Marcos 5
Sola NT (SOY_SIM) vs ACF
1 Lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́, ɑpi Kɑlilee kupiyɛ tɛ́ŋ́ ɑpi Kerɑsɑɑ kɛtẽ loni.
1 E chegaram ao outro lado do mar, à província dos gadarenos.
2 Kɛ Yeesu uu kúninɔi-i rincúlɑmɛ, uú nɛ usoi unyinɛ yɛɛ ɑkpíí-mɛ̃ n léeri sɑ́nɛ. Kunírilɑ̃ kunyinɛ kpɛɛ yɛ utisi uyɛ̃ m pɛkɛsi.
2 E, saindo ele do barco, lhe saiu logo ao seu encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo;
3 Akpíí-i kuu yɛ n sói. Usoi uyɛ̃ úu kupɑhɑɑ we. Ḿpɑ́ ɑkpɑnii, ɑ́pi yɛ fe pikɛ́ u pɑɑsi.
3 O qual tinha a sua morada nos sepulcros, e nem ainda com cadeias o podia alguém prender;
4 Mɛpehẽ kulúi kɑpi yɛ uɑnɑ nɛ nweni hɔpi ɑpi uɑnipɛ nɛ ɑkpɑnii pɑɑsi, ɑmɑ́ u yɛ ipehe iyɛ̃ nnɛ́í túúnlɛ. Úkɑ nnɑŋɛ ńn pɛɛ tulɑɑlɛ̃ nkɛ́ nɛ utisi uyɛ̃ tĩ.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas, e ninguém o podia amansar.
5 Kɛtúŋɛ́ nɛ kɛsinɛ kuu yɛ ɑkpíí-i nɛ ɑkúú kɛcɑ́ɑ́ n kɔɔnii un pupukɛɛ, un umɛcirɛ itói wɑi nɛ ɑpɑrɛ.
5 E andava sempre, de dia e de noite, clamando pelos montes, e pelos sepulcros, e ferindo-se com pedras.
6 Uu Yeesu kɛtɑɑ-pɔ yɛnu uu pɛɛ wurupɔ uú hɑ ukɛyu-i wúlɑ
6 E, quando viu Jesus ao longe, correu e adorou-o.
7 uu pupɛi rɛ: Uléécɑɑ yɛɛ ḿpɑ́ yo kɛcɑ́ɑ́ n tṹ Kɛpipi Yeesu, tɔ́ nɛ mpɔ̃́ nɛ ń-ye? Nɛ nɛ pɔ́ ténilɛ, nɛ Uléécɑɑ rinyiri, kɑpɛ íwɛ nɛ́ wɑ.
7 E, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 Yeesu yɛ kunírilɑ̃ kpɛ̃ tinɔ́ɔ hɛ rɛ kukɛ́ utisi uyɛ̃ kɛ́mɛɛ le. Lɛ̃ nnyɑ kɑku lɛ̃ mɑ́ikɛɛ.
8 (Porque lhe dizia: Sai deste homem, espírito imundo.)
9 Yeesu uu kɔ ku pisɛ rɛ: Íye kɑpi yɛ pɔ́ sée? Aku rinɔ́ɔ u yɔ́su rɛ: Pi yɛ nɛ́ sée rɛ kulúi, likumúŋɛ́ rɛ tɔ kulúi welɛ.
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? E lhe respondeu, dizendo: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Akú nɛ Yeesu téni rɛ úu kɑpɛ ɑ lɑkɑsɛ ɑkɛ́ kuyu kɛtɔ rilɔ́ɔ́.
10 E rogava-lhe muito que os não enviasse para fora daquela província.
11 Kúfɔŋlee píimɑ kunyinɛ yɛ pɛɛ kei rikúuésɑɑ-i túkurilɛ.
11 E andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Aníri ɑɑ pɛɛ́ nɛ Yeesu téni rɛ: A ncée rɔ́ hɛ tɔkɛ́ ɑ́fɔŋ nnyɛ́ lõ.
12 E todos aqueles demônios lhe rogaram, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Yeesu uu ncée hɛ. Aníri ɑɑ utisi uyɛ-i léeri ɑɑ ɑ́fɔŋ loni. Kúfɔŋlee kpɛɛ tu yɑrɛ ɑ́fɔŋ ɑ́kotokú ɑtɛ́ (2.000). Áfɔŋ nyɛ̃ nnɛ́í ɑɑ wuru ɑɑ́ nɛ rikúú cɛ́pi ɑɑ́ hɑ nɛ mínimɑɑ-i kpúupɔ.
13 E Jesus logo lho permitiu. E, saindo aqueles espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada se precipitou por um despenhadeiro no mar (eram quase dois mil), e afogaram-se no mar.
14 Pisoi pɛɛ pɛɛ ɑ n séni ɑpi wuru ɑpí hɑ nɛ nsímɛ́ kuyu nɛ siyupi kɔ́ɔ́nú. Pisoi ɑpi sĩ́ pikɛ́ lɛlɛɛ n wɑ yɛ̃.
14 E os que apascentavam os porcos fugiram, e o anunciaram na cidade e nos campos; e saíram muitos a ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Api Yeesu-i sĩ́ ɑpi utisi uyɛɛ pɛɛ ɑníri kulúi n héesi yɛnu un tũ nɛ ukɛyu cɑ́kɑ́-cɑ́kɑ́ un kɔ lɑpɑɑlɛ̃ ńsɔnɛ, ɑi iwɑmɛ pi wɑi.
15 E foram ter com Jesus, e viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido e em perfeito juízo, e temeram.
16 Pɛ̃ nnɛ́í inipɛɛ-i kɑi lɛ̃ n wɑpisi ɑpi lɛ̃ kɛ ɑníri ɑɑ́ nɛ utisi uyɛ-i ń le kɛɛnkɛɛ nɛ lɛ̃ kɑi ɑ́fɔŋ n wɑ.
16 E os que aquilo tinham visto contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Api pɛɛ Yeesu suúlusɛ rɛ ukɛ́ pikɛteni-i le.
17 E começaram a rogar-lhe que saísse dos seus termos.
18 Kɛ Yeesu uu kúninɔi-i n loni, utisi uyɛ̃ uu u suúlusɛ rɛ u yɛ́ u ritiki.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Yeesu úu ncée u hɛ, ɑmɑ́ u rinɔ́ɔ u hɛ rɛ: A kui ɑɑ pipɔ́kɔ́ lɛɛpɔ. Aɑ lɛ̃ kɛ Upíimɑ uu íwɛ pɔ́ n tẽ́ uu pɔ́ wɑi pi kɛɛnkɛɛ.
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes quão grandes coisas o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Utisi uu mɛsei pɛlɛ uú hɑ nɛ nsímɛ́ mmɛ̃ kɔ́ɔ́nú kuwɛ́lɛ́ kpɛ-mɛ̃ kɑpi yɛ n sée rɛ Ayu Kɛfi kɛtẽ. Pɛ̃ nnɛ́í pɛɛ yɛ n kṍ, nnɔ́ɔ kɑi yɛ pi yi.
20 E ele foi, e começou a anunciar em Decápolis quão grandes coisas Jesus lhe fizera; e todos se maravilharam.
21 Lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́, Yeesu uú nɛ kúninɔi míni ritimɛ ricɔ tɛ́ŋ́. Pisoi kulúi ɑpi kɔ kei lɛ̃ u n kɑ́lɑɑlɛ̃.
21 E, passando Jesus outra vez num barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Kei kɛ Pisuifi kuyomɛyɑ́hɑɑlee uwɛ́ɛ́sɛ unyinɛ kɑpi yɛ n sée rɛ Yɑirusi uu Yeesu yɛ̃ uu uɑnɑ mɛtene wulɑ.
22 E eis que chegou um dos principais da sinagoga, por nome Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos seus pés,
23 Uú nɛ Yeesu mɛyɑ́nsei téni, uu rɛ: Kɛnɛ́kpérepi yɛ kɛkpɔ tulɛ, ɑ kɑm, ɑɑ ɑnípɛ kɛkɛcɑ́ɑ́ lɑ́ɑ likɛ́ kɛ yoriyɛ ɑ́kɛ kɑpɛ kpu.
23 E rogava-lhe muito, dizendo: Minha filha está à morte; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos, para que sare, e viva.
24 Yeesu uú nɛ nsẽ́ u pɛ́nɛ. Pisoi kulúi pin u nyikii pin nɛ u tikilɛ̃.
24 E foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Kumúŋɛ́ kpɛ-i, unɔ́si unyinɛ kɛ mɛ́nyɛ ɑmɛ n foho hɑ́i iŋmɛ̃ kɛfi nɛ itɛ́-mɛ un kei we.
25 E certa mulher que, havia doze anos, tinha um fluxo de sangue,
26 Pipɔisɛ mɛyɑ̃ kuu rikɑ ɑi u pelu, usiwóó nnɛ́í ɑsi kɔ itói iyɛ-i tɛnɛ, úu kɔ pɛɛ peí. Amɑ́ itói in nɑ́kíísɛlɛ̃.
26 E que havia padecido muito com muitos médicos, e despendido tudo quanto tinha, nada lhe aproveitando isso, antes indo a pior;
27 Kuu nní Yeesu nsímɛ́ n kómɑɑlɛ̃, uu pɛɛ riwúí tɛ-i lompɔ uu kɛpirɛ-mɛ̃ Yeesu ilũ cɑ.
27 Ouvindo falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou na sua veste.
28 Likumúŋɛ́ rɛ u ukɛfɑ-i pisímɛ́ mɑsí rɛ: Ḿpɑ́ Yeesu ilũ ŋmɑnɛ kɑm fe ɑḿ cɑ, nɛ́ peí.
28 Porque dizia: Se tão-somente tocar nas suas vestes, sararei.
29 Kuu lɛ̃ tińcɑ, mɛ́nyɛ mɛɛ pɛɛ n foho ɑmɛ mɛsɛ nɛ mɛsɛ nyɛrɛ, uu pélu.
29 E logo se lhe secou a fonte do seu sangue; e sentiu no seu corpo estar já curada daquele mal.
30 Yeesu uu cérupɔ rɛ unnɑŋɛ yɛ pikɛi yisilɛ. Uu riwúí tɛ̃ kɛcɔpɛ pɑnsɛ uu pisɛ rɛ: Wóo inɛ́lũ ticɑ?
30 E logo Jesus, conhecendo que a virtude de si mesmo saíra, voltou-se para a multidão, e disse: Quem tocou nas minhas vestes?
31 Upipirɛtiki ɑpi rinɔ́ɔ u yɔ́su rɛ: Pɔ nyɑ́nilɛ rɛ pisoi yɛ pɔ́ nyíkiilɛ̃, ɑɑ kɔ pɛɛ́ m písɛi rɛ wóo pɔ́ ricɑɑ?
31 E disseram-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e dizes: Quem me tocou?
32 Yeesu uu uilúkɛ́ pɑí ukɛ́ uyɛɛ u rińcɑ yɛ̃.
32 E ele olhava em redor, para ver a que isto fizera.
33 Unɔ́si uyɛ̃ uu pitɛ́rii kɑ́pɑ́ɑ́ nɛ iwɑmɛ mɛpehẽ. U lɛlɛɛ n wɑ nyulɛ. Uu lɛ̃ nnyɑ Yeesu ɑnɑ mɛtene wulɑ uu ɑsei nnɛ́í u símisi.
33 Então a mulher, que sabia o que lhe tinha acontecido, temendo e tremendo, aproximou-se, e prostrou-se diante dele, e disse-lhe toda a verdade.
34 Amɑ́ Yeesu pɔ́ɔ u mɑɑ rɛ: Unɛ́kpére, mpɔ́fɑtɛnɛ yɛ pɔ́ yóriyɛlɛ. A n ŋme nɛ nkíŋniŋɛ ipɔ́tói ikɛ́ tɛnɛ.
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai em paz, e sê curada deste teu mal.
35 Úu kɑhɑnɛ nkpɑ́ni nsímɛ́ n tɛnɛ kɛ pisoi pɛɛ Pisuifi kuyomɛyɑ́hɑɑlee uwɛ́ɛ́sɛ uyɛ̃ kɛyɔ-i n léeri ɑpí mɑɑ rɛ: Kɛpɔ́wɑ̃́ yɛ nkpɔ mɑsilɛ. Yo nnyɑ kɑɑ nkpɑ́ni Ucélɑɑ mɛ́woo cɔ́ŋlɛ̃?
35 Estando ele ainda falando, chegaram alguns do principal da sinagoga, a quem disseram: A tuafilha está morta; para que enfadas mais o Mestre?
36 Amɑ́ Yeesu úu nkpɑ́ni piɑnɔɔ nyɛ̃ kutu ricɔ, uu kuyómɛyɑ́hɑɑlee uwɛ́ɛ́sɛ mɑɑ rɛ: Kɛpɔ́wuu ɑ́kɛ kɑpɛ tɔ, mpɔ́kɔ́ yɛɛ rɛ ɑ nɛ kɛfɑ tɛnɛ.
36 E Jesus, tendo ouvido estas palavras, disse ao principal da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́, úu úkɑ ncée hɛ rɛ ukɛ́ u sɑrũ, insɑ́ Piyɛɛ nɛ Yɑkupu nɛ Yɑkupu uwɑ̃ Yohɑni.
37 E não permitiu que alguém o seguisse, a não ser Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Kɑpi kuyómɛyɑ́hɑɑlee uwɛ́ɛ́sɛ uyɛ̃ kɛyɔ n tuipɔ, iwɔ́ɔ kɛ Yeesu uu kṍ. Pisoi yɛ pɛɛ ikpɔtu wɔ́riilɛ pin pupukɛɛ.
38 E, tendo chegado à casa do principal da sinagoga, viu o alvoroço, e os que choravam muito e pranteavam.
39 Uu lompɔ uu pi mɑɑ rɛ: Yo nnyɑ kɑni iwɔ́ɔ likirɛlɛ̃ nɔn kɔ téni? Kɛkpérepi kɛ̃ ɑ́kɛ kpu ɑmɑ́ kɛ lɔnilɛ.
39 E, entrando, disse-lhes: Por que vos alvoroçais e chorais? A menina não está morta, mas dorme.
40 Api pɛɛ Yeesu n sɛ́nnyi. Yeesu uu pɛɛ lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́ pi lesɛri. U nɛ kɛwɑ̃́ kɛ̃ usɑɑ nɛ kɛuni nɛ upipirɛtiki pitɑɑni pɛ̃ kuú pɛɛ n tɛ́si ɑpi kei kɛ kɛwɑ̃́ kɛ̃ ɑkɛ́ ń we lompɔ.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo-os feito sair, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele estavam, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Uu kɛwɑ̃́ kunipɛ tini uu kɛ mɑɑ rɛ: Tɑlitɑ kum, li ɑsei rɛ kɛkpérepi, ɑ yisi, nɛ́ɛ rinɔ́ɔ pɔ́ hɛ.
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi; que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Kɛkpérepi ɑkɛ mɛsɛ nɛ mɛsɛ yisi ɑkɛ nsẽ́ kɑ́pɑ́ɑ́. Aŋmɛ̃ kɛfi nɛ ɑtɛ́ kɑkɛ yɛ m mɑ́. Kɑpi mɛwɑi mɛ̃ lɛ̃ n yɛ̃́, ɑi ḿpɑ́ úye nnɔ́ɔ yipu.
42 E logo a menina se levantou, e andava, pois já tinha doze anos; e assombraram-se com grande espanto.
43 Yeesu uu lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́ pi kúrúrúsɛ rɛ ɑ́pi kɑpɛ tíyɛsɛ unyinɛ ukɛ́ céri. Uu kɔ pimɑ́ɑ pi kpɑ́ rɛ pikɛ́ kɛkpérepi kɛ̃ ilukɛ hɛ.
43 E mandou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e disse que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.