Atos 22
U VURUNGAN ROF FOUN TEN GOV NANE JISAS KRAIS (SPS) vs NAA
1 “Tsoiny an fuainy vamuinyasiny an fuainy tetee, nongon yam tsonyo tee kat fi ronyon vegiau iny fasakaa tap vanyo mata mami faavot.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Tan nainy te nongoiny ari ya te vegiau ya tan mia ra Hiburu ri vanumui rato sen Pol vegiau pis sa tsue,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Anyo na tsoiny Jiu, nyo agiir Tasas tana gum fan iny Silisia, sana nyo karap nei Jerusalem ana nyo kan a isen a vurots te kaa tana fo fafaatsuts ten Gamaliel. Nyo nom fo fifaatsuts parits fiisok tan Faun tan fo tamarara to sana nyo faan faman iny a tsivou ten Gov faarei kan maromi na fokinai tovei roman.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Nyo atsuiny famat ir vainy te vovou iny a Sanaan tan faamainy e Jisas. Nyo nots kainy rato na vainy fiisen kainy men moun sana nyo faakei rari tana numaa iny kotskots.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 A Tsoiny Mumua Tan Tsoiny Faakor ana ri kan fuainy Kansol tana taa Jiu onot ror ma tsue faman iny a fo kat te kat anyo, ana ri kan natiny ror man nan vegiau tsonyo. Ri faan vanyon fo noun te kirkir fi naa rori tana tsoiny mumua tana Numaa iny Fafaatouf iny Damaskas to sana nyo naa fi naa unya aya ma nots anyon vainy fafaaman ten Jisas, ana nyo te kotskots fo nima rari ana nyo te mei fi ramiri Jerusalem ma nom arin fasaraa tsian.”
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Tan nainy te taainy minyo naa sanaan to aya ana nyo fasiruu fi mito Damaskas te siruiny gagoiny nuaf tsian an kurun kanaf fiisok poo mito Gormirmir sa kookop faavots vanyo.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nyo gotsiny vato peto tan puputaa ana nyo nongoiny ton sen kuu te tsue fi nei tsonyo, ‘Sol, Sol! Kat fei sa nyi fakamits Varonyo ei?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “‘Anyi sei, Tsunaun?’ Rangat fi nyo. ‘Anyo Jisas iny Nasaret to te kat fifiiring rom anyi,’ pangis finy yan rangat tsonyo.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Rin vainy to te taataan fiisen vaminyo tagei kainy kurun kanaf to te of me ri gim kainy to ma nongoiny vegiau, sana ri gima natiny a saf a mes to te vevegiau me tsonyo na.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Nyo kat to nyo rangats Towa, ‘Saa kat bus ronyo na, Tsunaun?’ Ana Tsunaun tsue of vatuanyo, ‘Tsun nyi te taan naa Damaskas, unya aya a isen a mes tsue of marom anyi na binun te komainy marom anyi Gov ma kat.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 A mata vanyo naa kio tana saa u kanaf nan kurun te soraf a mata vanyo to sana vainy naa fiisen vaminyo nom tap nima vanyo ser ras tsuiny vanaa nyo Damaskas.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Te kaa me na isen a mes te koo ri Ananaias a mes a tavaron ana ayei kan natiny vovou faarof non a Faun, ana taa Jiu kan te kaa ror Damaskas natiny famaari fiisok ror ya.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Mes to aya naa mito ana ayei tsutsun to pana vanyo ya tsue to, ‘Vamuinyasiny tsiau Sol, matoong fatabin bus!’ Tan ar nainy to aya nyo matoong fatabin bus vato ana nyo matoong towa.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 “Ai Ananaias tsue of vatuanyo, ‘E Gov tana fo tamarara te pisainy manyi ma natiny anyin fakats Tsuan, ana nyi tsivon tagei kainy to na Tsoiny Binun Tsuan Tavaron te nongoiny anyi Ya te vegiau fi Ya tana nguen Ya fatoobing,
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 tana saa nyi na tsoiny binun Tsunia tana fokinai, ana nyi nai pokei rom a ka te tagei bus anyi fiisen kan me na ka te nongoiny anyi.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Sai tovei a saa te anaanos rom anyi na? Tsun, anyi peenan to ana nyi te sing tana asangan Ya ma garus ravainy ya naa fo kat a fo iring tsuam.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Kat to sana nyo tabin fi naa Jerusalem, ai tan nainy te faakats anyo koman a saape,
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 nyo tagei to na ka te faatok vanyo na Tsunaun sa tsue of vanyo, ‘Veesau tsun, naus osing a Jerusalem tana saa a vainy nei gim ror ma nongon ana ri te tsugainy vegiau te kat rom anyi Tsonyo.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 “‘Tsunaun,’ pangis finy anyon vegiau Tsunia, ‘a vainy te nat varonyo to te naa fi ronyo tana numaa iny fafaatouf tana taa Jiu, nyo nots ir vainy to te faaman Manyi ana nyo rapits ratuari.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ai tan nainy te atsuiny famat ari Stivin to te pokei finy ya na asanga Manyi nyo patsukan fatangan iny ya ma mat an fo vau tsuri na vainy te atsuiny famat ya ai kan te tagaa ot iny anyo.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 ‘Kua,’ tsue of fi vanyo Ya na Tsunaun, ‘tana saa Nyo faan ma naa rom anyi tan fan veevian tana fan tana fo vainy sikia ma taa jiu.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 A vainy vanongon ten Pol, onots nainy te tsue fi ya nei, ri kat to ser vaakuu rato ser tsue, “Ra ma anaanos vaare, ra ma atsuiny famat ya! Ayei gima onot ma toto!”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ri seeseer ri nom to na fo vau tsuar ri faap vavis iny towa ri nom ton kuaf kakatsuan ser taf iny jias.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Ana vaamuan nan tsoiny mumua tsue of raton vainy tsuan ma ras naa ri Pol tana numaa tsuri, ya tsue of kainy ratuari ma rapits ya ana ri te sainy kainy a kifon a ka te seeseer iny a vainy to tsunia.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Sai tan nainy te kotskots ari ya ma rapits ari ya, Pol kat to sa tsue tana isen a tsoiny mumua tan vainy puaan te tsutsun non siruu panaan ya, “Te toobing non tana faun tsumi na taa Roum ma rapits ami na tsoiny Roum ana mi tabuiny ma tsuk a iring te kat ya?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Tan nainy te nongoiny fi na tsoiny mumua tan vainy puaan nei, ayei naa to tana vaamuan nan tsoiny mumua ana ayei rangats towa, “A saa to te kat rom anyi na? A mes to aya na tsoiny Roum!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Ana vaamuan nan tsoiny mumua tana vainy puaan naa to ten Pol ya rangats towa, “Tsue of you anyi na tsoiny Roum?” “Eye,” tsue fatabin fi Pol.
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ana vaamuan nan tsoiny mumua tan vainy puaan tsue to, “Anyo ruak faarei na tsoiny Roum tan nainy te pats anyo na tsivou.” “Anyo na tsoiny Roum fatoobing nyo agiir nei,” tsue fatoobing fi Pol.
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Sen tsun ana vainy to te komainy ma rangats ya sos iny vou rato, ana vaamuan nan tsoiny mumua oraav nato tana saa ayei nat bus iny e Pol a tsoiny Roum ana ayei kan te kotskots a niman ya na tseen.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Sana vaamuan nan tsoiny mumua komainy ma sainy fatoobing a iring to te sak ari na taa Jiu e Pol, ai tan mes nainy ya puruur ravainy to na tseen niman e Pol ya tsue of raton fuainy tsunaun tana taa Jiu ser vaaguam me. Ana ayei nom to Pol ya fatsutsuiny towa mata rari.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.