Lucas 7
Sola NT (SOY_SIM) vs BKJ
1 Kɛ Yeesu uu pisoi pɛɛ u n kɑ́lɑɑlɛ̃ ifɑɑci piwɑi ḿ mɑsí, uu yisi uu Kɑpɛrinɑwum tɔ́mpɔ.
1 Ora, quando ele acabou todos os seus discursos aos ouvidos do povo, entrou em Cafarnaum.
2 Rɔm usɔ́ɔ́cɑ kpéẽ unyinɛ yɛ pɛɛ ukɛikɔ́ unyinɛ mɑ́lɛ, úu yɛ uukɛikɔ́ uyɛ̃ kɛcɑ́ɑ́ kṍ. Ukɛikɔ́ uyɛ̃ un pɔ́ɔ́lú, ticuruu un kɛkpɔ nyɑhɑi.
2 E o servo de um certo centurião, que era querido para ele, estava doente, prestes a morrer.
3 Kɛ usɔ́ɔ́cɑ kpéẽ uyɛ̃ uu n kṍ pin Yeesu nsímɛ́ símisi, uu Pisuifi piwɛ́ɛ́sɛ tum tɛ pikɛ́ hɑ u séemɛ ukɛ́ uukɛikɔ́ pɔisɛ.
3 E quando ele ouviu falar de Jesus, enviou-lhe os anciãos dos judeus, suplicando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Api Yeesu kɛ́mɛɛ tuipɔ ɑpí nɛ mɛyɑ̃́ u téni rɛ: Usoi uyɛɛ nɛ sɑ́ rɛ pɔkɛ́ u lɛ̃́.
4 E, chegando eles junto de Jesus, suplicavam-lhe com instância, dizendo: Ele é digno de que lhe faças isto;
5 U ntɔ́puri lɑlɛ ńsɔnɛ. Uyɛɛ kɔ kurɔ́yómɛyɑ́hɑɑlee mɔ̃.
5 porque ele ama a nossa nação, e nos edificou a sinagoga.
6 Yeesu uu pɛɛ pi tikipɔ. Kuu kɛ́yɔ n nyɑhɑipɔ, usɔ́ɔ́cɑ kpéẽ uu upisɑnɛ tumpɔ rɛ pikɛ́ u mɑɑ rɛ: Upíimɑ, kɑpɛ mɛpɔ́círɛ ricɔ́ŋ. Ám nɛ sɑ́ rɛ pɔkɛ́ kɛnɛ́yɔ lõ.
6 Então, Jesus foi com eles. E quando já estava perto da casa, o centurião enviou-lhe amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes; porque eu não sou digno de que tu entres debaixo do meu telhado;
7 Nɛ rinɛ́cúruu yɛnlɛ rɛ ɑ́m tu rɛ kɛ́ kɛpɔ́mɛɛ hɑpɔ. Amɑ́ ɑ rinɔ́ɔ hɛ unɛ́kɛikɔ́ ukɛ́ peí.
7 e por isso nem eu considerei-me digno de ir a ti, mas dize uma palavra, e o meu servo será curado.
8 Nɛ̃́ ticuruu yɛ piwɛ́ɛ́sɛ mɑ́lɛ nɛn pi pɑkɑrɛlɛ̃, nɛn kɔ pisɔ́ɔ́cɑ mɑ́ pɛɛ nɛ̃́ m pɑkɑrɛlɛ̃, nɛn piunyinɛ m mɑɑ rɛ ukɛ́ mɛ́ye hɑ, u yɛ hɑlɛ. Nɛn kɔ ucɔ m mɑɑ rɛ ukɛ́ kɑm, u yɛ kɑlɛ. Nɛn kɔ unɛ́kɛikɔ́ m mɑɑ rɛ ukɛ́ linyinɛ wɑ, u yɛ li wɑlɛ.
8 Porque eu também sou homem sob autoridade, e tenho soldados sob mim, e eu digo a um: Vai, e ele vai; e a outro: Vem, e ele vem; e ao meu servo: Faze isto, e ele o faz.
9 Kɛ Yeesu uu ɑnɔ́ɔ nyɛ̃ n kṍ, usɔ́ɔ́cɑ kpéẽ uyɛ̃ isoi ii u sɔnɛsi. Uu pɑnsɛ uu pisoi kulúi pɛɛ u n tíkilɛ̃ mɑɑ rɛ: Nɛ nɔ́ mɑɑ rɛ ḿpɑ́ Isirɑyɛɛli kɛ́mɛɛ, ɑ́m píkɑi nfɑtɛnɛ mmú ncɔ yɛnɑɑlɛ̃.
9 Quando Jesus ouviu essas coisas, maravilhou-se dele, e voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos, eu não encontrei tão grande fé, não, não em Israel.
10 Pɛ̃ kuu n tũ ɑpi kɛ́yɔ-i pɛɛpɔ ɑpi ukɛikɔ́ uyɛ̃ lɛɛpɔ un isɑrɛ lɑ́ɑ́rú.
10 E retornando para casa os que haviam sido enviados, encontraram são o servo que estivera enfermo.
11 Kɑi kóso n weesi, Yeesu uu kuyu kunyinɛ kɑpi yɛ n sée rɛ Nɑini sĩ. Upipirɛtiki nɛ risoiwuí tin u tikilɛ̃.
11 E aconteceu que, no dia seguinte, ele foi à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos, e uma grande multidão.
12 Kumúŋɛ́ kpɛ-i kuu kuyu kɛpoo n nyɑhɑipɔ, uu yɛ́nu pin nɛ kɛsoikópɛ pikúlɑɑ tɔ́su. Ukúmɑnnɔsi unyinɛ kɛwɑ̃ cirɛníŋɛ kɑpi lɛ̃ nɛ tɔ́su. Kuyu pikɔ́ kulúi pin nɛ unɔ́si uyɛ̃ tũ.
12 Ora, quando ele chegou perto da porta da cidade, eis que ali um homem morto era carregado para fora, filho único de sua mãe, que era viúva; e uma grande multidão estava com ela.
13 Kɛ Yeesu uu u n yɛ̃́, íwɛ ii u wɑi uu u mɑɑ rɛ: Kɑpɛ tẽ́!
13 E, vendo-a, o Senhor se compadeceu dela, e disse-lhe: Não chores.
14 Yeesu uú nyɔsɔ́pɔ uu ɑsoikópɛmulɛ cɑ, pɛpɛɛ n topori ɑpi nyɛrɛ, Yeesu uu rɛ: Kɛŋmɑ́nɛpi, nɛ rinɔ́ɔ pɔ́ hɛ, ɑ yisi!
14 E, chegando-se, tocou o esquife; e os que o levavam pararam. E ele disse: Jovem, digo-te: Levanta-te.
15 Kɛsoikópɛ ɑkɛ cɑ́ŋɑ́rɑ́ɑ́ ɑkɛ nsímɛ́ kɑ́pɑ́ɑ́. Yeesu uu kɛuni kɛ pɑ.
15 E o que estivera morto sentou-se, e começou a falar. E ele entregou-o à sua mãe.
16 Iwɑmɛ ii pinnɛ́í loni ɑpi Uléécɑɑ rinyiri tɑɑ́sɛ pin tee rɛ: Antepu píimɑ yɛ kɛrɔ́cɔpɛ rikpɑ́fúmɛlɛ. Uléécɑɑ yɛ kɑlɛ ukɛ́ umpuri comɛ!
16 E a todos sobreveio o temor, e eles glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e que Deus visitou o seu povo.
17 Nsímɛ́ mmɛ̃ nn Yutee kɛtẽ nnɛ́í nɛ kɛmɛkɔ sitẽ kɛ́mɛɛ kɔ́ɔ́nú rɛ lɛ̃ kɛ Yeesu uu wɑ.
17 E este rumor sobre ele se espalhou por toda a Judeia, e por toda a região ao redor.
18 Yohɑni pipirɛtiki ɑpi lɛ̃ nnɛ́í u símisi. Yohɑni uu pikɛcɔpɛ pitɛ́ séi,
18 E os discípulos de João relataram-lhe todas estas coisas.
19 uu Upíimɑ kɛ́mɛɛ pi tum tɛ pikɛ́ hɑ u pisɛ rɛ: Pɔ́ɔ usoi uyɛ̃ kɑpi mɛkɛɛ-mɛ n tee rɛ u sɔ́nti nɛ́ɛ unyinɛ ucɔ yɛ kɛpirɛ wemɛlɛ?
19 E João, chamando a si dois dos seus discípulos, enviou-os a Jesus, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
20 Kɑpi Yeesu kɛ́mɛɛ n tuipɔ, ɑpi u mɑɑ rɛ: Yohɑni Úniwolɛ yɛɛ rɔ́ tummɛ rɛ tɔkɛ́ pɔ́ pisɛ rɛ: Pɔ́ɔ usoi uyɛ̃ kɑpi mɛkɛɛ-mɛ n tee rɛ u sɔ́nti nɛ́ɛ unyinɛ ucɔ yɛ kɛpirɛ wemɛlɛ?
20 Quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João, o Batista, enviou-nos, dizendo: És tu aquele que deveria vir, ou devemos aguardar por outro?
21 Kumúŋɛ́ kpɛ̃ kɛ́mɛɛ, Yeesu un pisoi mɛyɑ̃ itói pɔisɛntɛ, un ɑníri pi pɛ́sɛi un pinyíyɛ mɛyɑ̃ inipɛɛ wúkulɛntɛ.
21 E, na mesma hora, ele curou a muitos de suas enfermidades, e males, e espíritos malignos, e a muitos que eram cegos ele deu a visão.
22 Uu pɛɛ Yohɑni pitumɛ mɑɑ rɛ: Ani mpɔ ɑni hɑ lɛ̃ kɑni n yɛ̃́ ɑni kɔ kom Yohɑni kɛɛnkɛɛ: Lɛlɛɛ rɛ pinyíyɛ yɛ nyɑ́nilɛ, síkɑnkɑ́lɑ́kɑ́ sin sɔ́nɛ, piyɔ̃́ pin wolɛ pin funi, pitusuí pin kómɛi, pikpɔkpɔ pin yisikɛɛ, piwɛ́kɔɔ́ pin kɔ Nsímɛ́ Kɛcirɛ kɛ pisoi ɑpi pi n yóólɛ̃ kómɛi.
22 Então, Jesus respondendo, disse-lhes: Ide, e anunciai a João as coisas que ouvis e vedes: que os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados, e aos pobres é pregado o evangelho.
23 Úye unsɑ́ nɛ̃́ nnyɑ n loó, liute yɛ únɑrɛkomɛ lɛ.
23 E abençoado é aquele que não se ofender em mim.
24 Kɛ Yohɑni pitumɛ ɑpi pitɔ́ŋɛ́ ḿ mɑsí, Yeesu uu Yohɑni nsímɛ́ pisoi pɛɛ n cɑ́pinɛlɛ̃ n símisi rɛ: Yo kɑni kucɛsi kóimɑ-i piyɛ́nɛ hɑ? Kɛkpɑ́pi kɛ kuyɔ ɑku n fíkiisɛɛ, nɛ́ɛ yo?
24 E quando os mensageiros de João partiram, ele começou a falar à multidão acerca de João: O que fostes ver no deserto? Uma cana agitada pelo vento?
25 Yɑrɛ yo kɑni pɛɛ piyɛ́nɛ hɑ? Usoi yɛɛ mɛlɑpɛ kɛcirɛ n lɑpɑɑlɛ̃ yɛɛ kei we, nɛ́ɛ yo? Amɑ́ siyɔ́ɔpiyɔ-i kɛ pɛpɛɛ ilũ nɛ́íkɔɔ́ n tɑ́nti pin isoi le ɑpí we.
25 Mas o que fostes ver? Um homem trajado de roupas delicadas? Eis que aqueles que vestem roupas esplêndidas, e vivem em delícias, estão nos tribunais reais.
26 Yɑrɛ yo kɛcirɛ ŋmɑɑ kɑni pɛɛ piyɛ́nɛ hɑ? Antepu unyinɛ, nɛ́ɛ yo? Amɑ́ ɑsei kɛcɑ́ɑ́ uyɛ̃ kɑni nní ń yɛ̃́ nɛ ɑntepu felɛ.
26 Mas o que fostes ver? Um profeta? Sim, eu vos digo, e muito mais do que um profeta.
27 Likumúŋɛ́ rɛ Yohɑni nsímɛ́ kɑi Nléécɑɑsimɛ́ ritɛlɛ́-i wɔ́lɑɑlɛ̃ tɛ:
27 Este é aquele, de quem está escrito: Eis que eu envio o meu mensageiro diante da tua face, que preparará diante de ti o teu caminho.
28 Yeesu uu pimɑ́ɑ kpɑ́ rɛ: Nɛ nɔ́ símisilɛ rɛ ɑ́pi unyinɛ mɑrɑɑlɛ̃ yɛɛ Yohɑni n fe, ḿpɑ́ nɛ lɛ̃, pɛpɛɛ Uléécɑɑ iyɔɔpi kɛ́mɛɛ ń we kɛcɔpɛ uyɛɛ n fíílɛ̃ yɛ u felɛ.
28 E eu vos digo: Que entre os nascidos de mulher, não há maior profeta do que João, o Batista; mas aquele que é o menor no reino de Deus é maior do que ele.
29 Kuyu nnɛ́í nɛ pilɑmpooyɔɔ́ pɛɛ Yohɑni nsímɛ́ kutu rińcɔ ɑpi tíyɛsɛ uu míni pi wolɛ. Pi cerilɛ rɛ Uléécɑɑ yɛɛ ɑsei ute.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Kɛ Pifɑrisi nɛ pɛpɛɛ Uléécɑɑ isé n nyu ɑpi ń yɛ̀ rɛ Yohɑni úu kɑpɛ míni pi wolɛ, li nyísɛlɛ rɛ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uú nɛ pi ń lɑ kɑpi kɛpirɛ ritɔ.
30 Mas os fariseus e os intérpretes da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Yeesu uu pimɑ́ɑ pi kpɑ́ rɛ: Úye kɑm yɛ́ nɛ nfɑ́ɑni pisoi múŋɛisɛnɛ? Úye kɑpí nɛ mɛnyínɛ we?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, eu compararei os homens desta geração, e a quem eles são semelhantes?
32 Pi nkpɑ́ni yɑrɛ siwɑ̃́ sɛɛ kɛ́yɑɑ́lɑ-i n tṹ, si nɛ sisicɔ sin séleinɛ ɑsi yɛ rɛ:
32 Eles são semelhantes às crianças que, assentadas nas praças, chamam umas às outras, e dizem: Tocamo-vos flauta, e não dançastes; cantamo-vos murmurações, e não lamentastes.
33 Likumúŋɛ́ rɛ Yohɑni Úniwolɛ yɛ kɑlɛ úu yɛ ilukɛ li, úu yɛ kɔ pítɑ n ntí, ɑni rɛ u unírihélɑɑ lɛ.
33 Porque veio João, o Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele tem um demônio.
34 Usoi Kɛpipi pɔ́ɔ weri kɛn le kɛn níru, ɑni kɔ rɛ: Ani usoi nkó nyɑ́nii, pilukɛ nɛ pítɑ nkɔ́ ŋmɑnɛ mɛɛ uyɛ̃ we. Ticuruu u kɔ pilɑmpooyɔɔ́ nɛ piwɑikópɛkɔɔ́ picɔ usɑnɛ lɛ.
34 Veio o Filho do homem, comendo e bebendo, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e pecadores.
35 Amɑ́ pɛpɛɛ u n ŋmurɛi yɛ nyísɛlɛnlɛ rɛ Uléécɑɑ mɛwɛ́ɛ́sɛsɔhɔ yɛ mɛ.
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Ufɑrisi unyinɛ uu Yeesu séi rɛ pikɛ́ kɛsẽ́ ilukɛ li. Yeesu uu usoi uyɛ̃ kɛyɔ sĩ uú tonɛ uu le.
36 E um dos fariseus desejava que ele comesse com ele. E ele entrando na casa do fariseu, reclinou-se à mesa.
37 Kuyu kpɛ̃ unɔsi unyinɛ yɛɛ mɛfinɛ kópɛ m mɑ́ un we. Kuu n kṍ tɛ Yeesu yɛ Ufɑrisi uyɛ̃ kɛyɔ-i we un ilukɛ le, uú nɛ kɛnúḿpi nɛ tulɑɑli mɛyipɛ sĩ
37 E eis que uma mulher da cidade, que era uma pecadora, sabendo que Jesus estava à mesa na casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro com unguento,
38 uu Yeesu kɛpirɛ nyɛrɛ, uɑnɑ-mɛ̃. Uú n téni uu Yeesu ɑnɑ mɛ́nini fɔlu, uu limɛmɑ́ɑ́ nɛ unnyúpi ɑ tinnɛntɛ, uu ɑ pirɑ uu tulɑɑli ɑkɛcɑ́ɑ́ kɔɔni.
38 e ficando atrás de seus pés chorando, começou a derramar lágrimas sobre os seus pés, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça, e beijava-lhe os pés, e ungia-os com o unguento.
39 Kɛ Ufɑrisi uyɛɛ Yeesu kusɑ́nɛ n wɑi uu lɛ̃ n yɛ̃́, uu ukɛfɑ-i n tee rɛ: Usoi nkó un pɛɛ mɛsei ɑntepu, u yɛ́ pɛɛ unɔ́si nkó yɛɛ nní u n cɑ́rii ceri rɛ wóo lo, u yɛ́ kɔ pɛɛ céri isoi íye mpuri kuu le. Unɔ́si lo yɛɛ mɛfinɛ kópɛ m mɑ́.
39 Ora, quando o fariseu que o havia convidado viu isto, falava consigo, dizendo: Se este homem fosse profeta, saberia quem e que tipo de mulher é esta que o toca; pois ela é uma pecadora.
40 Yeesu uu pɛɛ Ufɑrisi rinɔ́ɔ yɔ́su rɛ: Simɔɔ, nɛ nnyinɛ mɑ́lɛ kɛ́ pɔ́ mɑlɛ. Simɔɔ uu rinɔ́ɔ pɛsɛ rɛ: Sɑ́ɑ, ɑ mɑlɛ.
40 E respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, eu tenho algo a dizer-te. E ele disse: Mestre, diga.
41 Yeesu uu rɛ: Pisoi pitɛ́ pɛɛ nɛ uwóólonsɛ riwómɛ mɑ́. Usɛ un nɛ riwómɛ u mɑ́ nwóóweni siwóó pílɛ pílɛ mɛnupũ, ucɔ pɔ́ɔn nɛ riwómɛ u mɑ́ nwóóweni mɛpipi kuwóó.
41 Havia um certo credor que tinha dois devedores; um lhe devia quinhentos denários, e outro cinquenta.
42 Pikɛtɛ́ kɛ̃ úkɑ úu kɔ pɛɛ fenɛ ukɛ́ uriwomɛ hɛ́ɛ́lɛ. Uwóólonsɛ uu pikɛtɛ́ sɑ́rɛi. Pikɛtɛ́ kɛ̃ kɛcɔpɛ úye yɛɛ yɛ́ mɛyɑ́nsei uwóólonsɛ uyɛ̃ n lɑ?
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos. Dize, pois, qual deles o amará mais?
43 Simɔɔ uu rinɔ́ɔ u yɔ́su rɛ: Nɛ músu rɛ uyɛ̃ tiwomɛ tɛɛ m piyɛ yɛɛ yɛ́ mɛyɑ̃́ u n lɑ. Yeesu uu rɛ: Pɔ ɑlɑri mɑ́lɛ.
43 E Simão, respondendo, disse: Eu suponho que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Tu julgaste corretamente.
44 Uu lɛ̃ mɛmɑ́ɑ́ unɔ́si uyɛ̃-mɛ̃ pɑnsɛpɔ, uu Simɔɔ mɑɑ rɛ: Pɔ unɔ́si nkó yɛ̃́ɛ? Nɛ kɛpɔ́yɔ-i lommɛlɛ ɑ́ɑ míni nɛ́ hɛ rɛ kɛ́ ɑnɛ́nɑ rikɛ́, ɑmɑ́ uyɛ̃ nɛ ɑnɛ́nɑ umɛnini fɔilɛ uú nɛ unnyúpi ɑ tinnɛntɛ.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Eu entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta derramou lágrimas sobre os meus pés, e os enxugou com os cabelos de sua cabeça.
45 Áɑ nɛ́ ripirɑ rɛ kusɑ́nɛ kɑɑ nɛ́ yɔ́su, ɑmɑ́ kɑḿ nɛ n lommɛ kuu nní nɛ́ yɑ́hɑɑnkɛɛ uú nɛ ɑnɛ́nɑ tini.
45 Tu não me beijaste, mas esta mulher desde que entrou, não parou de beijar os meus pés.
46 Áɑ mɛ́kpɔ rinɛ́yu kɛcɑ́ɑ́ kɔɔnu, ɑmɑ́ uyɛ̃ nɛ tulɑɑli ɑnɛ́nɑ kɛcɑ́ɑ́ kɔɔnulɛ.
46 Tu não ungiste a minha cabeça com óleo; mas esta mulher com unguento ungiu os meus pés.
47 Lɛ̃ nnyɑ kɑm pɔ́ tee rɛ: Ńlɑ píimɑ kuu nɛ́ ń nyísɛ yɛ nyísɛlɛ rɛ pi uɑkópɛ nnɛ́í u sɑ́rɛi. Amɑ́ uyɛ̃ kɑpi nkɑ́ripi n sɑ́rɛilɛ, nkɑ́ripi kuu yɛ unlɑ nyísɛ.
47 Por isso, eu te digo: Os pecados dela, que são muitos, lhe são perdoados, porque ela muito amou; mas a quem pouco é perdoado, pouco ama.
48 Yeesu uu pɛɛ unɔ́si uyɛ̃ mɑɑ rɛ: Nɛ ɑpɔ́kópɛ pɔ́ sɑ́rɛi.
48 E disse-lhe: Os teus pecados são perdoados.
49 U nɛ pɛpɛɛ kɛsẽ́ n le ɑpi pisifɑ-i n símisi rɛ: Usoi úye mpuri lo yɛɛ ɑkópɛ n sɑ́rikɛɛ?
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que também perdoa pecados?
50 Yeesu uu pɛɛ unɔ́si uyɛ̃ mɑɑ rɛ: Mpɔ́fɑtɛnɛ yɛ pɔ́ yóriyɛlɛ, ɑ n ŋme nɛ nkíŋniŋɛ.
50 E ele disse à mulher: A tua fé te salvou; vai em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.