1 Samuel 20
Soso Kitaabuie: Tawureta, Yabura, Inyila (SUS) vs NTLH
1 Dawuda naxa keli namiɲɔnmɛe yire Rama taa kui, a siga Yonatan tode, a sa a maxɔrin, «N munse rabaxi n xa haakɛ sɔtɔ i baba ra? N munse niyaxi a ra, a wama n faxafe naxan ma?»
1 Então Davi fugiu da casa dos profetas , em Ramá, foi até o lugar onde Jônatas estava e disse: — O que foi que eu fiz? Qual foi o meu crime? Que mal fiz eu ao seu pai, para ele querer me matar?
2 Yonatan naxa a yaabi, «Ade, n baba mu i faxama. A mu sese rabama a mu a fala n bɛ, a findi fe xuri ra, a findi fe xungbe ra. N baba mu fefe nɔxunma n ma. A mu fefe rabama a mu a fala n bɛ.»
2 Jônatas respondeu: — Que Deus não permita que você morra! O meu pai me conta tudo o que faz, seja importante ou não. Ele não esconderia isso de mim. Isso não é bem assim!
3 Dawuda naxa a fala a bɛ, «I baba a kolon, a n nafan i ma. A naxɛ, ‹N mu yi falama Yonatan bɛ, xa na mu a tɔɔrɔma nɛ.› Kɔnɔ n bara n kali Ala ra, san tongo keren mu na n tan nun faxɛ tagi.»
3 Mas Davi respondeu: — O seu pai sabe muito bem o quanto você gosta de mim. Por isso, resolveu não deixar que você fique sabendo dos planos dele, para você não sofrer muito. Eu juro pela sua vida e pela vida de Deus, o
4 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «I nu wa naxan yo xɔn, n na nan nabama.»
4 — O que você quer que eu faça? — perguntou Jônatas.
5 Dawuda naxa a yaabi, «Kike Nɛɛnɛ Sali sɛrɛxɛ nan tina. A lanma nɛ n nun mangɛ xa muxu dɛge yire keren. A lu n xa siga, n xa n nɔxun daaxa, han a xi saxan nde lɔxɔɛ nunmare.
5 Davi respondeu: — Amanhã é a
6 Xa a n ma fe maxɔrin, a fala a bɛ, ‹Dawuda n maxandi nɛ, a n xa diɲɛ a ma, a xa siga a xɔnyi Bɛtɛlɛɛmu, a xa lan a xabilɛ ma naxan sɛrɛxɛ bama naa ɲɛ yo ɲɛ.›
6 Se o seu pai notar que eu não estou à mesa, diga que eu pedi a você para me deixar ir com urgência a Belém, pois está na época de toda a minha família oferecer lá o sacrifício anual.
7 Xa a i yaabi, ‹Na fan,› awa, bɔɲɛsa na n bɛ, i xa konyi. Kɔnɔ xa a xɔnɔ na fe ma, i bara a kolon natɛ na a yi, a wama n tɔɔrɔfe ma.
7 Se ele disser: “Está bem”, eu estarei salvo. Mas, se ele ficar com raiva, então você ficará sabendo que ele está com más intenções.
8 I xa n xun mafala na ki nɛ, barima won bara saatɛ xiri Alatala ya i. Xa i haakɛ nan n ma, i yɛtɛ xa n faxa, hali i mu n xanin i baba yire.»
8 Peço que você me faça este favor e cumpra assim a promessa sagrada que me fez. Porém, se eu sou culpado, mate-me você mesmo! Por que deixar o seu pai fazer isso?
9 Yonatan naxa a kali Dawuda bɛ, «Xa n a kolon n baba wama i faxafe, n na falama nɛ i bɛ.»
9 — Nem pense numa coisa dessas! — respondeu Jônatas. — Se eu soubesse que o meu pai estava mesmo resolvido a acabar com você, acha que eu não o avisaria?
10 Dawuda naxa a fala Yonatan bɛ, «Xa i baba fa i yaabi a xɔnɛ ra, nde n nakolonma?»
10 Então Davi perguntou: — E, se o seu pai responder com raiva, quem vai me avisar?
11 Yonatan naxa a yaabi, «Won xa siga burunyi.» E to mɛnni li,
11 Jônatas respondeu: — Venha comigo, vamos até o campo. Eles foram,
12 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «N bara n kali Isirayila Marigi Alatala ra, tina xa na mu tina bora yi waxati, n nan n baba maxɔrinma n xa a kolon naxan na a bɔɲɛ ma i xa fe ra. Xa fe fanyi na a ra, n i rakolonma.
12 e Jônatas disse a Davi: — Que o
13 Kɔnɔ xa a sa li a wama i tɔɔrɔfe nɛ, n mu fa na fala i bɛ, Alatala xa n yɛtɛ tɔɔrɔ, a xa nde sa a xun ma. Na tɛmui, n a luma nɛ i xa siga bɔɲɛsa kui, Alatala xa lu i fɔxɔ ra, alɔ a nu na n baba fɔxɔ ra ki naxɛ.
13 Mas, se ele tiver a intenção de fazer alguma coisa contra você, que o Senhor Deus me mate se eu não enviar uma mensagem a você e não deixá-lo ir embora são e salvo! Que o Senhor esteja com você, assim como esteve com o meu pai!
14 I xa hinnɛ n na Alatala xa hinnɛ ra n ma duniɲɛigiri birin kui. N faxa xanbi,
14 E agora, se eu continuar vivo, cumpra a sua promessa sagrada e seja fiel a mim. Mas, se eu morrer,
15 i naxa ba hinnɛfe n ma denbaya ra, hali Alatala i yaxui birin ba nɛ yi duniɲa bɛndɛ fuɲi fari.»
15 trate sempre a minha família com bondade. E, quando o Senhor destruir completamente todos os nossos inimigos,
16 Yonatan naxa saatɛ tongo Dawuda bɔnsɔɛ bɛ, a fa a fala, «Alatala xa Dawuda gbe ɲɔxɔ a yaxuie ma.»
16 que nós não quebremos a promessa que fizemos um ao outro. Se você a quebrar, Deus o castigará.
17 Yonatan man naxa Dawuda rakali a xa xanunteya xa fe ra, barima Yonatan Dawuda xanu nɛ alɔ a a yɛtɛ xanu ki naxɛ.
17 Novamente Jônatas fez um juramento de amizade a Davi, pois ele amava Davi como a si mesmo.
18 Yonatan naxa a fala a bɛ, «Tina nan na Kike Nɛɛnɛ Sali ra. E na a to i mu na, e fama nɛ i xa fe maxɔrinde.
18 E disse a Davi: — Amanhã é a Festa da Lua Nova, e, se você não estiver lá, a sua falta será notada.
19 A xi saxan nde, i xa siga i sa i nɔxun dɛnnaxɛ Eseli gɛmɛ xanbi ra, yi fe to fɔlɔ.
19 Depois de amanhã a sua falta será notada ainda mais. Assim vá para o lugar onde você se escondeu da outra vez e fique atrás do monte de pedras que há ali.
20 N xali saxan nan wolima i mabiri ra, alɔ n wama se nde nan bunfe.
20 Então eu atirarei três flechas, como se o monte de pedras fosse um alvo.
21 Na tɛmui, n didi xɛɛma nɛ xalie fende. Xa n a fala a bɛ, ‹Xalie na i sɛɛti ma,› na findima tɔnxuma nan na i bɛ a i naxa gaaxu, barima hɛri nan tun na i bɛ. Ala tantu.
21 Aí direi ao meu empregado para ir buscá-las. Se eu disser a ele: “Olhe, as flechas estão para cá de você, pegue-as” — isso quer dizer que tudo está bem, e você pode sair. Eu juro por Deus, o Senhor , que nesse caso você não estará em perigo.
22 Kɔnɔ, xa n sa a fala didi bɛ, ‹Xalie na i ya ra pon,› na findima tɔnxuma nan na i bɛ i xa i gi, barima Ala nan a niyaxi i xa siga.
22 Mas, se disser a ele: “As flechas estão mais para lá de você” — então fuja, pois o Senhor estará mandando que você vá.
23 Alatala nan na won ma saatɛ seede ra.»
23 Quanto à promessa que fizemos um ao outro, o Senhor Deus nos ajudará a cumpri-la para sempre.
24 Dawuda naxa a nɔxun fɔtɔnyi kui.
24 Então Davi se escondeu no campo. O rei Saul chegou para a Festa da Lua Nova
25 A naxa dɔxɔ banxi bili kanke, alɔ a darixi a ra ki naxɛ. Yonatan naxa dɔxɔ a ya ra, Abeneri naxa dɔxɔ a fɛ ma. Kɔnɔ Dawuda tan mu nu na a dɔxɔde.
25 e sentou-se para comer no lugar de costume, perto da parede. Abner sentou-se ao lado de Saul, e Jônatas, na sua frente. Mas o lugar de Davi ficou vazio.
26 Na lɔxɔɛ Sɔlu mu sese fala Dawuda xa fe ra, barima a ɲɔxɔ a ma a mu faxi a xa sɛniyɛntareɲa xa fe nan ma.
26 Naquele dia Saul não disse nada porque pensou: “Deve ter acontecido alguma coisa com ele, e de certo ele não passou pela cerimônia de purificação .”
27 Na kuye iba, Kike Nɛɛnɛ Sali xi firin nde, Sɔlu to a to Dawuda mu fa, a naxa Yonatan maxɔrin, «N ma di, munfe ra Yisayi xa di mu faxi a dɛgede xoro, a mu fa to?»
27 No dia seguinte, o segundo dia da Festa da Lua Nova, o lugar de Davi continuava desocupado. Aí Saul perguntou a Jônatas: — Por que Davi não veio comer nem ontem nem hoje?
28 Yonatan naxa Sɔlu yaabi, «Dawuda n mayandi nɛ, n xa diɲɛ a ma, a xa siga Bɛtɛlɛɛmu.
28 Jônatas respondeu: — Ele me pediu licença para ir a Belém.
29 A naxa a fala n bɛ, ‹Yandi, a lu, n xa siga lande n xabilɛ xa sɛrɛxɛ ma. N taara bara n xili. I xa tin n xa siga n ngaxakerenyie yire.› Na nan a ra, Dawuda mu na be to mangɛ xa teebili ra.»
29 Ele me disse: “Deixe-me ir a Belém porque a minha família está lá fazendo a festa do sacrifício, e o meu irmão mandou que eu também fosse. Se você é meu amigo, deixe que eu vá ver os meus parentes.” E Jônatas continuou: — É por isso que ele não está no seu lugar, à mesa.
30 Na tɛmui Sɔlu naxa xɔnɔ a xa di Yonatan ma, a a fala a bɛ, «Ginɛ matandila xa di nan i ra. I ɲɔxɔ a ma a n mu a kolon a i na Yisayi xa di nan bɛ? I xa yaagi nan na ki, a nun i nga!
30 Então Saul ficou muito zangado com Jônatas e disse: — Seu filho de uma mulher à toa! Agora eu sei que você passou para o lado de Davi, trazendo desonra para você e para a sua mãe!
31 I mu a kolon a fanni Yisayi xa di na duniɲa, xaxili sa yo mu na i bɛ i xa mangɛya xa fe ra? I xa mixi nde xɛɛ a suxude. A lanma a xa faxa.»
31 Enquanto Davi for vivo, você não será rei deste país. Vá agora e traga-o aqui porque é preciso que ele morra!
32 Yonatan naxa a baba Sɔlu yaabi, «Munfe ra a lanma a xa faxa? A munse rabaxi?»
32 — Por que é que ele deve morrer? — perguntou Jônatas. — O que foi que ele fez?
33 Sɔlu to a xa tanbɛ ite a xa di xili ma, Yonatan naxa a kolon a a baba nu wama Dawuda faxafe nɛ.
33 Então Saul atirou a sua lança contra Jônatas para matá-lo. E assim Jônatas compreendeu que o seu pai estava mesmo resolvido a matar Davi.
34 A naxa keli a xɔnɔxi ra, a mu sese don na Kike Nɛɛnɛ Sali xi firin nde. A bɔɲɛ nu raɲaaxuxi a ma Dawuda nun a yɛtɛ kan ma yaagi xa fe ra.
34 Jônatas levantou-se furioso da mesa e não comeu nada naquele dia, o segundo dia da Festa da Lua Nova. Ele estava muito sentido porque Saul tinha insultado Davi.
35 Na kuye iba, Yonatan naxa siga daaxa yire nde, a nun Dawuda nu lanxi naxan ma. A naxa dimɛdi nde fan xanin naa.
35 Na manhã seguinte ele foi ao campo a fim de encontrar Davi, como tinham combinado. Levou consigo um rapazinho
36 A naxa a fala a bɛ, a naxɛ, «N na xali woli, i gi, i sa fa a ra.» Dimɛdi naxa a gi fɔlɔ, Yonatan fa xali woli a ya ra pon.
36 e disse: — Corra e vá buscar as flechas que eu atirar. O rapaz correu, e Jônatas atirou uma flecha que passou além dele.
37 Dimɛdi to xali yire li, Yonatan naxa a xui ite a falafe ra, «Xali makuya mɛnni ra pon!»
37 Quando o rapaz chegou ao lugar onde a flecha tinha caído, Jônatas gritou: — A flecha caiu mais para lá de você!
38 A man naxa sɔnxɔ a ra, a naxɛ, «I xulun, i naxa ti de!» Yonatan xa dimɛdi naxa xalie matongo, a fa a ra a marigi xɔn ma.
38 Não fique aí parado! Ande logo! O rapaz pegou as flechas e voltou para perto do seu patrão,
39 A mu nu sese kolon na fe kui, kɔnɔ Dawuda nun Yonatan tan naxa e boore fahaamu.
39 não sabendo o que queria dizer tudo aquilo — somente Jônatas e Davi sabiam.
40 Yonatan naxa a xa xali nun a xa tanbɛe so dimɛdi yi ra, a a fala a bɛ, «Yi see xanin taa kui.»
40 Aí Jônatas entregou as suas armas ao rapaz e mandou que as levasse de volta para a cidade.
41 Dimɛdi to siga, Dawuda naxa mini kɔɔla mabiri, a fa a yatagi rafelen bɔxi sanya saxan. E naxa filinfilin e boore ma, e fa wa, a gbengbenyi Dawuda.
41 Depois que o rapaz foi embora, Davi saiu de trás do monte de pedras, jogou-se no chão e encostou o rosto na terra três vezes. Então eles se beijaram chorando. E a tristeza de Davi era maior do que a de Jônatas.
42 Yonatan naxa a fala Dawuda bɛ, «Won bara saatɛ xiri. Alatala na seede ra won tan nun won bɔnsɔɛe tagi abadan. Yakɔsi, i xa siga bɔɲɛsa kui.»
42 Aí Jônatas disse a Davi: — Deus esteja com você! O Então Davi partiu, e Jônatas voltou para a cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.