Hebreus 7
Ălǝnžil n-Ɣisa Ălmasex: Kitab Ălmuqăddăs (TAQ) vs NVT
1 Mălkăssăddiq, ənta a-s kăla ămoos ămănokal n-aɣrəm wa n-Saləm, ənta a-s u-tikutawen n-Măssinăɣ-i iknăn aḍkul. Dăɣ-ăzzăman-net ad-ijăḍ Ibrahim imănokalăn n-ikallăn iyyăḍ, irẓʼ-en-dd. Ălwăqq wa dd-iqqăl Ibrahim ifal-dd akənnas, ilkăḍ-as Mălkăssăddiq, ittăr-as dăɣ-Măssinăɣ a dăɣ-s ijăn ălbărăka.
1 Esse Melquisedeque era rei de Salém e também sacerdote do Deus Altíssimo. Quando Abraão regressava para casa, depois de derrotar os reis, Melquisedeque foi ao seu encontro e o abençoou.
2 Dăɣ-a-wen-dăɣ ad-t-ikfa Ibrahim tămukăst n-a-wa ila dăɣ-ehăre. Mălkăssăddiq, ălmăɣna n-isəm-net: «Ămănokal n-iqqud»; aɣrəm daɣ wa n-Saləm-i făll-ăminakal, ălmăɣna-net: «Ămănokal n-ălxer.»
2 Então Abraão separou a décima parte de tudo e a entregou a Melquisedeque, cujo nome significa “rei da justiça”, enquanto rei de Salém quer dizer “rei da paz”.
3 Mălkăssăddiq, wăr hanăɣ-jen əlkəttabăn isălan n-abba-net wăla anna-net wăla ăṭṭarex-net; wăr-ătwăssăn əmmək wa s-iwa wăla əmmək wa s-ijmăḍ ăddunya, ătiwăssăn ɣas a-s olăh d-Rure-s n-Măssinăɣ ed tumast-net i-u-tikutawen, tăɣlal.
3 Não há registro de seu pai nem de sua mãe, nem de nenhum de seus antepassados, nem do começo nem do fim de sua vida. Semelhantemente ao Filho de Deus, ele permanece sacerdote para sempre.
4 Ăhaləs-i-dăɣ, tidət-dăɣ a-s i măqqărăn. Təmɣăre-net a dd-torăwăt a-s wăla Ibrahim-i n-amɣar n-amăzzaɣ, ikkăs-as tămukăst n-a-wa dd-ohăɣ dăɣ-akənnas iket-net.
4 Considerem, portanto, a importância de Melquisedeque. Até mesmo Abraão, o patriarca, a reconheceu ao entregar a ele um décimo do que havia conquistado na batalha.
5 Dăgg-Lewi-i n-kăl-tikutawen, innă alămăr wa n-ănnăbi Mosa, əntăneḍ a he-rammăsnen timukăsen n-tamətte ta n-kăl-Iṣrayil-i n-temiḍt-năsăn kud-dăɣ iket-dăɣ-năsăn ijəllan n-Ibrahim a dd-əzjarăn.
5 A lei de Moisés exigia que os sacerdotes, os descendentes de Levi, recebessem o dízimo de seus irmãos israelitas, que também são descendentes de Abraão.
6 Mălkăssăddiq ənta, kud-dăɣ, wăr-ihʼ ăṭṭarex wa dd-itrăn tumast n-u-tikutawen, irmăs dăɣ-Ibrahim-i s-ijjăš Măssinăɣ ărkăwăl, tămukăst, olăs daɣ ḍarăt-a-wen, ittăr dăɣ-Măssinăɣ a ijăn ălbăraka dăɣ-Ibrahim.
6 Melquisedeque, porém, que não era descendente de Levi, recebeu o dízimo e, em seguida, abençoou Abraão, que já havia recebido as promessas.
7 Wăr t-ihʼ ăššăk a-wen a-s ăwadəm wa ojărăn, a itajjăn ălbăraka dăɣ-wa ojăr.
7 Sem dúvida, quem tem poder para abençoar é superior a quem é abençoado.
8 Dăgg-Lewi i-n-kăl-tikutawen, tidət, əntăneḍ a rammăsnen timukăsen măšan dăgg-adəm ɣas a ămoosăn făll-la tamăttant tărna, a-s ija a-wen, Mălkăssăddiq-i irmăsăn tămukăst făll-Ibrahim, ənnăn-anăɣ əlkəttabăn a-s iddar hărkuk.
8 Os sacerdotes que recebem os dízimos são homens mortais. A respeito de Melquisedeque, no entanto, é dito que ele continua vivo.
9 Năddoobăt făw ămăra-dăɣ ad-nănn a-s dăgg-Lewi-i rammăsnen tămukăst, əntăneḍ iman-năsăn, əkkasăn-tăt i-Mălkăssăddiq ed ikkăs-as-tăt Ibrahim-i tăn-dd-ăshăyăwăn.
9 Além disso, pode-se dizer que os levitas, que recebem o dízimo, também o entregaram por meio de Abraão.
10 A-wen, ma t-ijăn? Ijʼ-e a-wa s-a-s ităjj a-wen-dăɣ, iha Lewi tiktukar n-ti-s Ibrahim ăzzăman wa d-ămmoqqăs d-Mălkăssăddiq.
10 Embora Levi ainda não tivesse nascido, a semente da qual ele veio já estava no corpo de Abraão, seu antepassado, quando Melquisedeque se encontrou com ele.
11 Alămăr wa ikfă Măssinăɣ tamətte ta n-kăl-Iṣrayil, tikutawen ti tăjjăn kăl-Lewi-i n-kăl-tikutawen, a făl igla. Ǝnnăr əjrawnăt tikutawen-tin-dăɣ tenăšše n-ibăkkaḍăn, iket-di, wăr-itəmɣutor Măssinăɣ s-asəssiwi n-u-tikutawen iyyăn dăr-săn iẓlayăn ijan alădăb wa n-Mălkăssăddiq, ănn-ak, ad-ăqqayəm-wen-dăɣ ilkămăn i-Lewi-i dd-ijmăḍăn alădăb wa n-Harun.
11 Portanto, se o sacerdócio de Levi, sob o qual o povo recebeu a lei, pudesse ter alcançado a perfeição, por que seria necessário estabelecer outro sacerdócio, com um sacerdote segundo a ordem de Melquisedeque, em vez da ordem de Arão?
12 Ămăra, šămad imməskăl ălxal wa n-kăl-tikutawen, adiš, ăhhuušsăl daɣ ad-ămmăskăl alămăr wa tăn-dd-iqqălăn.
12 E, se o sacerdócio muda, também é preciso que a lei mude.
13 Emăli-i s-hawăn-nəha ti-net, isălan-net hakd-dăɣ tawset ta dd-izjăr, wăr tăt-iha ere s-kăla iqqăl u-tikutawen; wăr t-illa ere ihan temiḍt-net s-kăla ăshaha aḍutăn wi n-tikutawen dăɣ-edăgg wa dăɣ-raqqănăt.
13 Pois o sacerdote ao qual estamos nos referindo pertence a outra tribo, cujos membros nunca serviram no altar como sacerdotes.
14 Ădduuttăt a-s Emăli-nănăɣ, tawset ta n-Yăhuda ad-dd-izjăr. Ăzzăman daɣ wa d-imməjrăd ănnăbi Mosa dăɣ-isălan n-kăl-tikutawen, wăr dd-iḍkel isălan n-tawset ta n-Yăhuda.
14 De fato, como todos sabem, nosso Senhor veio da tribo de Judá, e Moisés nunca mencionou que dessa tribo viriam sacerdotes.
15 Tumast n-Ɣisa i-u-tikutawen, tămoos a iglan făll-tumast ta n-Mălkăssăddiq; ăssiitbăt a-wen a-s ənta d-Lewi, wăr-olehăn.
15 Essa mudança se torna ainda mais clara com o surgimento de outro sacerdote, semelhante a Melquisedeque,
16 Tumast-net i-u-tikutawen, wădden erhet n-ăgg-adəm a tăt-dd-orăwăn; ijrăw-tăt s-ăṣṣahăt n-tămudre-net ta tăɣlălăt.
16 o qual se tornou sacerdote não por cumprir leis e exigências humanas, mas pelo poder de uma vida indestrutível.
17 Ăjjəyha Măssinăɣ dăɣ-isălan-net dăɣ-əlkəttab a-s innă:
17 Pois a respeito dele foi dito: “Você é sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque”.
18 Alămăr wa dd-ăzzarăn, izjăr-in ed wăr-ila tărna s-iɣlăs ăddinăt dăɣ-ibăkkaḍăn-năsăn, wăr t-illa ălfăyda t-ihan.
18 Desse modo, o antigo requisito, por ser fraco e inútil, foi cancelado.
19 Alămăr wa n-ănnăbi Mosa, indăr-as ad-săr-năɣ dd-isəmdəw təšədje, a-wen-dăɣ a făl ămăra, nəkrăš ăṭṭăma ufăn wa hanăɣ-ăsjăr alămăr. Ǝnta-den-dăɣ a-wa hanăɣ-ikfăn turhajăt d-ad-nənmihăẓ d-Măssinăɣ.
19 Pois a lei nunca tornou perfeita coisa alguma. Agora, porém, temos certeza de uma esperança superior, pela qual nos aproximamos de Deus.
20 Ḍarăt-a-wen daɣ, Măssinăɣ iman-net a ihăḍăn n-a-s ad-umas Ɣisa u-tikutawen wa măqqărăn. Tahuḍe šund ten-dăɣ, wăr t-illa u-tikutawen s-kăla has-tăt-ija.
20 Esse novo sistema foi instituído com um juramento solene. Os outros se tornaram sacerdotes sem esse juramento,
21 A-wen-dăɣ a făl ašăl wa d-ămoos Ɣisa u-tikutawen, ihăḍ-as Măssinăɣ, innʼ-as: «Năkk Emăli a ihăḍăn, a-wa ənneɣ daɣ wăr-ilkem ad-săr-s ăqqalăɣ: ad-tumasăd u-tikutawen iɣlalăn.»
21 mas a respeito dele houve um juramento, pois Deus lhe disse: “O Senhor jurou e não voltará atrás: ‘Você é sacerdote para sempre’”.
22 Ămăra, Ɣisa a-s tasətbat n-tassaɣt ta nəja d-Măssinăɣ, ənta a hanăɣ iḍmănăn ărkăwăl n-tassaɣt ufăn wa n-ibda.
22 Por causa desse juramento, Jesus é aquele que garante uma aliança superior.
23 Kăl-tikutawen, əjjətăn, nəssan a-s wăr tăn-iha-i ăhojăn dăɣ-tumast n-u-tikutawen, ed təgdal-asăn tamăttant a-wen.
23 Além disso, havia muitos sacerdotes, pois a morte os impedia de continuar a desempenhar suas funções.
24 Ɣisa ənta, iddar hărkuk. A-wen-dăɣ a făl tumast-net i-u-tikutawen, wăr-ilkem ad-t-təjmaḍ tăɣlal.
24 Mas, visto que ele vive para sempre, seu sacerdócio é permanente.
25 A-wen-dăɣ a făl ăddinăt wi jănen Ɣisa əssəbab n-tassaɣt-năsăn d-Măssinăɣ, ila tărna s-tăn-dd-iɣlăs dăɣ-e d t-illăm abăkkaḍ ed hărkuk iddar, itəddal-asăn daɣ Măssinăɣ.
25 Portanto, ele é capaz de salvar de uma vez por todas aqueles que se aproximam de Deus por meio dele. Ele vive sempre para interceder em favor deles.
26 Ijmaḍ-t ăššăk a-s ămănokal n-kăl-tikutawen šund-wen-dăɣ a-s nămiɣatăr itəmmalăn jere-năɣ d-Măssinăɣ. Ɣisa, ăddoobăt a-wen ed šăddiij, wăr t-illa iššaki t-iwarăn, wăr-ilʼ ălɣib, ibḍʼ-e Măssinăɣ d-inăsbăkkaḍăn, iḍkăl-t s-diha dd-əmdăn išənnawăn.
26 É de um Sumo Sacerdote como ele que necessitamos, pois é santo, irrepreensível, sem nenhuma mancha de pecado, separado dos pecadores e colocado no lugar de mais alta honra no céu.
27 Wăr-ămɣatăr daɣ šund a-wa jăn kăl-tikutawen wi iyyăḍnen-i s-ămoos fărəḍ ad-təkkatăn făll-ibăkkaḍăn-năsăn hak ašăl təzzar, əkətăn făll-wi n-tamətte. Ɣisa ənta, ikfʼ-iman-net s-iyyăt, takute ta ija təgdăh hărkuk, ăbas təlkam daɣ tiyyăt săl ten-dăɣ.
27 Ele não precisa oferecer sacrifícios diariamente, ao contrário dos outros sumos sacerdotes, que os ofereciam primeiro por seus próprios pecados e depois pelos pecados do povo. Ele, porém, o fez de uma vez por todas quando ofereceu a si mesmo como sacrifício.
28 Ăddinăt wi ija Ăṭṭăwrăt wa n-ănnăbi Mosa kăl-tikutawen wi măqqornen, han-tăn ăddinăt rəkkəmnen măšan, măjrăd wa ija Măssinăɣ a-s ihăḍ ḍarăt a-s dd-ăzzăbbăt alămăr, măjrăd-wen-dăɣ a-s əssəbab wa dd-orăwăn a-s ămoos Rure-s n-Măssinăɣ u-tikutawen wa măqqărăn iɣlalăn s-wăr t-illa ălɣib t-iwarăn.
28 A lei nomeava sacerdotes limitados pela fraqueza humana. Mas, depois da lei, Deus nomeou com juramento seu Filho, que se tornou o Sumo Sacerdote perfeito para sempre.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.