măjrăd dat-tamətte, əqqălăn-dd ɣas tofʼ-en tăkunt n-ălwižab wa hasăn-ija, ăssosămăn.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Osʼ-e-hi-dd ḍarăt-a-wen hărăt dăɣ-kăl-taggayt ta n-kăl-sadus-i jănnănen a-s wăr təlkem tanăkra jer-inəmmuttan, afăl ăba ăwadəm, əmdăn isălan-net.
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 Ǝssəstănăn-t, ənnăn-as: «Ălɣalim, innʼ-anăɣ ănnăbi Mosa: ‹Afăl ădobăn ăhaləs, ăba-t wăr oher ara d-hănne-s, idubənet-tăt ăŋŋa-s i-ad-ikrəš əzzurəyăt i-ăŋŋa-s wa ăba i-ad-wăr hin-itiləm isəm n-wa ăba făll-ărori n-ăkall.›
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ămăra, əkkəs-anăɣ dăɣ-tăqqăn n-eɣăf: Kăla t-əllăn əssa ăŋŋatăn, ădobăn dăɣ-săn wa n-amăqqar măšan, ăba-t wăr-ikreš ara,
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 išrăy-t wa s-əssin s-adubən n-hănne-s,
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 ilkăm-as daɣ wa s-kăraḍ măšan, wăr tăn-iha i dăr-s oharăn ara; ădobănăn-tăt əssa-essăn, ăba-tăn daɣ iket-năsăn, wăr t-illa i dăr-s oharăn ara.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Ăba daɣ ḍara-săn tamăḍt.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Năssiistăn-kăy: ašăl wa n-tanăkra jer-inəmmuttan, əndek dăɣ-săn wa s-e-tumas hănne-s ed, ənhayăn-tăt adubən əssa-essăn?»
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Innʼ-asăn Ɣisa: «Dăɣ-ăddunya-ta-dăɣ, tidubunăn meddən, tidubunnăt tiḍeḍen
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 măšan, ăddinăt wi ikfa Măssinăɣ turhajăt n-ad-dd-ənkărăn jer-inəmmuttan i-ad-əjjəšăn ălžănnăt, jer-wi n-meddən wăla tiḍeḍen, ad-ăbas ămiɣatărăn s-adubən,
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 ed ăbas dăɣ-săn təlkam tamăttant, ad-alăhăn d-ănjălosăn, umasăn aratăn n-Măssinăɣ ed, ənkărăn-dd jer-inəmmuttan.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Dăɣ-a-wa dd-iqqălăn isălan n-tanăkra jer-inəmmuttan, issətbăt-tăn ănnăbi Mosa ed, ašăl wa t-iɣră Emăli dăɣ-tabsăɣt ta tăhjăljălăt wăr răqq, iɣrʼ-e Mosa s-isəm: Măssinăɣ n-Ibrahim d-Isxaqq d-Yaqub.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 A-wen, ălmăɣna-net a-s, ăddinăt-win-dăɣ, han ălžănnăt, tiimələn Măssinăɣ; ənnăr wăr ədderăn wăr təjjən a-wen. Măssinăɣ, wădden inəmmuttan a-s ămoos Măssinăɣ, ămoos-t i-wi əddărnen ed data-s, əddarăn iket-dăɣ-năsăn.»
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Imməjrăd hărăt dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt ḍarăt-a-wen i-Ɣisa, ənnăn-as: «Ălɣalim, edăwănne-năk, ikna.»
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Ăbas t-illa ḍarăt-a-wen ere ihălăn asəstan-net.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Issəstăn-tăn Ɣisa ḍarăt-a-wen, innʼ-asăn: «Ma isawănnen ăddinăt a-s Ălmasex, rure-s n-Dawəd?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Ajăn wădden Dawəd iman-net inna fălla-s dăɣ-əlkəttab wa n-Ăẓẓăbur:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 hundăɣ hăr ăjăɣ išənja-năk daw-iḍarăn-năk.›
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Ɣas kunta Dawəd iman-net iɣarr Ălmasex s-isəm ‹Emăli›, əndek əmmək wa s-ăddobăt ad-umas rure-s?»
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Innă Ɣisa ḍarăt-a-wen i-inəṭṭulab-net dat-tamətte ta has-tăsijădăt:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 «Agəẓăt iman-năwăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt, ijraẓ-asăn ad-tikələn timukal dăɣ-isəlsa ăhobătnen, ijraẓ-asăn ad-hasăn-tajjăn ăddinăt isofan dăɣ-tišarriten, ărhan tisăqqima ti ănnuflăynen dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud d-atwəsəmɣar dăɣ-imjora,
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 saknen a-s hărkuk tumadăn, a-s ija a-wen, tihăɣăn a-wa ihăn ifassăn n-tinuḍăfen, ilkam dăɣ-săn ăššăreɣa səmmăn.»
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.