Lucas 15
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs ARA
1 Lɔxɔ nde, duuti maxilie nun yunubitɔɛe birin nu e makɔrɛfe Isa ra e xa e tuli mati a ra.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Farisɛnie nun sɛriyɛ karamɔxɔe naxa so a mafalafe, e nu a fala, «Yi xɛmɛ yunubitɔɛe rasɛnɛma, a man a dɛgema e xɔnyi.»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Na kui, Isa naxa yi taali wɔyɛnyi masen e bɛ,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «Xa mixi nde na wo ya ma, yɛxɛɛ kɛmɛ na naxan yi ra, keren fa lɔɛ e tagi, a mu yɛxɛɛ tongo solomanaani nun solomanaani luma e dɛmadonde, a siga na kerenyi fende han a sa a to?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 A na a to, a ɲɛlɛxinma nɛ ki fanyi, a a sa a tunkie ma.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 A na so a xɔnyi, a a xanuntenyie nun a dɔxɔbooree xilima nɛ, a a fala e bɛ, ‹Wo fa, won birin xa sɛɛwa, barima n bara n ma yɛxɛɛ to, naxan nu bara lɔɛ!›
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Na kui, n xa a fala wo bɛ, sɛɛwɛ gboma nɛ ariyanna yunubitɔɛ tuubixi keren xa fe ra, dangife tinxintɔɛ tongo solomanaani nun solomanaani ra naxee hayi mu tuubi ma.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Xa a sa li gbeti kɔbiri kole fu na ginɛ nde yi ra, keren fa lɔɛ a yi, a mu lanpui radɛxɛma xɛ, a banxi makɔ, a na kɔbiri kole fen han a a to?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 A na a to, a a xanuntenyie nun a dɔxɔbooree xilima nɛ, a a fala e bɛ, ‹Wo fa, won birin xa sɛɛwa, barima n bara n ma gbeti kɔbiri kole to naxan nu bara lɔɛ n ma!›
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Na kui, n xa a fala wo bɛ, sɛɛwɛ na Ala xa malekɛe xɔnyi yunubitɔɛ keren gbansan tuubife ma.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Isa man naxa a masen, «Xɛmɛ nde nu na, di xɛmɛ firin nu naxan yi ra.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 A xa di firin nde naxa a fala a baba bɛ, ‹Won ma denbaya harige sɛɛti so n yi ra, naxan lanma a xa findi n gbe ra.› Na kui, babɛ naxa a harige itaxun a xa di xɛmɛ firinyie ma.»
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 «A mu bu di firin nde naxa a xa se birin malan, a fa biyaasi ɲamanɛ makuye. A naxa a harige makana mɛnni, fuyanteya kui.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 A birin to ɲɔn, kaamɛ fan naxa sin na ɲamanɛ ma a xɔrɔxɔɛ ra, sese mu lu na di yi ra.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 A to siga wali fende naaka nde xɔn, na naxa a xɛɛ xɔsɛe dɛmadonde.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Wuri bogi naxan nu soma xɔsɛe yi, a tan nu wama na nan donfe, kɔnɔ mixi yo mu tin a kide nde ra.»
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 «Na kui, a naxa xaxili sɔtɔ fa, a a fala a yɛtɛ bɛ, ‹N baba xa walikɛ birin lugama a fanyi ra, e donse dɔnxɔɛ lu, a fa li n tan na faxafe kaamɛ nan na be!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Fo n xa gbilen n baba xɔnyi, n xa a fala a bɛ, N baba, n bara yunubi sɔtɔ Ala ra, n bara haakɛ sɔtɔ i fan na.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 A mu daxa sɔnɔn n xa findi i xa di ra. I xa n findi i xa walikɛ nan na.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 A naxa keli, a siga a baba xɔn.»
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Di naxa a fala a bɛ, ‹N baba, n bara yunubi sɔtɔ Ala ra, n bara haakɛ sɔtɔ i fan na. A mu daxa sɔnɔn n xa findi i xa di ra.›»
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 «Kɔnɔ a baba naxa a fala a xa konyie bɛ, ‹Wo wo xulun, wo fa guba fanyi ra, wo a ragoro a ma. Wo bɛlɛxɛrasoe so a bɛlɛxɛ ra, wo sankiri so a sanyi.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Wo fa ninge turaxi ra, wo a faxa. Won xa won dɛge, won xa xulunyi ti,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 barima n ma yi di nu bara lu alɔ a nu faxaxi nɛ, kɔnɔ a nii man bara gbilen a i. A nu bara lɔɛ, kɔnɔ a man bara to.› Na kui, e naxa xulunyi ti fɔlɔ.»
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «Na waxati, di singe nu na xɛ ma. A to nu sofe, a a makɔrɛ banxi ra, a naxa xulunyi xui mɛ.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 A naxa konyi nde xili, a a maxɔrin, ‹Munse rabaxi yi ki?›
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Na naxa a yaabi, ‹I xunya nan faxi. I baba bara ninge turaxi faxa, barima a man bara a xa di masɔtɔ a yalanxi.›
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Di singe naxa xɔnɔ, a tondi sode banxi. A baba naxa mini, a so a mayandife,
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 kɔnɔ a xa di naxa a fala a bɛ, ‹A mato, kabi ɲɛ wuyaxi n tan walima i bɛ alɔ i xa konyi, n mu i xa yaamari matandi hali keren. Kɔnɔ na birin kui, hali si lanma, i mu nu a fi n ma, muxu nun n booree xa xulun di ti.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Kɔnɔ i xa di tan to faxi, naxan i harige birin makanaxi e nun langoe ginɛe ra, i ninge turaxi nan faxaxi a tan bɛ!›»
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 «A baba naxa a fala a bɛ, ‹N ma di, i tan na n fɛ ma tɛmui birin. Se naxan birin na n yi, i tan nan gbe a ra.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Kɔnɔ a lan nɛ won xa sɛɛwa, won xulunyi ti, barima i xunya nu bara lu alɔ a nu faxaxi nɛ, kɔnɔ a nii man bara gbilen a i. A nu lɔɛxi nɛ, kɔnɔ a man bara to.›»
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.