Atos 27
Mak Osɨrisira Akaman Aghuuŋ ko Iesusɨm Mbɨsevisir Gumasi (SPM) vs NAA
1 Mee, ee nigh Italinɨ unuaghɨnan maŋŋamɨusuava ukuran phorugha akama rɨkɨrigha gɨvaghava, Polɨn phorugha rɨvɨnan kɨrthɨghan iti tharsi ivhɨra mee nigha 100 plam mbɨzorsir gumasira aphanan afharɨ athɨ, aŋni izɨɨ Julius, ana ativasi gumaghan garava ana araavi gumasiri ikɨv.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Mee ee nigha guava Adramitiumɨnɨ uŋuunɨ ukura athɨɨ. Ukuran khav Esian distrighɨn itirɨ uŋuimba vɨkeeŋ maŋŋamɨusuava amuima, ee maghɨra aŋn zui. Mauthughura Aristarkus, a Masedonian distrighɨn itirɨ uŋuu Tesalonaikan gumagh, a ivhɨra en phorugha iti.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Amɨrɨtusi rɨmaaŋra ee Saidonɨnɨ uŋuuno othuivi. Julius othɨvhana aghuuŋn Polɨ amuava ana thaesima a nona andarsivɨusua zuima, mee aghae rako bisir aŋna akuruvasi.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Ee Saidonɨnɨ uŋuuni ikhegha nomthegha zuima gamiiŋ bar aghavagharisima, kamagha amuisima ee Saiprusɨn mɨghsɨman gamiiŋ amɨrasira aŋanan zui.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ee guava Silisian distrigh koma Pamfilian distrighɨn itira oŋarani ikhɨva biigha guava Lisian distrighɨna avhen itirɨ uŋuun ikɨv Mairana oto.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Mbɨzorsir gumasir garir gumaghan khav ana Aleksandrian uŋuun itirɨ ukuran garima a Italinɨ unuaghɨnan maŋŋamɨusuava amuima, an aŋn ganigha ee nigha guava en aŋga athɨ.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ee rɨkhavighava bar amɨraghɨvɨra zuima uthusir marsi gɨva, ukurɨ uvhuarira akɨrɨsɨsi phatɨ, gamiiŋni ikhɨvɨ rɨkavhisima, ukuram mbɨsɨmanɨ usuisi gumasi mee iŋaaran ikhɨvara amua gua ee Nidusɨna aghan zui. Ee zuima gamiiŋ aghavagharigha enɨ utuava phɨrisima ee maaŋan iŋgura, kamagh amuisima ukur nonɨ utuava thaegha gua Kritɨn mɨghsɨmano otogha guava, Salmonɨnɨ unuaghɨnano othɨvhan iti. Uthughun khavɨn ee Kritɨn gamiiŋ uvhuee phatɨsira aŋanan gueghiri.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Gamiiŋ bar amɨrasima, mee fhighavɨre iŋaara gua oŋarana ataaŋna anaŋga zaava aŋanan mavɨo oto, aŋanan khavɨn izɨɨ Ifhanaaŋna Aghuuŋ ee aŋmba othuvi. Aŋanan khav a Laseanɨ uŋuuna aghani iti.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Uthusira avhɨrara phura gɨva. Kamagha amuisi Judarir akoghɨn gumasi mee aghae thamɨrasirɨ uthugh otogha gɨva. Kha uthughun oŋar bar maghatisima, kamagh amuisima Pol kamagh mem mbɨŋgeeghi,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Gumasi, khɨɨ kamagh nɨghɨnɨsi, ee thighira maŋɨva uthughun maghatɨgha thavɨo otoghtima ukuran iti bisira avhɨrara mareireghtima, ukur mareireghtima, ee ivhɨra marereghemi.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Mbɨzorsir gumasir garir gumagh Polɨna akamamba oraesi phatɨghava ukuran guav koma anɨ usuisir gumagh aniiŋn nɨghɨnɨghan gɨn zui.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ifhanaaŋn khav a ikhɨva geeŋmbar ikiir mondugh ikhamiri ifhanaaŋna aghuuŋ phatɨ. Mamagha amuigha ukurani iti gumasira avhɨrara maŋŋamɨusuava akama rɨkɨri. Mee thugharatɨghɨva mee maŋŋɨva Finiksɨnɨ uŋuuno otuivighɨva kha gamiiŋn ikhɨvan gan kha uŋuun ikaami. Finiks a ifhanaaŋ mav a Kritɨn mɨghsɨman sautɨ rɨfhaaŋn itima ukur aro gueghiri rɨfhaaŋ mogh zui.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Sautɨn gamiiŋna amɨɨŋndɨghɨ rɨkavhi. Mee kamaghɨusue, mee ti inderaghavɨra maaŋɨ Finiksɨn ifhanaaŋno otuivighemi. Mee kamagh mbɨkemigha ukura asigharafhaghava Kritɨno oŋara mbɨkeeŋn zui.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 — ausente —
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 — ausente —
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Ee gua Kaudan mɨghsɨma mbɨkeeŋn gue. Mɨghsɨman gamiiŋ mange ana aphɨrisima ee akeman sovange ikuigha ukuran aghan zaaousua bar iŋaaran ikhɨva amui.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Uthughun khavɨnɨ ukuran iŋaarir gumasi akeman sovange ufhuegha iphɨa athɨgha, mee umbue ukurima anda guava ukurana apheeŋ guesima, mee ukuran phorugha ane ikesima a bar aghavaghari. Mee maaŋɨ Afrikan oŋarana ataaŋn iti gɨrɨrɨŋn mavanaŋna avhighaviigha, ukuran selɨ ukunisi gamiiŋ ukura sɨvaghsɨvasima a zui.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Gamiiŋ koma oŋar ivhɨra bar aghavagharigha phuvɨra em mbɨsosi. Amɨrɨtusi rɨmaaŋra ukuran iŋaarir gumasi ukurana avhen iti bisi nigha oŋarana anda ukuri.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Uthughunɨ mbɨketavɨnɨ mee ukuaruvan ikɨv nigha maghɨra ukuran pulɨa amui phuri rako bisir marsi ivhɨrama anda ukuri. Mee nona afharir anda niava anda ukuri.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Mauthughura uthusira avhɨrara ee aro koma mbɨkovir ganis phatɨ. Uthughun khavɨn gamiiŋ mbɨghɨravɨra eŋgɨ uvhuavɨre iti. Kamagha amuisi ee bar ambuun norira akuragh mbɨghɨvɨghɨghan nɨghɨnɨgha thav eni iti phatɨ.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Uthughunɨ uruaraaŋn gumasi aghaa thava amesi phatɨsima, Pol rɨkavhigha men mbɨnɨmanɨ utugha kamaghɨm mbɨŋgeeghi, “Gumasi, gee nana akamamba oraegha, ee Kritɨn mɨghsɨmare ikheghavikhasi uthughun maghatɨghan khav emba otoghom phatɨghtima, bisi tharsi mareregham phatɨghami.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Khɨɨ thighira gem mbɨkɨmamɨusua, ena thav aremighem phatɨghami. Kamagha amuisi gee avhighavigha thaghɨri, gee phura inɨmɨre ikhɨɨ. Kamagha amuisima, ena thav marerɨgham phatɨghtima ukur nombɨra marerɨghami.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Khɨɨ Gotɨn gumagh, khɨɨ aŋni izɨɨ ufhii. Rɨmaaŋn Gotɨn ensel zaa nana aghanɨ utugha kamaghɨm mbɨŋgeeghi,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Pol, nɨɨ avhighavigha thaghɨri. Nɨɨ maŋŋɨva, Sisarɨna arɨmasi rɨfhaaŋnɨ utuivami. Nɨɨ oragh, Got nɨɨna azaaŋsɨgha oraegha gɨvagha nɨɨnɨ ukuarukuvi. Nɨɨn phorugha ukuran iti gumasi, mee aremighem phatɨghami.’
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Gumasi, gee oragh! Khɨɨ nɨghɨnɨghana aghavaghar Gotɨn ikha kamagh ikaaŋi, Got nam mbɨkemisi moghɨra bisi othuivhami. Kamaghɨnɨ, gee gamgaeŋgiri avhighavigha thaghɨri.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Ee ukura thaeghtima a mara maaŋɨtima, gamiiŋ aŋgu uvhuɨrahɨva ana nigh maaŋɨ mɨghsɨma thavɨn ana phorughami.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 14 pɨla rɨmaŋgarir gamiiŋ eŋgu uvhurasima ee Mediterenian oŋarani ikhɨvan iphɨn zui. Rɨmaaŋna arɨgha aghangera zesima ukuran iŋaarir gumasi nɨghɨnɨsi, “Ee unuaghɨnan aghan zaamati.”
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Kamagha amuisi mee oŋaranɨ ukhondɨghi ikaaŋmɨusua umbueeŋ ukunisi a gueghirɨ. Kha uthughun oŋaranɨ ukhondɨgh 40 mitan utu. Ukur muaŋ sɨvagha gusima, mee oŋarana ambarima a 30 mitanɨ utu.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Mee kamagh avhighavighi, ukur maaŋɨ aŋgɨɨ tharsi itira aŋanan phorugh barɨm mbɨsarighireghemi. Mee aŋkarir 4 pɨla ukuran gɨraŋgɨrana anda ukunigha, aro anaaŋmɨusuava nori Gotɨn phorugha mbɨŋgeeghi.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ukuran iŋaarir gumasi, mee ukura thaegh arɨmaŋamiusua utuavivɨusua uri. Mee ondava akeman sovange ikhesirɨ umbue afhɨrighava ane ukunisima ano oŋaran gueghirɨ. Mee khorigha amua kamaghɨusue, “Ee ukuran aŋkarii ukuri.”
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Mauthughura Pol kamagh 100 pɨla mbɨzorsir gumasir garir gumagh koma aŋm mbɨzorsir gumasi vɨŋgeeghi, “Gumasir kharsi ukuran ikhaam phatɨghtima, gee bar marereghemi.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Kamaghɨnɨ mbɨzorsir gumasi akeman sovangenɨ umbuea rɨghorisima ana oŋaran gueghirɨ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Mauthughura amɨni itiisuava amuima Pol aghaa thava ramamɨusuava meŋga aghori, “14 pɨlanɨ uthusi gea rɨtusima gee mbɨtiire iti, gee norivɨusua navkuvava aghaa thav amesi phatɨ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Khɨɨ thighira gem mbɨŋgeeghi gee aghaa thava ramɨri. Aghaa gen akuruvaghtima gee gamgaeŋgemi. Gen thooŋn thav maghatiighen phatɨ. Mamaghɨra gena aphanan arɨghɨna thav marerɨgham phatɨghami.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 A kamaghɨm mbɨkemigha gɨvagha, uvhuighanɨ utuman mav nigha men arɨmasi rɨfhaaŋnɨ utugha Gotɨ mbɨnambaghava, ane biigha maghɨrama ana aphi.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Kamaghɨna amuisima mee bar navan aghuuŋ nighava nori aghaa aphi.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Ee ukuran iti gumasi, ee rɨmbombon 276ɨnɨ utu.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Mee amegha navi izɨvagha, kamaghɨusue, ukuru mbɨghɨvɨghɨigh iphɨre ikaami. Mee ukaran iti uitir othevi nia anda oŋaraou ukuri.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Aro anandima, ukuran iŋaarir gumasi oŋarana iti mɨghsɨman ataaŋn mavɨn garava inderagha aŋni izɨɨ ikeeŋsi phatɨ. Mee ifhanaaŋn mavɨn gari, a bara avhen gugha gɨrɨrɨŋna aghuuŋre iti. Mee kamagh nɨghɨnɨsi, mee inderaghavɨra ukurou uruivaghɨva aŋra ramuightima a ti maŋŋɨ gɨrɨrɨŋ khavɨn akɨran maŋŋamɨusua, mee anaaŋn vhusvhusi.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Mee aŋkariirɨ usuisirɨ umbue rɨghorisima anda oŋaran gueghire. Ukuran phurɨ amuir phurir ikii ikesirɨ umbue afhɨri. Mee gamiiŋmɨusua ukuran mbɨnɨman itir sela gurasima gamiiŋ ukur nighava ataaŋn zui.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mauthughura ukur gua oŋaran thooŋn ifhivir gɨrɨrɨŋni iphɨn guavanambogha, maghɨrama apheraghav iti. Ukura mbɨnɨm gua gɨrɨrɨŋna avhen gughava bar aghavaghari. Uthughun khavɨn oŋar zaava aŋn gɨragɨraaŋ mbɨsosima a bar bɨɨghire.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Mbɨzorusir gumasi kamagh nɨghɨnɨghava avhighevighi, rɨvɨnan kɨrthɨghan iti gumasi tharsi ifhɨɨ oŋaran ameeŋ dɨɨva ataaŋn maŋɨva nori arɨmaŋeghemi. Mee, mem mbɨsueghti mee aremighaousua nɨghɨnɨsi.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Mauthughura 100 pɨla mbɨzorsir gumasir garir gumagh, a Pol ivhɨrama arɨman iphɨrphɨri. Aŋm mbɨzorsir gumasir thɨvagha, kamaghɨusue, “Dɨɨ ikeeŋsi tharsi, gee ufhuaragh ifhɨva oŋarana ameeŋgɨva nori dɨɨva ataaŋn maŋɨ.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Gumughun igharisi tharsi mee ther arari rako ukuran arari andari iphɨn maaŋaŋgami.” Kamagha amuisima, mee bar inderaghavɨra gua mbɨkeeŋ othuivi.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.