Lucas 15

Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Lɔxɔ nde, duuti maxilie nun yunubitɔɛe birin nu e makɔrɛfe Isa ra e xa e tuli mati a ra.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Farisɛnie nun sɛriyɛ karamɔxɔe naxa so a mafalafe, e nu a fala, «Yi xɛmɛ yunubitɔɛe rasɛnɛma, a man a dɛgema e xɔnyi.»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Na kui, Isa naxa yi taali wɔyɛnyi masen e bɛ,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Xa mixi nde na wo ya ma, yɛxɛɛ kɛmɛ na naxan yi ra, keren fa lɔɛ e tagi, a mu yɛxɛɛ tongo solomanaani nun solomanaani luma e dɛmadonde, a siga na kerenyi fende han a sa a to?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 A na a to, a ɲɛlɛxinma nɛ ki fanyi, a a sa a tunkie ma.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 A na so a xɔnyi, a a xanuntenyie nun a dɔxɔbooree xilima nɛ, a a fala e bɛ, ‹Wo fa, won birin xa sɛɛwa, barima n bara n ma yɛxɛɛ to, naxan nu bara lɔɛ!›
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Na kui, n xa a fala wo bɛ, sɛɛwɛ gboma nɛ ariyanna yunubitɔɛ tuubixi keren xa fe ra, dangife tinxintɔɛ tongo solomanaani nun solomanaani ra naxee hayi mu tuubi ma.»
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Xa a sa li gbeti kɔbiri kole fu na ginɛ nde yi ra, keren fa lɔɛ a yi, a mu lanpui radɛxɛma xɛ, a banxi makɔ, a na kɔbiri kole fen han a a to?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 A na a to, a a xanuntenyie nun a dɔxɔbooree xilima nɛ, a a fala e bɛ, ‹Wo fa, won birin xa sɛɛwa, barima n bara n ma gbeti kɔbiri kole to naxan nu bara lɔɛ n ma!›
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Na kui, n xa a fala wo bɛ, sɛɛwɛ na Ala xa malekɛe xɔnyi yunubitɔɛ keren gbansan tuubife ma.»
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Isa man naxa a masen, «Xɛmɛ nde nu na, di xɛmɛ firin nu naxan yi ra.
11 E disse:
12 A xa di firin nde naxa a fala a baba bɛ, ‹Won ma denbaya harige sɛɛti so n yi ra, naxan lanma a xa findi n gbe ra.› Na kui, babɛ naxa a harige itaxun a xa di xɛmɛ firinyie ma.»
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 «A mu bu di firin nde naxa a xa se birin malan, a fa biyaasi ɲamanɛ makuye. A naxa a harige makana mɛnni, fuyanteya kui.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 A birin to ɲɔn, kaamɛ fan naxa sin na ɲamanɛ ma a xɔrɔxɔɛ ra, sese mu lu na di yi ra.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 A to siga wali fende naaka nde xɔn, na naxa a xɛɛ xɔsɛe dɛmadonde.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Wuri bogi naxan nu soma xɔsɛe yi, a tan nu wama na nan donfe, kɔnɔ mixi yo mu tin a kide nde ra.»
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 «Na kui, a naxa xaxili sɔtɔ fa, a a fala a yɛtɛ bɛ, ‹N baba xa walikɛ birin lugama a fanyi ra, e donse dɔnxɔɛ lu, a fa li n tan na faxafe kaamɛ nan na be!
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Fo n xa gbilen n baba xɔnyi, n xa a fala a bɛ, N baba, n bara yunubi sɔtɔ Ala ra, n bara haakɛ sɔtɔ i fan na.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 A mu daxa sɔnɔn n xa findi i xa di ra. I xa n findi i xa walikɛ nan na.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 A naxa keli, a siga a baba xɔn.»
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Di naxa a fala a bɛ, ‹N baba, n bara yunubi sɔtɔ Ala ra, n bara haakɛ sɔtɔ i fan na. A mu daxa sɔnɔn n xa findi i xa di ra.›»
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Kɔnɔ a baba naxa a fala a xa konyie bɛ, ‹Wo wo xulun, wo fa guba fanyi ra, wo a ragoro a ma. Wo bɛlɛxɛrasoe so a bɛlɛxɛ ra, wo sankiri so a sanyi.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 Wo fa ninge turaxi ra, wo a faxa. Won xa won dɛge, won xa xulunyi ti,
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 barima n ma yi di nu bara lu alɔ a nu faxaxi nɛ, kɔnɔ a nii man bara gbilen a i. A nu bara lɔɛ, kɔnɔ a man bara to.› Na kui, e naxa xulunyi ti fɔlɔ.»
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 «Na waxati, di singe nu na xɛ ma. A to nu sofe, a a makɔrɛ banxi ra, a naxa xulunyi xui mɛ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 A naxa konyi nde xili, a a maxɔrin, ‹Munse rabaxi yi ki?›
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Na naxa a yaabi, ‹I xunya nan faxi. I baba bara ninge turaxi faxa, barima a man bara a xa di masɔtɔ a yalanxi.›
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Di singe naxa xɔnɔ, a tondi sode banxi. A baba naxa mini, a so a mayandife,
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 kɔnɔ a xa di naxa a fala a bɛ, ‹A mato, kabi ɲɛ wuyaxi n tan walima i bɛ alɔ i xa konyi, n mu i xa yaamari matandi hali keren. Kɔnɔ na birin kui, hali si lanma, i mu nu a fi n ma, muxu nun n booree xa xulun di ti.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Kɔnɔ i xa di tan to faxi, naxan i harige birin makanaxi e nun langoe ginɛe ra, i ninge turaxi nan faxaxi a tan bɛ!›»
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 «A baba naxa a fala a bɛ, ‹N ma di, i tan na n fɛ ma tɛmui birin. Se naxan birin na n yi, i tan nan gbe a ra.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Kɔnɔ a lan nɛ won xa sɛɛwa, won xulunyi ti, barima i xunya nu bara lu alɔ a nu faxaxi nɛ, kɔnɔ a nii man bara gbilen a i. A nu lɔɛxi nɛ, kɔnɔ a man bara to.›»
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.