Lucas 19
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs VC
1 Isa to so Yeriko, a nu taa iɲɛrɛfe.
1 Jesus entrou em Jericó e ia atravessando a cidade.
2 Xɛmɛ nde nu na naxan nu xili Sakɛyɛ. Duuti maxilie kuntigi nan nu a ra, a bannaxi.
2 Havia aí um homem muito rico chamado Zaqueu, chefe dos recebedores de impostos.
3 A nu katafe nɛ a xa Isa kolon, kɔnɔ a mu nu nɔma a tode ɲama xa fe ra, barima mixi dunke nan nu a ra.
3 Ele procurava ver quem era Jesus, mas não o conseguia por causa da multidão, porque era de baixa estatura.
4 Na kui, a naxa a gi yare, a sa te wuri bili kɔn na alako a xa Isa to dangi ra.
4 Ele correu adiande, subiu a um sicômoro para o ver, quando ele passasse por ali.
5 Isa to a yire li, a naxa a ya rate, a a fala a bɛ, «Sakɛyɛ, goro mafuren, barima n sa yigiyama i xɔnyi nɛ to.»
5 Chegando Jesus àquele lugar e levantando os olhos, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque é preciso que eu fique hoje em tua casa.
6 Sakɛyɛ naxa a xulun gorode, a Isa rasɛnɛ ɲɛlɛxinyi kui.
6 Ele desceu a toda a pressa e recebeu-o alegremente.
7 Mixie to na to, e birin naxa so Isa mafalafe, e nu a fala, «A bara sa yigiya yunubitɔɛ xɔnyi.»
7 Vendo isto, todos murmuravam e diziam: Ele vai hospedar-se em casa de um pecador...
8 Kɔnɔ Sakɛyɛ naxa ti, a a fala Isa bɛ, «Marigi, n bara natɛ tongo, n xa n sɔtɔse tagi fima nɛ fuxarilae ma. Xa a sa li n bara se ba naxan yi funmaya ra, n a ragbilenma nɛ a kanyi ma dɔxɔ naani.»
8 Zaqueu, entretanto, de pé diante do Senhor, disse-lhe: Senhor, vou dar a metade dos meus bens aos pobres e, se tiver defraudado alguém, restituirei o quádruplo.
9 Isa fan naxa a masen a xa fe ra, «Yi fɔxɔɛ bara kisi sɔtɔ to, barima Iburahima xa di nan na yi xɛmɛ fan na.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje entrou a salvação nesta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Adama xa Di bara fa a xa mixi lɔɛxie fen, a xa e rakisi.»
10 Pois o Filho do Homem veio procurar e salvar o que estava perdido.
11 Isa to nu bara makɔrɛ Darisalamu ra, ɲama ɲɔxɔ nu a ma, a Ala xa mangɛya niini fafe makɛnɛnde nɛ keren na. Na kui, mixie to nu Isa xui ramɛfe, a naxa yi taali wɔyɛnyi masen e bɛ.
11 Ouviam-no falar. E como estava perto de Jerusalém, alguns se persuadiam de que o Reino de Deus se havia de manifestar brevemente; ele acrescentou esta parábola:
12 «Kuntigi nde naxa sa biyaasi yire makuye, alako mangɛ xungbe naxan nu sabatixi naa, a xa a tan kuntigi xɔnyi mangɛya so a yi, a man xa gbilen a xɔnyi.
12 Um homem ilustre foi para um país distante, a fim de ser investido da realeza e depois regressar.
13 Beenun a xa siga, a naxa a xa konyi mixi fu xili, a gbeti kɔbiri kole kɛmɛ so e birin yi ra, a fa a fala e bɛ, ‹Wo yulɛya raba yi kɔbiri ra beenun n fa tɛmui.›»
13 Chamou dez dos seus servos e deu-lhes dez minas, dizendo-lhes: Negociai até eu voltar.
14 «Kɔnɔ a to mu nu rafanxi a xɔnyi mixi ndee ma, e fan naxa xɛɛrae xɛɛ mangɛ xungbe ma, e xa a fala, ‹Muxu mu wama a xɔn yi xɛmɛ xa findi mangɛ ra muxu xun ma.›»
14 Mas os homens daquela região odiavam-no e enviaram atrás dele embaixadores, para protestarem: Não queremos que ele reine sobre nós.
15 «Na xɛmɛ to mangɛya sɔtɔ, a naxa gbilen a xɔnyi. A naxa yaamari fi na konyie xa xili, a nu bara kɔbiri so naxee yi, alako a xa a kolon e geeni naxan sɔtɔxi yulɛya kui.
15 Quando, investido da dignidade real, voltou, mandou chamar os servos a quem confiara o dinheiro, a fim de saber quanto cada um tinha lucrado.
16 Konyi singe naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N marigi, i i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ naxan so nɛ n yi, a ɲɔxɔɛ dɔxɔ fu bara sa a xun geeni ra.›
16 Veio o primeiro: Senhor, a tua mina rendeu dez outras minas.
17 Mangɛ naxa a fala a bɛ, ‹I nuwali! Konyi fanyi nan i ra! I to mu lanlanteya kana fe xuri kui, n bara mangɛya so i yi taa fu xun ma.›»
17 Ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque foste fiel nas coisas pequenas, receberás o governo de dez cidades.
18 «Konyi firin nde naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N Marigi, i i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ naxan so nɛ n yi, a ɲɔxɔɛ dɔxɔ suuli bara sa a xun geeni ra.›
18 Veio o segundo: Senhor, a tua mina rendeu cinco outras minas.
19 Mangɛ naxa a fala na fan bɛ, ‹N bara mangɛya so i fan yi taa suuli xun ma!›»
19 Disse a este: Sê também tu governador de cinco cidades.
20 «Konyi gbɛtɛ fan naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N marigi, a mato, i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ nan ya. N sa a ragata dunkobi nan kui,
20 Veio também o outro: Senhor, aqui tens a tua mina, que guardei embrulhada num lenço;
21 barima n gaaxu nɛ i ya ra. Xɛmɛ nan i ra, i xa fe maxɔrɔxɔ. I se tongoma i gbe mu naxan na. I xɛ xabama i mu naxan garansan.›
21 pois tive medo de ti, por seres homem rigoroso, que tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Mangɛ naxa a yaabi, ‹I tan konyi kobi, n i makiitima i yɛtɛ kan xui nan yati ma! A di, i mu a fala a i nu a kolon a n ma fe maxɔrɔxɔ? I naxɛ, a n se tongoma n gbe mu naxan na, n xɛ xabama n mu naxan garansan.
22 Replicou-lhe ele: Servo mau, pelas tuas palavras te julgo. Sabias que sou rigoroso, que tiro o que não depositei e ceifo o que não semeei...
23 Munfe a to i mu n ma kɔbiri so kɔbiri rawalie yi ra, alako n na fa, i a ragbilen n ma geeni saxi a xun?›
23 Por que, pois, não puseste o meu dinheiro num banco? Na minha volta, eu o teria retirado com juros.
24 A naxa a fala mixie bɛ naxee nu tixi na, ‹Wo na gbeti kɔbiri kole kɛmɛ rasuxu a yi, wo a so boore yi naxan gbeti kɔbiri kole wulu keren sɔtɔxi.›
24 E disse aos que estavam presentes: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem dez minas.
25 E naxa a fala mangɛ bɛ, ‹Marigi, gbeti kɔbiri kole wulu keren ɲan na a yi!›
25 Replicaram-lhe: Senhor, este já tem dez minas!...
26 A naxa e yaabi, ‹N xa a fala wo bɛ, a na naxan yo yi ra, a gbe xun masama nɛ. Kɔnɔ a mu na naxan yi ra, hali naxan di na a yi, na yati bama nɛ a yi ra.
26 Eu vos declaro: a todo aquele que tiver, dar-se-lhe-á; mas, ao que não tiver, ser-lhe-á tirado até o que tem.
27 Kɔnɔ n yaxuie tan, naxee mu nu wama n xa findi mangɛ ra e xun ma, wo fa e ra be, wo e faxa n ya xɔri.›»
27 Quanto aos que me odeiam, e que não me quiseram por rei, trazei-os e massacrai-os na minha presença.
28 Isa to gɛ na masenyi ra, a naxa siga yare, sigafe ra Darisalamu.
28 Depois destas palavras, Jesus os foi precedendo no caminho que sobe a Jerusalém.
29 A to makɔrɛ Betifage nun Betani taae ra, Oliwi geya fɛ ma, a naxa a fɔxirabirɛe mixi firin xɛɛ,
29 Chegando perto de Betfagé e de Betânia, junto do monte chamado das Oliveiras, Jesus enviou dois dos seus discípulos e disse-lhes:
30 a a fala e bɛ, «Wo xa so taa kui naxan na yare. Wo nɛfɛ so naa, wo sofale lanma lima a xirixi naa, mixi mu nu dɔxɔ naxan fari. Wo xa a fulun, wo fa a ra be.
30 Ide a essa aldeia que está defronte de vós. Entrando nela, achareis um jumentinho atado, em que nunca montou pessoa alguma; desprendei-o e trazei-mo.
31 Xa mixi nde fa wo maxɔrin, ‹Wo a fulunfe munfe ra› wo xa a yaabi, ‹Marigi nan hayi na a ma.›»
31 Se alguém vos perguntar por que o soltais, responder-lhe-eis assim: O Senhor precisa dele.
32 E to siga xɛɛraya rabade, e naxa fe birin li alɔ Isa a fala e bɛ ki naxɛ.
32 Partiram os dois discípulos e acharam tudo como Jesus tinha dito.
33 E nu na sofale lanma fulunfe tɛmui naxɛ, a kanyie naxa e maxɔrin, «Wo yi sofale fulunfe munfe ra?»
33 Quando desprendiam o jumentinho, perguntaram-lhes seus donos: Por que fazeis isto?
34 E naxa a masen, «Marigi nan hayi na a ma.»
34 Eles responderam: O Senhor precisa dele.
35 E to sofale xanin Isa xɔn, e naxa e xa donmae sa a fari, e fa Isa mali a xa a magoro a ma.
35 E trouxeram a Jesus o jumentinho, sobre o qual deitaram seus mantos e fizeram Jesus montar.
36 A to nu sigama, mixie nu e xa donmae italama kira xɔn ma, Isa binyafe ra.
36 À sua passagem, muitas pessoas estendiam seus mantos no caminho.
37 A to nu makɔrɛfe Darisalamu ra, a gorofe Oliwi geya ra, a fɔxirabirɛ gali birin naxa sɛɛwa, e so Ala matɔxɔfe e xui itexi ra kaabanako birin xa fe ra e nu bara naxee to.
37 Quando já se ia aproximando da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, tomada de alegria, começou a louvar a Deus em altas vozes, por todas as maravilhas que tinha visto.
38 E nu a falafe nɛ,
38 E dizia: Bendito o rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória no mais alto dos céus!
39 Farisɛni nde naxee nu na ɲama tagi, e naxa a fala Isa bɛ, «Karamɔxɔ, wɔyɛn i fɔxirabirɛe bɛ!»
39 Neste momento, alguns fariseus interpelaram a Jesus no meio da multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Isa naxa e yaabi, «N xa a fala wo bɛ, xa e tan e sabari, gɛmɛe yati fama nɛ e xui raminide.»
40 Ele respondeu: Digo-vos: se estes se calarem, clamarão as pedras!
41 Isa to makɔrɛ Darisalamu ra, a naxa na taa to, a naxa wa fɔlɔ naa xa fe ra,
41 Aproximando-se ainda mais, Jesus contemplou Jerusalém e chorou sobre ela, dizendo:
42 a a masen, «I tan Darisalamu, to tan, hali i fan a kolon nɛ nu fee naxee bɔɲɛsa fima! Kɔnɔ na bara nɔxun i ma.
42 Oh! Se também tu, ao menos neste dia que te é dado, conhecesses o que te pode trazer a paz!... Mas não, isso está oculto aos teus olhos.
43 Tɛmui fama a lide, wo yaxuie bɛndɛ malanma nɛ taa tɛtɛ fari ma alako e xa nɔ sode taa kui. E fama wo rabilinde maraxɛtɛnyi ra.
43 Virão sobre ti dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, te sitiarão e te apertarão de todos os lados;
44 E fama i tan Darisalamu rabirade, e i xa die sɔntɔ. I xa banxie tixi gɛmɛe naxee ra, keren mu luma a boore fari. Yi birin fama i tan Darisalamu lide barima Ala to faxi kisi ra i xɔn, i mu a kolonxi.»
44 destruir-te-ão a ti e a teus filhos que estiverem dentro de ti, e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo em que foste visitada.
45 Isa to so hɔrɔmɔbanxi kui, a naxa sarematie keri fɔlɔ,
45 Em seguida, entrou no templo e começou a expulsar os mercadores.
46 a a fala e bɛ, «A sɛbɛxi, ‹N ma banxi xili falama nɛ, salide banxi,› kɔnɔ wo tan bara a findi muɲɛtie dɔxɔde ra.»
46 Disse ele: Está escrito: A minha casa é casa de oração! Mas vós a fizestes um covil de ladrões {Is 56,7; Jr 7,11}.
47 Lɔxɔ yo lɔxɔ Isa nu mixie kawandima hɔrɔmɔbanxi kui. Sɛrɛxɛdubɛ kuntigie, sɛriyɛ karamɔxɔe, nun ɲama yareratie nu na fɛɛrɛ fenfe e nɔma Isa faxade ki naxɛ.
47 Todos os dias ensinava no templo. Os príncipes dos sacerdotes, porém, os escribas e os chefes do povo procuravam tirar-lhe a vida.
48 Kɔnɔ e mu nu fɛɛrɛ yo kolon barima ɲama birin nu a tuli matixi a ra.
48 Mas não sabiam como realizá-lo, porque todo o povo ficava suspenso de admiração, quando o ouvia falar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.