Lucas 19
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs ARIB
1 Isa to so Yeriko, a nu taa iɲɛrɛfe.
1 Tendo Jesus entrado em Jericó, ia atravessando a cidade.
2 Xɛmɛ nde nu na naxan nu xili Sakɛyɛ. Duuti maxilie kuntigi nan nu a ra, a bannaxi.
2 Havia ali um homem chamado Zaqueu, o qual era chefe de publicanos e era rico.
3 A nu katafe nɛ a xa Isa kolon, kɔnɔ a mu nu nɔma a tode ɲama xa fe ra, barima mixi dunke nan nu a ra.
3 Este procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque era de pequena estatura.
4 Na kui, a naxa a gi yare, a sa te wuri bili kɔn na alako a xa Isa to dangi ra.
4 E correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque havia de passar por ali.
5 Isa to a yire li, a naxa a ya rate, a a fala a bɛ, «Sakɛyɛ, goro mafuren, barima n sa yigiyama i xɔnyi nɛ to.»
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhou para cima e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa; porque importa que eu fique hoje em tua casa.
6 Sakɛyɛ naxa a xulun gorode, a Isa rasɛnɛ ɲɛlɛxinyi kui.
6 Desceu, pois, a toda a pressa, e o recebeu com alegria.
7 Mixie to na to, e birin naxa so Isa mafalafe, e nu a fala, «A bara sa yigiya yunubitɔɛ xɔnyi.»
7 Ao verem isso, todos murmuravam, dizendo: Entrou para ser hóspede de um homem pecador.
8 Kɔnɔ Sakɛyɛ naxa ti, a a fala Isa bɛ, «Marigi, n bara natɛ tongo, n xa n sɔtɔse tagi fima nɛ fuxarilae ma. Xa a sa li n bara se ba naxan yi funmaya ra, n a ragbilenma nɛ a kanyi ma dɔxɔ naani.»
8 Zaqueu, porém, levantando-se, disse ao Senhor: Eis aqui, Senhor, dou aos pobres metade dos meus bens; e se em alguma coisa tenho defraudado alguém, eu lho restituo quadruplicado.
9 Isa fan naxa a masen a xa fe ra, «Yi fɔxɔɛ bara kisi sɔtɔ to, barima Iburahima xa di nan na yi xɛmɛ fan na.
9 Disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porquanto também este é filho de Abraão.
10 Adama xa Di bara fa a xa mixi lɔɛxie fen, a xa e rakisi.»
10 Porque o Filho do homem veio buscar e salvar o que se havia perdido.
11 Isa to nu bara makɔrɛ Darisalamu ra, ɲama ɲɔxɔ nu a ma, a Ala xa mangɛya niini fafe makɛnɛnde nɛ keren na. Na kui, mixie to nu Isa xui ramɛfe, a naxa yi taali wɔyɛnyi masen e bɛ.
11 Ouvindo eles isso, prosseguiu Jesus, e contou uma parábola, visto estar ele perto de Jerusalém, e pensarem eles que o reino de Deus se havia de manifestar imediatamente.
12 «Kuntigi nde naxa sa biyaasi yire makuye, alako mangɛ xungbe naxan nu sabatixi naa, a xa a tan kuntigi xɔnyi mangɛya so a yi, a man xa gbilen a xɔnyi.
12 Disse pois: Certo homem nobre partiu para uma terra longínqua, a fim de tomar posse de um reino e depois voltar.
13 Beenun a xa siga, a naxa a xa konyi mixi fu xili, a gbeti kɔbiri kole kɛmɛ so e birin yi ra, a fa a fala e bɛ, ‹Wo yulɛya raba yi kɔbiri ra beenun n fa tɛmui.›»
13 E chamando dez servos seus, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 «Kɔnɔ a to mu nu rafanxi a xɔnyi mixi ndee ma, e fan naxa xɛɛrae xɛɛ mangɛ xungbe ma, e xa a fala, ‹Muxu mu wama a xɔn yi xɛmɛ xa findi mangɛ ra muxu xun ma.›»
14 Mas os seus concidadãos odiavam-no, e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 «Na xɛmɛ to mangɛya sɔtɔ, a naxa gbilen a xɔnyi. A naxa yaamari fi na konyie xa xili, a nu bara kɔbiri so naxee yi, alako a xa a kolon e geeni naxan sɔtɔxi yulɛya kui.
15 E sucedeu que, ao voltar ele, depois de ter tomado posse do reino, mandou chamar aqueles servos a quem entregara o dinheiro, a fim de saber como cada um havia negociado.
16 Konyi singe naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N marigi, i i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ naxan so nɛ n yi, a ɲɔxɔɛ dɔxɔ fu bara sa a xun geeni ra.›
16 Apresentou-se, pois, o primeiro, e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Mangɛ naxa a fala a bɛ, ‹I nuwali! Konyi fanyi nan i ra! I to mu lanlanteya kana fe xuri kui, n bara mangɛya so i yi taa fu xun ma.›»
17 Respondeu-lhe o senhor: Bem está, servo bom! porque no mínimo foste fiel, sobre dez cidades terás autoridade.
18 «Konyi firin nde naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N Marigi, i i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ naxan so nɛ n yi, a ɲɔxɔɛ dɔxɔ suuli bara sa a xun geeni ra.›
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Mangɛ naxa a fala na fan bɛ, ‹N bara mangɛya so i fan yi taa suuli xun ma!›»
19 A este também respondeu: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 «Konyi gbɛtɛ fan naxa fa, a dɛntɛgɛ sa, a naxɛ, ‹N marigi, a mato, i xa gbeti kɔbiri kole kɛmɛ nan ya. N sa a ragata dunkobi nan kui,
20 E veio outro, dizendo: Senhor, eis aqui a tua mina, que guardei num lenço;
21 barima n gaaxu nɛ i ya ra. Xɛmɛ nan i ra, i xa fe maxɔrɔxɔ. I se tongoma i gbe mu naxan na. I xɛ xabama i mu naxan garansan.›
21 pois tinha medo de ti, porque és homem severo; tomas o que não puseste, e ceifas o que não semeaste.
22 Mangɛ naxa a yaabi, ‹I tan konyi kobi, n i makiitima i yɛtɛ kan xui nan yati ma! A di, i mu a fala a i nu a kolon a n ma fe maxɔrɔxɔ? I naxɛ, a n se tongoma n gbe mu naxan na, n xɛ xabama n mu naxan garansan.
22 Disse-lhe o Senhor: Servo mau! pela tua boca te julgarei; sabias que eu sou homem severo, que tomo o que não pus, e ceifo o que não semeei;
23 Munfe a to i mu n ma kɔbiri so kɔbiri rawalie yi ra, alako n na fa, i a ragbilen n ma geeni saxi a xun?›
23 por que, pois, não puseste o meu dinheiro no barco? então vindo eu, o teria retirado com os juros.
24 A naxa a fala mixie bɛ naxee nu tixi na, ‹Wo na gbeti kɔbiri kole kɛmɛ rasuxu a yi, wo a so boore yi naxan gbeti kɔbiri kole wulu keren sɔtɔxi.›
24 E disse aos que estavam ali: Tirai-lhe a mina, e dai-a ao que tem as dez minas.
25 E naxa a fala mangɛ bɛ, ‹Marigi, gbeti kɔbiri kole wulu keren ɲan na a yi!›
25 Responderam-lhe eles: Senhor, ele tem dez minas.
26 A naxa e yaabi, ‹N xa a fala wo bɛ, a na naxan yo yi ra, a gbe xun masama nɛ. Kɔnɔ a mu na naxan yi ra, hali naxan di na a yi, na yati bama nɛ a yi ra.
26 Pois eu vos digo que a todo o que tem, dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
27 Kɔnɔ n yaxuie tan, naxee mu nu wama n xa findi mangɛ ra e xun ma, wo fa e ra be, wo e faxa n ya xɔri.›»
27 Quanto, porém, àqueles meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Isa to gɛ na masenyi ra, a naxa siga yare, sigafe ra Darisalamu.
28 Tendo Jesus assim falado, ia caminhando adiante deles, subindo para Jerusalém.
29 A to makɔrɛ Betifage nun Betani taae ra, Oliwi geya fɛ ma, a naxa a fɔxirabirɛe mixi firin xɛɛ,
29 Ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto do monte que se chama das Oliveiras, enviou dois dos discípulos,
30 a a fala e bɛ, «Wo xa so taa kui naxan na yare. Wo nɛfɛ so naa, wo sofale lanma lima a xirixi naa, mixi mu nu dɔxɔ naxan fari. Wo xa a fulun, wo fa a ra be.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia que está defronte, e aí, ao entrar, achareis preso um jumentinho em que ninguém jamais montou; desprendei-o e trazei-o.
31 Xa mixi nde fa wo maxɔrin, ‹Wo a fulunfe munfe ra› wo xa a yaabi, ‹Marigi nan hayi na a ma.›»
31 Se alguém vos perguntar: Por que o desprendeis? respondereis assim: O Senhor precisa dele.
32 E to siga xɛɛraya rabade, e naxa fe birin li alɔ Isa a fala e bɛ ki naxɛ.
32 Partiram, pois, os que tinham sido enviados, e acharam conforme lhes dissera.
33 E nu na sofale lanma fulunfe tɛmui naxɛ, a kanyie naxa e maxɔrin, «Wo yi sofale fulunfe munfe ra?»
33 Enquanto desprendiam o jumentinho, os seus donos lhes perguntaram: Por que desprendeis o jumentinho?
34 E naxa a masen, «Marigi nan hayi na a ma.»
34 Responderam eles: O Senhor precisa dele.
35 E to sofale xanin Isa xɔn, e naxa e xa donmae sa a fari, e fa Isa mali a xa a magoro a ma.
35 Trouxeram-no, pois, a Jesus e, lançando os seus mantos sobre o jumentinho, fizeram que Jesus montasse.
36 A to nu sigama, mixie nu e xa donmae italama kira xɔn ma, Isa binyafe ra.
36 E, enquanto ele ia passando, outros estendiam no caminho os seus mantos.
37 A to nu makɔrɛfe Darisalamu ra, a gorofe Oliwi geya ra, a fɔxirabirɛ gali birin naxa sɛɛwa, e so Ala matɔxɔfe e xui itexi ra kaabanako birin xa fe ra e nu bara naxee to.
37 Quando já ia chegando à descida do Monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinha visto,
38 E nu a falafe nɛ,
38 dizendo: Bendito o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Farisɛni nde naxee nu na ɲama tagi, e naxa a fala Isa bɛ, «Karamɔxɔ, wɔyɛn i fɔxirabirɛe bɛ!»
39 Nisso, disseram-lhe alguns dos fariseus dentre a multidão: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Isa naxa e yaabi, «N xa a fala wo bɛ, xa e tan e sabari, gɛmɛe yati fama nɛ e xui raminide.»
40 Ao que ele respondeu: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras clamarão.
41 Isa to makɔrɛ Darisalamu ra, a naxa na taa to, a naxa wa fɔlɔ naa xa fe ra,
41 E quando chegou perto e viu a cidade, chorou sobre ela,
42 a a masen, «I tan Darisalamu, to tan, hali i fan a kolon nɛ nu fee naxee bɔɲɛsa fima! Kɔnɔ na bara nɔxun i ma.
42 dizendo: Ah! se tu conhecesses, ao menos neste dia, o que te poderia trazer a paz! mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Tɛmui fama a lide, wo yaxuie bɛndɛ malanma nɛ taa tɛtɛ fari ma alako e xa nɔ sode taa kui. E fama wo rabilinde maraxɛtɛnyi ra.
43 Porque dias virão sobre ti em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras, e te sitiarão, e te apertarão de todos os lados,
44 E fama i tan Darisalamu rabirade, e i xa die sɔntɔ. I xa banxie tixi gɛmɛe naxee ra, keren mu luma a boore fari. Yi birin fama i tan Darisalamu lide barima Ala to faxi kisi ra i xɔn, i mu a kolonxi.»
44 e te derribarão, a ti e aos teus filhos que dentro de ti estiverem; e não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Isa to so hɔrɔmɔbanxi kui, a naxa sarematie keri fɔlɔ,
45 Então, entrando ele no templo, começou a expulsar os que ali vendiam,
46 a a fala e bɛ, «A sɛbɛxi, ‹N ma banxi xili falama nɛ, salide banxi,› kɔnɔ wo tan bara a findi muɲɛtie dɔxɔde ra.»
46 dizendo-lhes: Está escrito: A minha casa será casa de oração; vós, porém, a fizestes covil de salteadores.
47 Lɔxɔ yo lɔxɔ Isa nu mixie kawandima hɔrɔmɔbanxi kui. Sɛrɛxɛdubɛ kuntigie, sɛriyɛ karamɔxɔe, nun ɲama yareratie nu na fɛɛrɛ fenfe e nɔma Isa faxade ki naxɛ.
47 E todos os dias ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas, e os principais do povo procuravam matá-lo;
48 Kɔnɔ e mu nu fɛɛrɛ yo kolon barima ɲama birin nu a tuli matixi a ra.
48 mas não achavam meio de o fazer; porque todo o povo ficava enlevado ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.