Lucas 14
U VURUNGAN ROF FOUN TEN GOV NANE JISAS KRAIS (SPS) vs ARA
1 Tan sen Nainy Fafaatouf tana taa Jiu, ai Jisas naa to a tou ainy numaa tana isen a tsoiny mumua tan Farasi, ai ri vavaatok faarof ovei iny Towa.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Ana mes kaa minon faadis a mou pua naa me ten Jisas,
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 ai Jisas rangat to sa tsue tan tsoiny fifaatsuts tan Faun te kirkir iny e Moses ana Farasi, “Te toobing kan non tana Faun tsura tan tsipaar a mes tan Nainy Fafaatouf tana taa Jiu ge a sikia?”
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Sana ri te gima tsue ta isen ta ka. Jisas saras to na mes, sa tsipaar ya, Ya jiats naa towa.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Kat to ana Ayei tsue to tsuri, “Ta isen tsumi kaa minon ta isen ta guei tsoiny ge ta bulumakau ana ayei te gotsiny naa koman a matan tan Nainy Fafaatouf, toroman anyi onot rom ma ras fatafuts fatabiny veesau ya tan Nainy Fafaatouf ge?”
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ana ri gim to ma biny tsue Tsunia.
6 A isto nada puderam responder.
7 Jisas tagaa fi nei, ari to te vebus rari tana kainy ainy, komainy nai gum ror tana fo gumgum matan, to sa faan iny sen tsue fapapaar tsuri,
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 “To te vebus marom anyi ta isen ta mes tan guainy nan fanging, anyi gim rom ma nai mumua iny nom a kainy ainy, a sikia, te kaa bus me naa mes te nom ari, a mes te kaa minon asangan tsian, te karap marom anyi.
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 To te naa faamuan rom anyi matan tana kainy ainy tana mes to te vebus manyi, ai te naa me ya te tsue na ka tsumanyi, ‘Nyi ma faan faamuan iny a pan tana mes tovei.’ Anyi nai rejiaf fiisok ovei tsun marom ana nyi te tsun, nyi te nai ainy vou ovei.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Te nom rom anyin vebus, nyi ma nai tsutsun vou ovei, tana saa, te naa minon a mes te faan iny vebus, ayei onot non ma tsue, ‘Vaatau tsiau, tsun ana nyi te nai tsutsun tana pan a rof.’ Ana vainy te naa me tan guainy nai fapaas marom anyi.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 A mes te fapaas non a tsivon, Gov nai fauf non ya peto, sana mes te fauf non a tsivon, Gov nai fapaas non ya.”
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Jisas tsue to tana mes te vebus ya ma naa mi ya tan guainy, “Te kat rom anyi ta pati gen guainy, vebus vaare ir vaatau tsuam an famuinyasiny tsuam, an nuatsim ge fifakokoro te kaa miror a masun, kat ror ser vebus fatabin manyi, ri te biny a fo saa te kat anyi tsuri na.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Sai te kat rom anyin guainy, faan iny vebus tsurin aaruts, mour a tavenek, an pengong an matar a kio.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Kainon a vainy to aya gim ror ma onot biny a fo saa te kat anyi tsuri na, Gov nai faparits marom anyi tovei Ya te nai biny a fo saa te kat anyi na, tan fatsun manyi tana mat fiisen ramirorin vainy tavaron.”
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 A isen tsuri na mes te gum fiisen me Jisas tan guainy, nongon sa tsue Tsunia, “Paparaa tsian tsuri te nai gum ror tan guainy tana Waan e Gov!”
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Sen Jisas tsue tsunia, “Sen nainy a mes te kakouiny a guainy tsian, sa vebus ir a vainy a kinai ma naa mi ri tan guainy.
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Tan nainy to aya nan guainy, ya jiats raton vainy binun ma nai tsue of rari na vainy te nom vebus, ‘Taami yam a fo mamatsiny ka te kakoun en.’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 Ana ri na fokinai, kat ton tsue iny ree'ats, sana isen tsuri tsue, ‘Nyo see foiny tsuiny rou a tanun to tsonyo nai tagaa rou, reesik fiisok, nyo gim rou ma naa me.’
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 Ana mesmes tsue to, ‘Anyo te foiny fakap a safunuu na bulumakau iny binun to tsonyo nai tanaf rarori, reesik fiisok, nyo gim rou ma naa me.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Ana mesmes tsue to, ‘Anyo see fanging tsun rou, to tsonyo gim rou ma onot ma naa me.’
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 “Kat to ana tsoiny binun, mei fatabiny naa ton fo vegiau tovei tana tsunaun tsuan. Te nongoiny a tsunaun a fo vegiau tovei, ya seeve fiisok ovei tsun nato, sa tsue of a tsoiny binun tsunia, ‘Veesau tsun naa, tana fo sanaan garas, ai tana fo mar sanaan koman a ngats fan, ai nyi te nom ir a men vainy aaruts, mour a tavenek, an vainy matar a kio, an vainy pengong.’
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Kat to ana tsoiny binun tabin to sa tsue, ‘Tsunaun, a foka te tsue nyi te kat fakap en, sana numaa te kaa farokot minon a fo pan a fo uur.’
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Ana tsunaun tsue to tana tsoiny binun, ‘Kuar naa, tana fo sanaan garas jiarasan tana ngats fan, ana fo mar sanaan ririkin a fo tanun, ana nyi te kat ir a vainy ma sof mi ri ma tsup a numaa tsonyo.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Nyo tsue of maromi, a sikia ovei ta isen tsuri na vainy te nom vebus ser faan iny tsue ree'ats to te nai tanaf ror a kainy ainy tsonyo.’”
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 U tagin tsian te taataan fiisen me Jisas Ya kat to sa takopis of rari, sa tsue,
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “E sei na mes te komainy naa minon Tsonyo ee, sana ayei mangiir fiisok non e taman, tsinan, ai natsun an fo guei tsunia, an famuinyasiny tsunia, an fafinen ya, ana tsivon, fis pis Varonyo, te gim nats non ma faarei a matisian Tsonyo.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ana mes te gim non ma famanat iny fa'orovus to na tsivon, ai te vovou Vanyo ee, gim nats non ma faarei a matisian Tsonyo.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Ta isen tsumi kaa minon komainy fatsuiny a numaa na nai jias, ma gum tsom ai te fakats faarof ta foka te onot non, ai te tagaa tana moni te onot fi non ya tan fakap faarof a numaa na nai jias.
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 To te fagum non ya na poon nana numaa ana ayei te gima fakap ya, ana fokinai tagaa ri te tsue vaaserere iny ya,
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 ‘A mes to te tanik iny fatsuiny a numaa sa gima onot ma fakap ya.’
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 “Te nai fapupuaan non a aatouf me na mes a aatouf fiisen men safunuun a tapan mes iny puaan, sana mes a aatouf naa fiisen minon a tangau a tapan mes iny puaan, to sa komainy nat non, ayei onot non ma fapupuaan fiisen me na mes a aatouf ge sikia?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Te gim non ya ma onot ana ayei te faan iny naa tu tsoiny govet vegiau a nai tagei to na mes a aatouf, sai te kaa farokot non ya veevian ya te vegiau iny kat a aaverof.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Jesan a mes ma fakats faparits tsom ten sei te gim non ma faravaa tana fo mamatsiny ka te kaa minon ya, gim nats non ma faarei na matisian Tsonyo.”
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “U teis kaan rof, sai te kajiaa non teteisian nan teis a binun tsunia te kap en, a sikia pis ta sanaan iny kat fateteisiainy fatabiny pis ya.
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Te gim non ma rof bus tan ta isen ta binun. Te nom ravaa tsun non ai te ravaa. Mes kaa minon teinan iny nongon ma nongon faarof.”
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.