Lucas 11
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs ACF
1 Ašăl iyyăn, itəddal Ɣisa Măssinăɣ dăɣ-edăgg iyyăn, issəmdă ɣas, innʼ-as iyyăn dăɣ-inəṭṭulab-net: «Ălɣalim, səlməd-anăɣ tamădilt n-Măssinăɣ šund a-wa ija Exya i-inəṭṭulab-net.»
1 E aconteceu que, estando ele a orar num certo lugar, quando acabou, lhe disse um dos seus discípulos: Senhor, ensina-nos a orar, como também João ensinou aos seus discípulos.
2 Innʼ-asăn ḍarăt-a-wen: «E-d təddalăm Măssinăɣ, ănnăt:
2 E ele lhes disse: Quando orardes, dizei: Pai nosso, que estás nos céus, santificado seja o teu nome; venha o teu reino; seja feita a tua vontade, assim na terra, como no céu.
3 ăkfʼ-anăɣ hak ašăl isudar-nănăɣ,
3 Dá-nos cada dia o nosso pão cotidiano;
4 ănš-anăɣ ibăkkaḍăn-nănăɣ ed năkkăneḍ-dăɣ,
4 E perdoa-nos os nossos pecados, pois também nós perdoamos a qualquer que nos deve, e não nos conduzas à tentação, mas livra-nos do mal.
5 Innʼ-asăn daɣ: «Təssanăm kăwăneḍ iman-năwăn a-s afăl dăɣ-wăn ila iyyăn amidi har t-osa s-ammas n-ehăḍ, innʼ-as: ‹Amidi-nin, əffəd-ahi-dd kăraḍăt tijəlwen
5 Disse-lhes também: Qual de vós terá um amigo, e, se for procurá-lo à meia-noite, e lhe disser: Amigo, empresta-me três pães,
6 făl-a-s leɣ amidi-nin s-iket dd-osa ifal-dd asikəl, ăzzubbăt ɣur-i, wăr-əleɣ a t-əššəkšăɣ›,
6 Pois que um amigo meu chegou a minha casa, vindo de caminho, e não tenho que apresentar-lhe;
7 təssanăm a-s wăr has-mad-ănn amidi-net: ‹Wăr hi-tăsɣăfăd, ăbas ăddobeɣ tanăkra, ehăn iɣfal ămăra-dăɣ, aratăn daɣ ənsan.›
7 Se ele, respondendo de dentro, disser: Não me importunes; já está a porta fechada, e os meus filhos estão comigo na cama; não posso levantar-me para tos dar;
8 Ălleɣeɣ-awăn a-s kud-dăɣ wăr ibded i-ad-t-ăkf a-wa dăɣ-s ittăr dăɣ-idəm n-təmmidəwa ta n-jere-săn, ad-has-t-ăkf făl təssəba n-tăkrakiḍt ta mad-has-umas a-wen afăl əslăn ăddinăt i-tăkunt ta ija.
8 Digo-vos que, ainda que não se levante a dar-lhos, por ser seu amigo, levantar-se-á, todavia, por causa da sua importunação, e lhe dará tudo o que houver mister.
9 Ǝnneɣ-awăn: ădəlăt Măssinăɣ, ad-kăwăn-ăkf, əmmăɣăt, ad-təjrəwăm; ăɣrăt-t, ad-hawăn-ăkawăn.
9 E eu vos digo a vós: Pedi, e dar-se-vos-á; buscai, e achareis; batei, e abrir-se-vos-á;
10 Ere idălăn, ad-ikrəš, ere immăɣăn, ad-ijrəw; ere iɣrăn Măssinăɣ dăɣ-tămăɣatert t-tărmasăt, ad-has-tăt-ikkəs.
10 Porque qualquer que pede recebe; e quem busca acha; e a quem bate abrir-se-lhe-á.
11 Ǝndek abba dăɣ-wăn wa s-e-d t-idăl rure-s dăɣ-emăn, ad-t-ăkf taššălt?
11 E qual o pai de entre vós que, se o filho lhe pedir pão, lhe dará uma pedra? Ou, também, se lhe pedir peixe, lhe dará por peixe uma serpente?
12 Meɣ əndek wa s-e-d t-idăl dăɣ-tekăkit, ad-t-ăkf teẓerdəmt?
12 Ou, também, se lhe pedir um ovo, lhe dará um escorpião?
13 Ɣas kunta kăwăneḍ-i n-inăllăbăsăn, təssanăm isuf n-a-wa olăɣăn i-aratăn-năwăn, ăbʼ-ăṭṭăma n-ad-wăr kăwăn-ikfa Abba-năwăn-i ihăn išənnawăn Unfas Šăddijăn, afăl t-dălăm dăɣ-s.»
13 Pois se vós, sendo maus, sabeis dar boas dádivas aos vossos filhos, quanto mais dará o Pai celestial o Espírito Santo àqueles que lho pedirem?
14 Ikkăs Ɣisa ḍarăt-a-wen dăɣ-ăhaləs iyyăn alšin has-igdalăn măjrăd, izjăr-t alšin, imməjrăd ɣas, ămoos a-wen tăkunt i-ăddinăt.
14 E estava ele expulsando um demônio, o qual era mudo. E aconteceu que, saindo o demônio, o mudo falou; e maravilhou-se a multidão.
15 Ad-jannen iyyăḍ dăɣ-săn: «A-wa tărna n-Abălzăbil, Iblis wa n-ămănokal n-alšinăn a-s itakkăs alšinăn dăɣ-ăddinăt.»
15 Mas alguns deles diziam: Ele expulsa os demônios por Belzebu, príncipe dos demônios.
16 Ǝttărăn wi iyyăḍnen ad-t-arəmən, ənnăn-as: «Ăj data-năɣ iji n-Măssinăɣ hanăɣ-issətbătăn a-s tidət-dăɣ a-s, Măssinăɣ a kăy-dd-ăšmašălăn.»
16 E outros, tentando-o, pediam-lhe um sinal do céu.
17 Ilmăd Ɣisa ɣur-iman-net a-wa ihăn ənniyăt-năsăn, innʼ-asăn: «E d t-illăm əddəwəl s-dd-əqqălăn məssaw-s əknasăn jer-iman-năsăn, ad-t-iba; ehăn daɣ wa s-dd-əqqălăn məssaw-s əknasăn jer-iman-năsăn, ad-ănd.
17 Mas, conhecendo ele os seus pensamentos, disse-lhes: Todo o reino, dividido contra si mesmo, será assolado; e a casa, dividida contra si mesma, cairá.
18 Afăl-dd iqqăl Iblis iknas iməššerəkăn-net, əndek əmmək wa s-e-tăhaj təmmənəya-net? Wădden tənnăm năkk, tărna ta n-Abălzăbil a-s takkăsăɣ alšinăn dăɣ-ăddinăt?
18 E, se também Satanás está dividido contra si mesmo, como subsistirá o seu reino? Pois dizeis que eu expulso os demônios por Belzebu.
19 Kunta daɣ a-wa jănnem tidət, adiš inəṭṭulab wi-năwăn əntăneḍ, mi tăn-ikfăn tărna ta s-takkăsăn alšinăn dăɣ-ăddinăt? Inəṭṭulab-năwăn en-dăɣ a-s ilkam ad-ăjjayhən fălla-wăn, səḍləmăn-kăwăn.
19 E, se eu expulso os demônios por Belzebu, por quem os expulsam vossos filhos? Eles, pois, serão os vossos juízes.
20 Măšan, kunta năkk, tărna n-assəkăḍ n-Măssinăɣ a-s takkăsăɣ alšinăn, adiš Təmmənəya n-Măssinăɣ, təllʼ-e jere-wăn.
20 Mas, se eu expulso os demônios pelo dedo de Deus, certamente a vós é chegado o reino de Deus.
21 A ikkʼ ăhaləs n-anăkfor ijbas făll-tăẓoli-net, iɣlaf ehăn-net, ad-ogaẓ ehăre-net
21 Quando o valente guarda, armado, a sua casa, em segurança está tudo quanto tem;
22 măšan, afăl fălla-s dd-oḍa ere t-ojărăn ăṣṣahăt, ad-t-ărn, ahăɣ dăɣ-s tăẓoli-net ta făll-ăsifălla, uẓan ḍarăt-a-wen ehăre-net.
22 Mas, sobrevindo outro mais valente do que ele, e vencendo-o, tira-lhe toda a sua armadura em que confiava, e reparte os seus despojos.
23 Ǝlmədăt a-s ere hi-wărăn irha-dăɣ, a-di, ašănjo-nin; ere daɣ wa hi-wărăn itilal s-asdu, ašəmmăhəš ɣas a t-išlan.
23 Quem não é comigo é contra mim; e quem comigo não ajunta, espalha.
24 E-d izjăr alšin ăwadəm, ad-ăkk tinariwen i-ad-dăɣ-snăt immăɣ i-edăgg dăɣ-ăssunfa, afăl has-t-ăba, ad-ănn i-iman-net: ‹Năkk-i-dăɣ, ma hi-idgaẓăn, ăqqəlăɣet ɣas ehăn-in wa dd-fălăɣ.›
24 Quando o espírito imundo tem saído do homem, anda por lugares secos, buscando repouso; e, não o achando, diz: Tornarei para minha casa, de onde saí.
25 Afăl dd-iqqăl edăgg wa ifăl s-tizarăt, ad-t-dd-ass ifraḍ, ămmujnăt.
25 E, chegando, acha-a varrida e adornada.
26 Igləw ălwăqq-wen, awəy-dd əssa alšinăn t-ojărnen tăllăbăst, əjjəšăn ăwadəm-ənnin-dăɣ, əzzăɣăn dăɣ-s; umas a-s talɣa n-ăwadəm-en ta tăzzarăt, təššăm i-ta təšrăyăt.»
26 Então vai, e leva consigo outros sete espíritos piores do que ele e, entrando, habitam ali; e o último estado desse homem é pior do que o primeiro.
27 Ămmiijrăd Ɣisa dihen-dăɣ a-s təḍkăl tamăḍt tiyyăt emăsli-net dăɣ-tamətte, tənnʼ-as: «Tənḍəḍ i-tăsa ta dd-təzjărăd, tənḍəḍ i-ifăfan-wi təṭṭăḍăd.»
27 E aconteceu que, dizendo ele estas coisas, uma mulher dentre a multidão, levantando a voz, lhe disse: Bem-aventurado o ventre que te trouxe e os peitos em que mamaste.
28 Innʼ-as Ɣisa: «Ănn-ak, tənḍəḍ i-wi sajadnen i-măjrăd n-Măssinăɣ, tamašalăn a-wa inna.»
28 Mas ele disse: Antes bemaventurados os que ouvem a palavra de Deus e a guardam.
29 Inhăy Ɣisa a-s tidawăn-dd săr-s ăddinăt ɣas, innʼ-asăn: «Ǝzzurəyăt-ta-dăɣ, tenăllăbăst, wăr təmmăɣ ɣas ar ad-ətwəjjən ijităn n-Măssinăɣ data-s măšan, təlmədet a-s wăr dăɣ-s ilkem iji n-Măssinăɣ săl wa n-ănnăbi Yunəs.
29 E, ajuntando-se a multidão, começou a dizer: Maligna é esta geração; ela pede um sinal; e não lhe será dado outro sinal, senão o sinal do profeta Jonas;
30 Ǝmmək wa s-kăla săr-s ămoos Yunəs iji n-Măssinăɣ i-kăl-Nəniba a-s ija kăraḍ išilan dăɣ-tăsa n-emăn, əmmək-wen-dăɣ daɣ a-s mad-umas Ăgg-ăgg-adəm iji n-Măssinăɣ i-əzzurəyăt-ta-dăɣ.
30 Porquanto, assim como Jonas foi sinal para os ninivitas, assim o Filho do homem o será também para esta geração.
31 Ašăl wa n-tebădde, ad-dd-tənkăr tămănokalt ta s-kăla tăxkăm făll-ăkall wa n-ajus s-isəm-net Saba, tăjjayh făll-kăl-ăzzăman-i-dăɣ, səḍləm-tăn ed, ənta făl-dd diha dd-imda ăkall i-ad-səjəd i-iməjridăn n-sărho wi ităjj ămănokal Sulăyman. Săjdăt! Ašăl-i-dăɣ, ənhəywăt-ak, illʼ-e jere-wăn ere ojărăn ămănokal Sulăyman măšan hakd a-wen-dăɣ, tunjăyăm s-asjəd-has.
31 A rainha do sul se levantará no juízo com os homens desta geração, e os condenará; pois até dos confins da terra veio ouvir a sabedoria de Salomão; e eis aqui está quem é maior do que Salomão.
32 Ašăl wa n-tebădde, ad-dd-ənkărăn kăl-aɣrəm wa n-Nəniba, səḍləmăn kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ ed ašăl wa d-hasăn-ixṭăb ănnăbi Yunəs, ătubăn. Săjdăt! Ašăl-i-dăɣ, ənhəywăt-ak, illʼ-e jere-wăn ere ojărăn Yunəs măšan hakd a-wen-dăɣ, tunjăyăm s-ad-tutabăm.»
32 Os homens de Nínive se levantarão no juízo com esta geração, e a condenarão; pois se converteram com a pregação de Jonas; e eis aqui está quem é maior do que Jonas.
33 «Wăr t-illa ere isarmasăn tefătelt təzzar iffăr-tăt meɣ tăt-ija daw-ăkoss, ănn-ak, aswăr a tăt-itajj edăgg iḍkalăn i-ad-hannăyăn ăddinăt wi dd-tajjăšnen ehăn ănnur-net.
33 E ninguém, acendendo uma candeia, a põe em oculto, nem debaixo do alqueire, mas no velador, para que os que entram vejam a luz.
34 Tiṭṭ-năk a-s tefătelt n-taɣəssa-năk. Afăl toolaɣ tiṭṭ-năk, adiš taɣəssa-năk, hannăy iket-net măšan, afăl wăr toleɣ tiṭṭ-năk, taɣəssa-năk iket-net a ihan tihay.
34 A candeia do corpo é o olho. Sendo, pois, o teu olho simples, também todo o teu corpo será luminoso; mas, se for mau, também o teu corpo será tenebroso.
35 Ɣas he kăyy! Ăj ənniyăt i-iman-năk, wăr-itumaset ănnur-năk tihay i-taɣəssa-năk.
35 Vê, pois, que a luz que em ti há não sejam trevas.
36 Afăl ha taɣəssa-năk iket-net ănnur, wăr tăt-iha făw a ihan tihay, ad-tajjăd ahănay wa tăjjăd afăl hed edăgg tăsimălăwlăw tefătelt.»
36 Se, pois, todo o teu corpo é luminoso, não tendo em trevas parte alguma, todo será luminoso, como quando a candeia te ilumina com o seu resplendor.
37 Issəmdă Ɣisa măjrăd ɣas, issəklʼ-e u-faris iyyăn ɣur-iman-net. Osă-dd Ɣisa ehăn n-u-faris ɣas, ikkʼ edăgg wa dăɣ-əskarăn imənsiwăn, ăsɣămăr dăɣ-s.
37 E, estando ele ainda falando, rogou-lhe um fariseu que fosse jantar com ele; e, entrando, assentou-se à mesa.
38 Ăkun u-faris dăɣ-a-wa s-issənta Ɣisa tetăte wăr-ăsserăd ifassăn-net s-ălxal wa n-kăl-Ălyăhud.
38 Mas o fariseu admirou-se, vendo que não se lavara antes de jantar.
39 Innʼ-as ălɣalim Ɣisa: «Kăwăneḍ-i n-kăl-faris, šašdajăm afălla n-kara d-ikassăn wi iyyăḍnen, a-s ija a-wen, ammas n-ulhawăn-năwăn, wăr-iḍney ar tikra d-tăllăbăst.
39 E o Senhor lhe disse: Agora vós, os fariseus, limpais o exterior do copo e do prato; mas o vosso interior está cheio de rapina e maldade.
40 Tidət-dăɣ a-s irmas-kăwăn iba n-tayətte! Ajăn wădden wa dd-ijăn afălla n-ăkoss, ənta daɣ a dd-ijăn ammas-net?
40 Loucos! Quem fez o exterior não fez também o interior?
41 Ăktăt a-wa ihăn karatăn-năwăn d-ikassăn-năwăn i-tilăqqiwen, dihen, ad-data-wăn išdaj hărăt iket-net.
41 Antes dai esmola do que tiverdes, e eis que tudo vos será limpo.
42 Iməskay kăwăneḍ-i n-kăl-faris! Hakkăm s-iqqud a-wa ămoosăn tămukăst-năwăn dăɣ-ənnăɣnaɣ d-tiyəššawen-ti iyyăḍnen, a-s ija a-wen, təšlalăm-in făll-a-wa ămoosăn iqqud d-tărha n-Măssinăɣ, hărătăn-win-dăɣ a-s ăniihăjja a-s təssəntăm săr-săn, səlkəmăm-asăn amišəl n-wi iyyăḍnen olăɣnen.
42 Mas ai de vós, fariseus, que dizimais a hortelã, e a arruda, e toda a hortaliça, e desprezais o juízo e o amor de Deus. Importava fazer estas coisas, e não deixar as outras.
43 Iməskay kăwăneḍ-i n-kăl-faris! Tărham tisăqqima ti ănnuflăynen dăɣ-ihănan n-ăddin wi n-kăl-Ălyăhud, ijraẓ-awăn ad-hawăn-tajjăn ăddinăt isofan dăɣ-tišarriten.
43 Ai de vós, fariseus, que amais os primeiros assentos nas sinagogas, e as saudações nas praças.
44 Iməskay-năwăn făl-a-s, tolăhăm ɣas d-tiẓəska făll-irajjăš ăwadəm wăr-issen s-a-wen, səmməḍəsnăt-t.»
44 Ai de vós, escribas e fariseus, hipócritas! que sois como as sepulturas que não aparecem, e os homens que sobre elas andam não o sabem.
45 Inna iyyăn dăɣ-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt i-Ɣisa: «Ălɣalim, kăyy ya năkkăneḍ-dăɣ, jed-anăɣ erk măjrăd.»
45 E, respondendo um dos doutores da lei, disse-lhe: Mestre, quando dizes isso, também nos afrontas a nós.
46 Innʼ-as Ɣisa: «Iməskay kăwăneḍ-dăɣ ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt! Sawarăm ăddinăt ăẓuk s-iẓẓəwăt aggay-net, a-s ija a-wen, wăr kăwăn-iha ad-hasăn-tilalăm s-aggay-net wăla-dăɣ s-emm n-assəkăḍ.
46 E ele lhe disse: Ai de vós também, doutores da lei, que carregais os homens com cargas difíceis de transportar, e vós mesmos nem ainda com um dos vossos dedos tocais essas cargas.
47 Iməskay kăwăneḍ-i təqqašnen iẓəkwan ăhuskătnen i-ănnăbităn wi ănɣăn abbatăn-năwăn.
47 Ai de vós que edificais os sepulcros dos profetas, e vossos pais os mataram.
48 Ǝmmək-wen-dăɣ a-s saknem a-s tărḍam s-a-wa jăn ed əntăneḍ, ănɣăn-tăn, kăwăneḍ ɣăšăm iẓəkwan-năsăn.
48 Bem testificais, pois, que consentis nas obras de vossos pais; porque eles os mataram, e vós edificais os seus sepulcros.
49 A-wen-dăɣ a făl inna Măssinăɣ dăɣ-təmɣăre n-sărho-net:
49 Por isso diz também a sabedoria de Deus: Profetas e apóstolos lhes mandarei; e eles matarão uns, e perseguirão outros;
50 Han iman n-ănnăbităn wi ăba ɣur-sănto n-ăddunya har ašăl-i-dăɣ dăɣ-kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ,
50 Para que desta geração seja requerido o sangue de todos os profetas que, desde a fundação do mundo, foi derramado;
51 issəntă-dd a-wen ɣur-iman wi n-Xăbălla-i ăba s-tizarăt făll-ăkall-i-dăɣ har iman wi n-Zăkărya wa n-ămănokal n-kăl-tikutawen wa išrăyăn s-inɣăl ašni-net dăɣ-ehăn n-ămudd wa măqqărăn, jer-edăgg wa n-tikutawen d-edăgg wa šăddijăn. Tidət, ăssiilmădăɣ-kăwăn a-s ăddinăt-win-dăɣ, əḍmanăn iman-năsăn iket-dăɣ-năsăn dăɣ-kăl-əzzurəyăt-ta-dăɣ.
51 Desde o sangue de Abel, até ao sangue de Zacarias, que foi morto entre o altar e o templo; assim, vos digo, será requerido desta geração.
52 Iməskay kăwăneḍ-i n-ălɣulam n-Ăṭṭăwrăt! Təṭṭafăm asăyar wa n-musnăt măšan, wăr ləmmədăm, ăddinăt daɣ wi ărhănen almud, tənkaẓăm-asăn-t.»
52 Ai de vós, doutores da lei, que tirastes a chave da ciência; vós mesmos não entrastes, e impedistes os que entravam.
53 A-s ifăl Ɣisa ehăn-ənnin-dăɣ, samădadăn ălɣulam d-kăl-faris fălla-s, tajjăn-as isəstanăn ăjjootnen
53 E, dizendo-lhes ele isto, começaram os escribas e os fariseus a apertá-lo fortemente, e a fazê-lo falar acerca de muitas coisas,
54 dăɣ-otasăn ad-t-səwwənnən a wărăn oɣed, i-ad-əjrəwăn ăsaru s-t-əssəḍlămăn.
54 Armando-lhe ciladas, e procurando apanhar da sua boca alguma coisa para o acusarem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.