1 Samuel 20
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs VC
1 Dawuda naxa keli namiɲɔnmɛe yire Rama taa kui, a siga Yonatan tode, a sa a maxɔrin, «N munse rabaxi n xa haakɛ sɔtɔ i baba ra? N munse niyaxi a ra, a wama n faxafe naxan ma?»
1 Partiu Davi de Naiot, perto de Ramá e veio ter com Jônatas. Disse-lhe: Que fiz eu? Qual é o meu crime, e que mal fiz ao teu pai, para que ele queira matar-me?
2 Yonatan naxa a yaabi, «Ade, n baba mu i faxama. A mu sese rabama a mu a fala n bɛ, a findi fe xuri ra, a findi fe xungbe ra. N baba mu fefe nɔxunma n ma. A mu fefe rabama a mu a fala n bɛ.»
2 Não, respondeu Jônatas, tu não morrerás! Meu pai não faz coisa alguma, grande ou pequena, sem me dizer. Por que me ocultaria isso? Não é possível!
3 Dawuda naxa a fala a bɛ, «I baba a kolon, a n nafan i ma. A naxɛ, ‹N mu yi falama Yonatan bɛ, xa na mu a tɔɔrɔma nɛ.› Kɔnɔ n bara n kali Ala ra, san tongo keren mu na n tan nun faxɛ tagi.»
3 Mas Davi insistiu com juramento: Teu pai bem sabe que eu te sou simpático, e por isso deve ter pensado: que Jônatas não o saiba, para que não se entristeça demasiado. Por Deus e pela tua vida, há apenas um passo entre mim e a morte!
4 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «I nu wa naxan yo xɔn, n na nan nabama.»
4 Jônatas respondeu-lhe: Que queres que eu faça? Eu o farei.
5 Dawuda naxa a yaabi, «Kike Nɛɛnɛ Sali sɛrɛxɛ nan tina. A lanma nɛ n nun mangɛ xa muxu dɛge yire keren. A lu n xa siga, n xa n nɔxun daaxa, han a xi saxan nde lɔxɔɛ nunmare.
5 Amanhã, disse Davi, é lua nova, e eu devia jantar à mesa do rei. Deixa-me partir; ocultar-me-ei no campo até a tarde do terceiro dia.
6 Xa a n ma fe maxɔrin, a fala a bɛ, ‹Dawuda n maxandi nɛ, a n xa diɲɛ a ma, a xa siga a xɔnyi Bɛtɛlɛɛmu, a xa lan a xabilɛ ma naxan sɛrɛxɛ bama naa ɲɛ yo ɲɛ.›
6 Se teu pai notar minha ausência, dir-lhe-ás que te pedi licença para ir até Belém, minha cidade natal, onde toda a minha família oferece um sacrifício anual.
7 Xa a i yaabi, ‹Na fan,› awa, bɔɲɛsa na n bɛ, i xa konyi. Kɔnɔ xa a xɔnɔ na fe ma, i bara a kolon natɛ na a yi, a wama n tɔɔrɔfe ma.
7 Se ele disser que está bem, o teu servo nada terá a temer; mas se ele, ao contrário, se irritar, fica sabendo que ele decretou a minha perda.
8 I xa n xun mafala na ki nɛ, barima won bara saatɛ xiri Alatala ya i. Xa i haakɛ nan n ma, i yɛtɛ xa n faxa, hali i mu n xanin i baba yire.»
8 Mostra-te amigo para com teu servo, pois que fizeste um pacto comigo em nome do Senhor. Se eu tenho alguma culpa, mata-me tu mesmo; por que fazer-me comparecer diante do teu pai?
9 Yonatan naxa a kali Dawuda bɛ, «Xa n a kolon n baba wama i faxafe, n na falama nɛ i bɛ.»
9 Jônatas disse-lhe: Longe de ti tal coisa! Se eu souber que de fato meu pai resolveu perder-te, juro que te avisarei.
10 Dawuda naxa a fala Yonatan bɛ, «Xa i baba fa i yaabi a xɔnɛ ra, nde n nakolonma?»
10 Mas quem me informará, perguntou Davi, se teu pai te responder duramente?
11 Yonatan naxa a yaabi, «Won xa siga burunyi.» E to mɛnni li,
11 Vamos ao campo, disse-lhe Jônatas. E foram ambos ao campo.
12 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «N bara n kali Isirayila Marigi Alatala ra, tina xa na mu tina bora yi waxati, n nan n baba maxɔrinma n xa a kolon naxan na a bɔɲɛ ma i xa fe ra. Xa fe fanyi na a ra, n i rakolonma.
12 Então Jônatas falou: Por Javé, Deus de Israel! Amanhã ou depois de amanhã sondarei meu pai. Se tudo for favorável a ti e eu não te avisar,
13 Kɔnɔ xa a sa li a wama i tɔɔrɔfe nɛ, n mu fa na fala i bɛ, Alatala xa n yɛtɛ tɔɔrɔ, a xa nde sa a xun ma. Na tɛmui, n a luma nɛ i xa siga bɔɲɛsa kui, Alatala xa lu i fɔxɔ ra, alɔ a nu na n baba fɔxɔ ra ki naxɛ.
13 então o Senhor me trate com todo o seu rigor! E se meu pai te quiser fazer mal, avisar-te-ei da mesma forma; deixar-te-ei então partir e poderás estar tranqüilo. Que o Senhor esteja contigo, como esteve com meu pai!
14 I xa hinnɛ n na Alatala xa hinnɛ ra n ma duniɲɛigiri birin kui. N faxa xanbi,
14 Mais tarde, se eu for ainda vivo, conservar-me-ás tua amizade {em nome} do Senhor. Mas, se eu morrer,
15 i naxa ba hinnɛfe n ma denbaya ra, hali Alatala i yaxui birin ba nɛ yi duniɲa bɛndɛ fuɲi fari.»
15 não retires jamais tua benevolência de minha casa, nem mesmo quando o Senhor exterminar da face da terra todos os inimigos de Davi!
16 Yonatan naxa saatɛ tongo Dawuda bɔnsɔɛ bɛ, a fa a fala, «Alatala xa Dawuda gbe ɲɔxɔ a yaxuie ma.»
16 Foi assim que Jônatas fez aliança com a casa de Davi, e o Senhor vingou-se dos inimigos de Davi.
17 Yonatan man naxa Dawuda rakali a xa xanunteya xa fe ra, barima Yonatan Dawuda xanu nɛ alɔ a a yɛtɛ xanu ki naxɛ.
17 Jônatas conjurou ainda uma vez a Davi, em nome da amizade que lhe consagrava, pois o amava de toda a sua alma.
18 Yonatan naxa a fala a bɛ, «Tina nan na Kike Nɛɛnɛ Sali ra. E na a to i mu na, e fama nɛ i xa fe maxɔrinde.
18 Amanhã, continuou Jônatas, é lua nova, e notarão tua ausência.
19 A xi saxan nde, i xa siga i sa i nɔxun dɛnnaxɛ Eseli gɛmɛ xanbi ra, yi fe to fɔlɔ.
19 Descerás, pois, sem falta, depois de amanhã ao lugar onde te escondeste no dia do ajuste, e ficarás junto à pedra de Ezel.
20 N xali saxan nan wolima i mabiri ra, alɔ n wama se nde nan bunfe.
20 Atirarei três flechas para o lado da pedra como se visasse a um alvo.
21 Na tɛmui, n didi xɛɛma nɛ xalie fende. Xa n a fala a bɛ, ‹Xalie na i sɛɛti ma,› na findima tɔnxuma nan na i bɛ a i naxa gaaxu, barima hɛri nan tun na i bɛ. Ala tantu.
21 Depois mandarei meu servo buscar as flechas. Se eu lhe gritar: Olha! Estão atrás de ti, apanha-as! Então poderás vir, porque tudo te é favorável, e não há mal algum a temer, por Deus!
22 Kɔnɔ, xa n sa a fala didi bɛ, ‹Xalie na i ya ra pon,› na findima tɔnxuma nan na i bɛ i xa i gi, barima Ala nan a niyaxi i xa siga.
22 Se, porém, eu disser ao rapaz: Olha! As flechas estão diante de ti, um pouco mais longe. Então foge, porque essa é a vontade de Deus.
23 Alatala nan na won ma saatɛ seede ra.»
23 Quanto à palavra que nos demos um ao outro, o Senhor seja testemunha entre nós para sempre.
24 Dawuda naxa a nɔxun fɔtɔnyi kui.
24 Davi escondeu-se no campo. No dia da lua nova, o rei pôs-se à mesa para comer,
25 A naxa dɔxɔ banxi bili kanke, alɔ a darixi a ra ki naxɛ. Yonatan naxa dɔxɔ a ya ra, Abeneri naxa dɔxɔ a fɛ ma. Kɔnɔ Dawuda tan mu nu na a dɔxɔde.
25 sentando-se, como de costume, numa cadeira junto à parede. Jônatas levantou-se para que Abner pudesse sentar-se ao lado de Saul, e o lugar de Davi ficou desocupado.
26 Na lɔxɔɛ Sɔlu mu sese fala Dawuda xa fe ra, barima a ɲɔxɔ a ma a mu faxi a xa sɛniyɛntareɲa xa fe nan ma.
26 Naquele dia Saul não disse nada. Algo aconteceu-lhe, pensou ele; provavelmente não está puro; deve ter contraído alguma impureza.
27 Na kuye iba, Kike Nɛɛnɛ Sali xi firin nde, Sɔlu to a to Dawuda mu fa, a naxa Yonatan maxɔrin, «N ma di, munfe ra Yisayi xa di mu faxi a dɛgede xoro, a mu fa to?»
27 No dia seguinte, segundo dia da lua, o lugar de Davi continuava vazio. Saul disse ao seu filho Jônatas: Por que o filho de Isaí não veio comer, nem ontem nem hoje?
28 Yonatan naxa Sɔlu yaabi, «Dawuda n mayandi nɛ, n xa diɲɛ a ma, a xa siga Bɛtɛlɛɛmu.
28 Davi pediu-me com instâncias, respondeu Jônatas, para ir a Belém.
29 A naxa a fala n bɛ, ‹Yandi, a lu, n xa siga lande n xabilɛ xa sɛrɛxɛ ma. N taara bara n xili. I xa tin n xa siga n ngaxakerenyie yire.› Na nan a ra, Dawuda mu na be to mangɛ xa teebili ra.»
29 Disse-me: deixa-me ir, rogo-te, porque temos na cidade um sacrifício de família, ao qual meu irmão me convidou. Se me queres dar um prazer, permite-me que vá rever meus irmãos. Por isso não veio ele à mesa do rei.
30 Na tɛmui Sɔlu naxa xɔnɔ a xa di Yonatan ma, a a fala a bɛ, «Ginɛ matandila xa di nan i ra. I ɲɔxɔ a ma a n mu a kolon a i na Yisayi xa di nan bɛ? I xa yaagi nan na ki, a nun i nga!
30 Então Saul encolerizou-se contra Jônatas: Filho de prostituta, disse-lhe, não sei eu porventura que és amigo do filho de Isaí, o que é uma vergonha para ti e para tua mãe?
31 I mu a kolon a fanni Yisayi xa di na duniɲa, xaxili sa yo mu na i bɛ i xa mangɛya xa fe ra? I xa mixi nde xɛɛ a suxude. A lanma a xa faxa.»
31 Enquanto viver esse homem na terra, não estarás seguro, nem tu nem o teu trono. Vamos! Vai buscá-lo e traze-mo; ele merece a morte!
32 Yonatan naxa a baba Sɔlu yaabi, «Munfe ra a lanma a xa faxa? A munse rabaxi?»
32 Jônatas respondeu ao seu pai: Por que deverá ele morrer? Que fez ele?
33 Sɔlu to a xa tanbɛ ite a xa di xili ma, Yonatan naxa a kolon a a baba nu wama Dawuda faxafe nɛ.
33 Saul brandiu sua lança para feri-lo, e Jônatas viu que a morte de Davi era coisa decidida pelo seu pai.
34 A naxa keli a xɔnɔxi ra, a mu sese don na Kike Nɛɛnɛ Sali xi firin nde. A bɔɲɛ nu raɲaaxuxi a ma Dawuda nun a yɛtɛ kan ma yaagi xa fe ra.
34 Furioso, deixou a mesa sem comer naquele segundo dia da lua. As injúrias que seu pai tinha proferido contra a Davi tinham-no afligido profundamente.
35 Na kuye iba, Yonatan naxa siga daaxa yire nde, a nun Dawuda nu lanxi naxan ma. A naxa dimɛdi nde fan xanin naa.
35 Na manhã seguinte, Jônatas saiu ao campo e foi ao lugar combinado com Davi, acompanhado de um jovem servo.
36 A naxa a fala a bɛ, a naxɛ, «N na xali woli, i gi, i sa fa a ra.» Dimɛdi naxa a gi fɔlɔ, Yonatan fa xali woli a ya ra pon.
36 Vai, disse ele, e traze-me as setas que vou atirar. Mas, enquanto o rapaz corria, Jônatas atirou outra flecha mais para além dele.
37 Dimɛdi to xali yire li, Yonatan naxa a xui ite a falafe ra, «Xali makuya mɛnni ra pon!»
37 Quando chegou ao lugar da flecha, Jônatas gritou-lhe: Não está a flecha mais para lá de ti?
38 A man naxa sɔnxɔ a ra, a naxɛ, «I xulun, i naxa ti de!» Yonatan xa dimɛdi naxa xalie matongo, a fa a ra a marigi xɔn ma.
38 E ajuntou: Vamos, apressa-te, não te demores. O servo apanhou a flecha e voltou ao seu senhor; e de nada suspeitou,
39 A mu nu sese kolon na fe kui, kɔnɔ Dawuda nun Yonatan tan naxa e boore fahaamu.
39 porque só Jônatas e Davi conheciam o ajuste.
40 Yonatan naxa a xa xali nun a xa tanbɛe so dimɛdi yi ra, a a fala a bɛ, «Yi see xanin taa kui.»
40 Depois disso, entregou Jônatas suas armas ao rapaz, dizendo-lhe: Vai, leva-as para a cidade.
41 Dimɛdi to siga, Dawuda naxa mini kɔɔla mabiri, a fa a yatagi rafelen bɔxi sanya saxan. E naxa filinfilin e boore ma, e fa wa, a gbengbenyi Dawuda.
41 Logo que ele partiu, deixou Davi o seu esconderijo e curvou-se até a terra, prostrando-se três vezes; beijaram-se mutuamente, chorando, e Davi estava ainda mais comovido que o seu amigo.
42 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «Won bara saatɛ xiri. Alatala na seede ra won tan nun won bɔnsɔɛe tagi abadan. Yakɔsi, i xa siga bɔɲɛsa kui.»
42 Jônatas disse-lhe: Vai em paz, agora que demos um ao outro nossa palavra com este juramento: o Senhor seja para sempre testemunha entre ti e mim, entre a tua posteridade e a minha!
43 — ausente —
43 Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.