Hebreus 9
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NTLH
1 Ărkăwăl wa ăzzarăn, ila alămărăn-net tiɣədnen tamətte dăɣ-isălan n-ălɣibadăt d-edăgg wa s-irha Măssinăɣ ad-t-tăɣbəd tamətte dăɣ-s.
1 A primeira aliança tinha leis sobre a adoração e tinha também um santuário construído por seres humanos, onde se adorava a Deus.
2 Edăgg n-ălɣibadăt ăzzăman-en, a has-itawănnen: ehăket wa n-tămuqqest. Ehăket-en, ija sănatăt tiẓunawen: tăẓune ta s-itizar ăwadəm, isəm-net: edăgg wa šăddijăn. Ǝnsanăt dăɣ-s tisəskar n-imămmălăn əẓwaynen d-tasəskărt tiyyăt făll-ənsanăt tijəlwen n-tikutawen i-Măssinăɣ.
2 Foi armada uma Tenda , dividida em duas partes. Na parte da frente, chamada Lugar Santo , ficavam o candelabro e a mesa com os pães oferecidos a Deus.
3 Illa-hin i-edăgg-en, illʼ-e ărido wa s-əssin ḍarăt t-illa edăgg wa s-itawănna: Wa iknăn təšədje.
3 Atrás da segunda cortina ficava a parte que era chamada de Lugar Santíssimo .
4 Insa ăkoss n-orăɣ wa dăɣ-răqq matălxer ta n-ălɣibadăt. Dăɣ-ammas n-edăgg wa iknăn təšədje, tənsa takbat ta n-ărkăwălăn n-tassaɣt s-ilsa orăɣ ifăyyăn-net. Takbat-en n-ărkăwăl, ənta a iha ăkoss n-orăɣ wa iha mana, talimmiẓt n-Măssinăɣ ta dd-ăzzăbbăt făll-kăl-Iṣrayil ăzzăman wa d-əzzăɣăn tanəẓruft. Tənsa dăɣ-s tăborit ta dd-tənšărăt s-kăla tăt-iṭṭăf Harun d-isəllumăn n-tihun wi făll-iktab a-wa innă Măssinăɣ.
4 Ali estava colocado o altar de ouro onde era queimado o incenso, e também estava colocada a arca da aliança , toda coberta de ouro. Dentro da arca estavam a vasilha de ouro com o maná , o bastão de Arão, do qual tinham saído brotos, e as duas placas de pedra com os mandamentos escritos nelas.
5 Jənnəj-takbat-en, ăṣṣiiwărăn əssin ănjălosăn n-ălxurmăt janen tele s-afrewăn-năsăn i-ashăr n-takbat ta n-ărkăwăl. A-wen a isalmadăn tamətte s-ălxurmăt n-Măssinăɣ d-emel-net. Ashăr n-takbat n-ărkăwăl en-dăɣ a făll inaqqăl ašni n-tikutawen i-tenăšše n-ibăkkaḍăn-năsăn. Măšan, wăr hawăn-e-əjjəšăɣ asiḍən n-hărătăn wi hănen edăgg-en ămăra.
5 Em cima da arca, representando a Presença Divina, estavam os querubins , com as suas asas abertas sobre o lugar onde os pecados eram perdoados. Mas agora não é o momento de explicar os detalhes dessas coisas.
6 Ǝmmək-wen-dăɣ a-s ənsan hărătăn dăɣ-ehăket wa n-tămuqqest. Edăgg wa ăzzarăn, tajjăšăn-t kăl-tikutawen hak ašăl i-ad-əjən ălxidmăt-năsăn
6 Depois de tudo isso ter sido preparado, os sacerdotes entram todos os dias na parte da frente da Tenda, que é o Lugar Santo, para cumprir os seus deveres religiosos.
7 măšan edăgg wa iknăn təšədje, u-tikutawen wa măqqărăn ɣas a ilan s-ujəš-net iyyăn n-ašăl dăɣ-awătay, wăr has-t-illa daɣ ujəš n-edăgg-en ar s-ad-ăssinɣăl ašni dăɣ-təssəba n-ibăkkaḍăn wi-net hakd-dăɣ dăɣ-təssəba n-inməšriyăn wi s-wăr totes tamətte amišəl-năsăn.
7 Mas somente o Grande Sacerdote entra na parte de trás, que é o Lugar Santíssimo, e isso apenas uma vez por ano. Ele oferece a Deus o sangue de animais, em favor de si mesmo e também pelos pecados que o povo cometeu sem saber que estava pecando.
8 Ǝnta den-dăɣ daɣ əmmək wa s-hanăɣ-isalmad Unfas Šăddijăn a-s dăɣ-ăzzăman-en a ikkăs ehăket n-tămuqqest-wen-dăɣ illʼ-e, wăr tămera tabarăt s-edăgg wa iknăn təšədje.
8 Por meio disso tudo, o Espírito Santo nos ensina, de modo bem claro, que a entrada para o Lugar Santíssimo ainda não foi aberta enquanto a parte da frente, que é o Lugar Santo, continuar sendo usada.
9 Ămoos a-wen tele dd-tăssiktăt ăzzăman-wa-dăɣ nəha, isalmad-anăɣ a-wen a-s ăddinăt wi sănɣalnen ašni wăla wi tajjănen tikutawen ti iyyăḍnen, wăr hasăn-ijrew a-wen iba n-iššaki n-iman-năsăn wăla təšədje n-ulhawăn.
9 Isso é um símbolo para hoje. Quer dizer que as ofertas e os sacrifícios de animais oferecidos a Deus não tornam perfeito o coração das pessoas que o adoram.
10 Ălɣibadăt-năsăn, insa făll-ălɣadatăn n-dăgg-adəm har ašăl wa d-isimtəttəy Măssinăɣ hărăt iket-net. Ălɣadatăn-en, ənsan făll-ălwăḷḷatăn d-isălan n-a-wa s-ila ăwadəm s-ad-t-ăkš d-a-wa s-ila s-ad-t-isəw.
10 Essas ofertas e sacrifícios têm a ver somente com comida, com bebida e com várias cerimônias de purificação . São regras externas que têm valor somente até que Deus renove todas as coisas.
11 Igla a-wen-dăɣ s-əmmək-en-dăɣ har dd-osa ăzzăman wa d-ăsmăttăy Măssinăɣ talɣa, išrăy-dd a ăynayăn. Osă-dd Ălmasex, ənta a-s ămănokal n-kăl-tikutawen wa hanăɣ-ijrăwăn a-wa s-hanăɣ-ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl-net, ənta a ijjăšăn ehăn n-ămudd wa ojărăn ufăn wa ăzzarăn ikrăs ăgg-adəm; wen-hi, wăr t-la daɣ ăddunya-ta-dăɣ dd-tătwăxlăkăt.
11 Mas Cristo veio como o Grande Sacerdote das coisas boas que já estão aqui. A Tenda em que ele serve é melhor e mais perfeita e não foi construída por seres humanos, isto é, não é deste mundo.
12 Ehăn-en-hi, iyyăn n-ujəš a has-ija Ălmasex, wăr t-ijješ s-ašni n-išulaɣ wăla iwdesăn, ašni-net ənta iman-net a inɣălăn i-ad-hanăɣ-išəšdəj, nəjrəw tenăšše n-ibăkkaḍăn təmdat.
12 Quando Cristo veio e entrou, uma vez por todas, no Lugar Santíssimo , ele não levou consigo sangue de bodes ou de bezerros para oferecer como sacrifício. Pelo contrário, ele ofereceu o seu próprio sangue e conseguiu para nós a salvação eterna.
13 Ăddinăt wi ănmăšrăynen, təšədje ta fălla-săn ifrăḍ alămăr, ašni n-išulaɣ d-iwdesăn d-iməkkărora n-iwan a fălla-săn inaqqălăn i-ad-išdajăn dăɣ-ibăkkaḍăn-năsăn,
13 O sangue de bodes e de touros e as cinzas da bezerra queimada são espalhados sobre as pessoas impuras , e elas ficam purificadas por fora.
14 ăbʼ ăṭṭăma n-ămăra-i s-ašni n-Ălmasex-i ojărăn a-wen a hanăɣ-iššəšdăjăn dăɣ-ibăkkaḍăn-nănăɣ. Tărna n-Unfas Šăddijăn-i iɣlălăn a t-ikfăn tădabit ta s-ikfʼ iman-net, ămoos takute wăr iwer ălɣib. Ašni-net ənta-en-dăɣ a ăddooben ad-hanăɣ-ikkəs dăɣ-iššaki n-iman-nănăɣ d-erk imojjan wi wăr hanăɣ-iha a săl tamăttant, nudabăt ălxidmăt i-Măssinăɣ-i iddărăn.
14 Se isso é assim, imaginem então quanto maior ainda é o poder do sangue de Cristo! Por meio do Espírito eterno ele se ofereceu a si mesmo a Deus como sacrifício sem defeito. E o seu sangue nos purifica por dentro, tirando as nossas culpas; assim podemos servir ao Deus vivo, pois já não praticamos cerimônias que não valem nada.
15 A-wen-dăɣ a făl ărkăwăl n-tassaɣt wa ăynayăn, Ɣisa a ămmun i-ad-umas ănabdid-nănăɣ dat-Măssinăɣ i-ad-iɣləs dăgg-adəm dăɣ-ibăkkaḍăn wi ămešălăn dăɣ-ărkăwăl wa ăzzarăn, əmmək-wen-dăɣ a-s ikfa Măssinăɣ ăddinăt wi dd-iɣră d-wi s-ijjăš ărkăwăl turhajăt n-ad-əjrəwăn ɣur-Măssinăɣ tăkasit tăɣlalăt.
15 Portanto, é Cristo quem consegue fazer uma nova aliança , para que os que foram chamados por Deus possam receber as bênçãos eternas que o próprio Deus prometeu. Isso pode ser feito porque houve uma morte que livrou as pessoas dos pecados que praticaram enquanto a primeira aliança estava em vigor.
16 Ămăra, isălan n-tăkasit a nəha. Tăkasit ya, nəssan a-s wăr t-illa əmmək s-tăẓun ar s-ad-iba ăwadəm wa itətwəkusun təzzar dihen, ad-e-tuẓan s-a-wa innă.
16 Onde há um testamento , é necessário provar que a pessoa que o fez já morreu.
17 Ălmăɣna n-a-wen a-s a ikkʼ ăwadəm iddar, wăr dd-iḍəkkəl iyyăn isălan n-əlkənnaš wa n-tăkasit, har t-iba təzzar.
17 Pois o testamento não vale nada enquanto estiver vivo quem o fez; só depois da morte dessa pessoa é que o testamento tem valor.
18 A-wen-dăɣ a făl ărkăwăl n-tassaɣt wa ăzzarăn, wăr t-illa a infa dăɣ-ăzzamăn-net ar s-ašni wa sănɣalăn ăddinăt.
18 É por isso que a primeira aliança entrou em vigor somente com o uso do sangue de animais.
19 Ăzzăman wa n-ănnăbi Mosa, iffəssăr i-tamətte tijəttewen n-alămăr n-Măssinăɣ təzzar iḍkăl ašni n-iwdesăn d-išulaɣ d-ălxărer wa šăggăɣăn, issărtăy a-wen-dăɣ iket-net d-aman, təzzar ănfăsnăfăs săr-s s-tisiḍseḍen əlkəttab wa n-alămăr hakd tamətte iket-net.
19 Em primeiro lugar, Moisés anunciou ao povo todos os mandamentos conforme estavam na lei . Depois pegou o sangue dos bezerros e dos bodes, misturou com água e borrifou o livro da lei e todo o povo, usando lã tingida de vermelho e hissopo .
20 Innă i-tamətte ḍarăt-a-wen: «Ǝnta da ašni n-ărkăwăl n-tassaɣt ta dăr-wăn ija Măssinăɣ i-ad-tumasăm tamətte-nin.»
20 Então disse: “Este é o sangue que sela a aliança, que Deus mandou vocês obedecerem.”
21 Ănfăsnăfăs daɣ Mosa ḍarăt-a-wen ehăket wa n-tămuqqest d-ikassăn wi n-ălɣibadăt iket-năsăn s-ašni.
21 Da mesma forma Moisés também borrifou sangue sobre a Tenda e sobre todos os objetos usados na adoração.
22 Ašni, iẓẓəwăt a t-illan wăr-išəšdəj, a ikka daɣ ašni wăr-inɣel, wăr t-təlla tenăšše n-ibăkkaḍăn.
22 De fato, de acordo com a lei, quase tudo é purificado com sangue. E, não havendo derramamento de sangue, não há perdão de pecados.
23 Hărătăn-wi-dăɣ dd-nokăy iket-dăɣ-năsăn, taliwen a ămoosăn ănifăqqănen d-hărătăn wi hănen išənnawăn, a-wa ihăn ehăn wa n-tămuqqest, ašni a t-išašdajăn, əmmək-wen-dăɣ daɣ a-s hărătăn wi hănen išənnawăn, ămiɣatărăn əntăneḍ-dăɣ s-ad-tăn-šəšdəj takute tojărăt ta jăt făll-ărori n-ăkall.
23 Essas coisas, que eram cópias das realidades celestiais, deviam ser purificadas desse modo; mas as próprias coisas celestiais exigem sacrifícios bem melhores.
24 Ălmasex, wădden ehăn n-ămudd dayăn ifassăn n-dăgg-adəm ănifăqqăn d-wa ihăn išənnawăn a ijjăš, ănn-ak, ehăn n-ămudd wa n-tidət ihăn išənnawăn a ijjăš i-ad-umas ănabdid-nănăɣ dat-Măssinăɣ.
24 Cristo não entrou num Lugar Santo feito por seres humanos, que é a cópia do verdadeiro Lugar. Ele entrou no próprio céu, onde agora aparece na presença de Deus para pedir em nosso favor.
25 Ɣur-kăl-Ălyăhud, U-tikutawen wa măqqărăn, wăr has-t-illa ar iyyăn n-ujəš dăɣ-awătay i-edăgg wa iknăn təšədje-i s-a-s t-itajjăš daɣ, ăwway ašni măšan, Ălmasex, wăr-ămɣatăr s-ad-itajjăš dihen hak awătay; iyyăn n-ujəš a has-ija, iknă-dd əššăɣəl.
25 O Grande Sacerdote entra, todos os anos, no Lugar Santíssimo , levando consigo sangue de um animal. Porém Cristo não entrou para se oferecer muitas vezes.
26 Ǝnnar wăr ija a-wen, adiš, ad-dd-tənta ăddunya har ašăl-i-dăɣ, wăr has-təgdeh tiyyăt tamăttant; adiš, ăhhuuššăl-as ad-wăr t-itəffil aɣăna măšan Ălmasex, dăɣ-ajilal n-ăddunya-i-dăɣ, iyyăn n-ass ɣas a dd-ijă, ikfă iman-net, ămoos takute ta jarrăwăt tenăšše n-ibăkkaḍăn.
26 Se fosse assim, ele teria de sofrer muitas vezes desde a criação do mundo. Pelo contrário, uma vez por todas ele apareceu agora, quando os tempos estão chegando ao fim, para tirar os pecados por meio do sacrifício de si mesmo.
27 Dăgg-adəm, tiyyăt tamăttant a hasăn-tăqqalăt, ḍara-s tebădde dat-Măssinăɣ.
27 Cada pessoa tem de morrer uma vez só e depois ser julgada por Deus.
28 Dăɣ-isălan n-a-wen-dăɣ a făl, Ălmasex, ikfʼ iman-net s-iyyăt i-ad-dd-ikkəs dăgg-adəm ăjjootnen dăɣ-ibăkkaḍăn, wăr dăɣ-s təlkem tiyyăt săl-ten-dăɣ. Ilkam dăɣ-s ad-dd-ăj ass wa s-əssin măšan ăsihe-wa, wădden dăɣ-isălan n-tenăšše n-ibăkkaḍăn, ăddinăt wi has-ăqqălnen a-s dd-e-ass i-ad-tăn-iɣləs.
28 Assim também Cristo foi oferecido uma só vez em sacrifício, para tirar os pecados de muitas pessoas. Depois ele aparecerá pela segunda vez, não para tirar pecados, mas para salvar as pessoas que estão esperando por ele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.