Lucas 14
Sola NT (SOY_SIM) vs ACF
1 Kɛwéntɛyɑɑ kɛtúŋɛ́ kɛnyinɛ, Yeesu uu Pifɑrisi uwɛ́ɛ́sɛ unyinɛ kɛyɔ sĩ tɛ ukɛ́ ilukɛ li. Pɛpɛɛ kɛyɑ́ɑ kɛ̃ kei ń we ɑpi ńsɔnɛ u m pɑílɛ̃.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Utisi unyinɛ yɛɛ mɛpílɛ́ itoi m pɔ́ɔ́lú un ukɛyu-i nyɛnu.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Yeesu uu nsímɛ́ kpísi uu isé pinyuwɛ nɛ Pifɑrisi pisɛ rɛ: Irɔ́sé yɛ ncée hɛ nɛ́ɛ íi hɛ rɛ pikɛ́ usoi kɛwéntɛyɑɑ kɛtúŋɛ́ pɔisɛ?
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Amɑ́ ɑ́pi ŋmurɛi pikɛ́ rinɔ́ɔ yɔsí. Yeesu uu pɛɛ utóikɔ́ kpísi uu u pɔisɛ uu u yɑ́pɔ.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Uu pɛɛ pi mɑɑ rɛ: In tɛ nɔ́kɛnɛ́cɔpɛ unyinɛ kɛwɑ̃ nɛ́ɛ uinɑɑ yɛɛ kɛlúkɑnkɑ-i lóipɔ, liute úu yɛ́ mɛsɛ nɛ mɛsɛ kɛ pɔɔnɛmɛ ḿpɑ́ lin kɛwéntɛyɑɑ kɛtúŋɛ́ɛ?
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Api rinɔ́ɔ piyɔ́ɔ́ u pɔɔnɛ.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Yeesu uu yɛ́nu lɛ̃ kɛ pisɑ́nɛ kɑpi n sée ɑpi sitónɛ n wɛ́ɛkɛɛ. Uu pɛɛ pinnɛ́í kɛnyɑ́rũ nkɛ́ mɑɑ rɛ:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 Usoi un pisɔ́ɔnnɛ pilukɛ pɔ́ n sée, kɑpɛ hɑ kɛtónɛ kɛcirɛ kɛ́mɛɛ tónɛ. In n lɑ, pi yɛ́ úyukɔɔ́ unyinɛ yɛɛ pɔ́ n fe n sée.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ai wɑi rɛ uyɛɛ nní nɔ́kɛnɛ́tɛ́ n sée uú weri uu rɛ: A kɛtónɛ kɛ̃ nɛ uyɛ̃ tiyɑ́. Isɛi kɑɑ yɛ́ hɑ pɛɛ́ nɛ kɛtónɛ tɔrɔɔ-i tonɛ.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Amɑ́ li nyɑmlɛ rɛ usoi un kusɑ́nɛ pɔ́ n sée, ɑ hɑ kɛtónɛ tɔrɔɔ-i tonɛ, likɛ́ wɑ rɛ kumúŋɛ́ kpɛ-i kɛ uyɛɛ nní pɔ́ n sée uu ń kɑ, ukɛ́ pɔ́ mɑɑ rɛ: Unɛ́sɑ́nɛ, ɑ kɛ́yu-mɛ̃ kɑm kɛtónɛ kɛcirɛ kɛ́mɛɛ. Lin lɛ̃ n wɑ, pɔ́ pɛɛ pipɔ́sɑ́nɛcɔ kɛyu-i ríyu yɛ̃.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Lɛ̃ nnyɑ úye un umɛcirɛ rintɑɑ́sɛ, li yɛ u ricɛpisɛlɛ. Úye un umɛcirɛ rincɛpisɛ, li yɛ u ritɑɑ́sɛlɛ.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Yeesu uu pɛɛ uyɛɛ kusɑ́nɛ u n sée mɑɑ rɛ: Pɔn pisoi pilukɛ n séinɛ, kɑpɛ yɛ pipɔ́sɑ́nɛ nɛ kupɔ́mɑ́rɛ pikɔ́ nɛ pipɔ́pɛ́rɛcɔ pɛɛ m mɑ́ sée. Pɛ̃ nɛ́ fe ɑpi kɔ pɔ̃́ kusɑ́nɛ séi. Lin lɛ̃ n wɑ, pi lɛ̃ kɑɑ pi ḿ pɑ pɔ́ pɛsɛlɛ.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Amɑ́ pɔn ɑnyɑ̃́ ilukɛ n wɑi, ɑ yɛ píwɛkɔɔ́ nɛ pinɑ́rɛi nɛ síkɑnkɑ́lɑ́kɑ́ nɛ pinyíyɛ sélei.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Pɔ́ pɛɛ mpɔ́ɔnɑrɛ yɛ̃, likumúŋɛ́ rɛ pɛ̃ ɑ́pi fenɛ pikɛ́ pɔ́ li pɛsɛ. Uléécɑɑ yɛɛ yɛ́ pɔ́ li pɛsɛ kumúŋɛ́ kpɛ-i kɛ pɛ̃ nnɛ́í pɛɛ umɛlɑ n wɑpisi ɑpi nkpɔ kɛ́mɛɛ n yisinɛ.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Anɔ́ɔ nyɛ̃ mɛkomɛ-mɑɑ́, pɛ̃ nɛ pɛ̃ pɛɛ pɛɛ kɛsẽ́ ilukɛ n le usɛ uu Yeesu mɑɑ rɛ: Uyɛɛ yɛ́ hɑ Uléécɑɑ iyɔɔpi-i ilukɛ n li yɛ únɑrɛkomɛ lɛ.
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Yeesu uu pɛɛ kɛnyɑ́rũ nkɛ́ u wɑi rɛ: Utisi unyinɛ yɛɛ kɛyɑ́ɑ ilukɛ kɛcirɛ sɔ́ɔnkɛɛ uu pisoi kulúi séi.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Kɑi pilukɛ kumúŋɛ́ n tu, uu uukɛikɔ́ tum tɛ ukɛ́ hɑ pɛ̃ kuu n sélei mɑɑ rɛ: Ani kɑm, ḿpɑ́ yo yɛ nkpéni pipele mɑsilɛ.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Amɑ́ pinnɛ́í mmɛ̃, ḿpɑ́ úye uu uncɔ́ŋ pinyísɛ koru. Ufoí uu ukɛikɔ́ mɑɑ rɛ: Nɛ kɛcɑrɛ lɔlɛ, li kɔ pɛɛ pisɛ rɛ kɛ́ hɑ kɛ yɛ̃. Lɛ̃ nnyɑ, ɑ u mɑɑ rɛ úu kɑpɛ wɔ́ɔsi.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ucɔ uu u mɑɑ rɛ: Nɛ inɑ́ɑ lɑmɛ-lɑmɛ kɛfi lɔlɛ, nɛ lɑ kɛ́ nɛ pikɛi i peenu. Lɛ̃ nnyɑ, ɑ u mɑɑ rɛ úu kɑpɛ wɔ́ɔsi.
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Ucɔ uu kɔ u mɑɑ rɛ: Nfɑ́ɑni kɑm unɔ́si kpísi, lɛ̃ nnyɑ kɑ́m fenɛ kɛ́ hɑ.
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Ukɛikɔ́ uu uuyɔsɑɑ kɛ́mɛɛ pɛlɛ uú hɑ ɑnɔ́ɔ nyɛ̃ u símisi. Ai úyɔsɑɑ kuwɔ́i wɑi uu uukɛikɔ́ mɑɑ rɛ: A mɛkɛɛ ɑyɑ́ɑ-i nɛ icée kɛ́mɛɛ hɑ, ɑɑ píwɛkɔɔ́ nɛ pinɑ́rɛi nɛ pinyíyɛ nɛ síkɑnkɑ́lɑ́kɑ́ séleiri.
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Kɑi rinkpɑ́sɛ, ukɛikɔ́ uu pɛɛri uu úyɔsɑɑ mɑɑ rɛ: Nɛ lɛ̃ kɑɑ m pisɛ piwɑi mɑsilɛ, ɑmɑ́ sitónɛ yɛ kɔ pɔɔnɛlɛ.
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Úyɔsɑɑ uu pɛɛ ukɛikɔ́ mɑɑ rɛ: A sicɑrɛyupi siceepi ritiki ɑɑ pɛ̃ kɑɑ ncée-i n yɛ́ntinɛ nɛ kɛ́yu mɑhɑni pikɛ́ kɑm, kɛnɛ́yɔ kɛkɛ́ nɛ n yi nnyɑ.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Nɛ nɔ́ símisilɛ rɛ pɛ̃ nnɛ́í kɑḿ pɛɛ nní n sélei, úkɑ úu inɛ́lukɛ lenɛ.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Asoiwuí píimɑ ɑn Yeesu tikilɛ̃ pin nsẽ́ pɛ́nɛlɛ̃, Yeesu uu pɑnsɛpɔ uu pi mɑɑ rɛ:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 Úye un kɛnɛ́mɛɛ n kɑ, li pisɛ rɛ ukɛ́ nɛ́ n lɑ ɑi tɔ́su uusɑɑ nɛ uuni nɛ uunɔsi nɛ usiwɑ̃ nɛ upiwɑ̃ nɛ upimɑɑ nɛ upiyɛi nɛ uricuruu isoi. Insɑ́ lɛ̃ úu fenɛ ukɛ́ unɛ́pirɛtiki.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nkó yɛɛ úu n ŋmurɛi ukɛ́ mɛnɛ́cɔ ukunɑpɛ́ɛ́kɔɔ́ cɔ̃ ukɛ́ nɛ nɛ́ ritiki, úu nɛ sɑ́ rɛ ukɛ́ unɛ́pirɛtiki.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 In tɛ nɔ́kɛnɛ́cɔpɛ unyinɛ yɛ lɑ ukɛ́ kulee cɑ́cɑ́ mɔ̃́, liute yɛ̀ɛ̀ tonɛlɛ uu músu, uu yɛ́nu rɛ ɑlɛ́ kɛ pikɛi pɛ̃ ɑpi wɑ, ɑi tíyɛsɛ uu céru, in tɛ usiwóó yɛ piyɛ un yɛ́ fe uu pikɛi pɛ̃ kɛtɔ tulu.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Insɑ́ lɛ̃, un tikúi n yekei kúu pɛɛ kulee cɑ́cɑ́ pimɔ́mɛ tɛnɛsɛ, pɛ̃ nnɛ́í pɛɛ yɛ́ lɛ̃ n yɛ̃́ yɛ́ u sɛ́nnyi.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Pi yɛ́ mɑɑ rɛ: Usoi nkó yɛ pimɔ́mɛ korɑɑnɛ ɑmɑ́ úu fe ukɛ́ tɛnɛsɛ.
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Lɛ̃ cirɛ yɛ ni, uyɔ́ɔpi úye un n lɑ ukɛ́ hɑ nɛ ucɔ tɔ, u yɛ tonɛlɛ uu músu kɛlenɛ, in tɛ u yɛ́ nɛ upisoi ɑ́kotokú kɛfi (10.000) fe uú hɑ nɛ uulɑɑrɔ yɛɛ pisoi ɑ́kotokú ɑfɛɛrɛ́ (20.000) m mɑ́ tɔpu.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Unsɑ́ n fenɛ, u yɛ uuyɔɔpicɔ-i pitumɛ tunlɛ úu kɑhɑnɛ u n nyɑhɑimɛ, uu u pisɛ rɛ pikɛ́ kómɛinɛ pikɛ́ ɑtɔpi riyɑ́.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Yeesu uu pimɑ́ɑ kpɑ́ rɛ: Kɑi nní lɛ̃, nɔ́ úkɑ úu fenɛ ukɛ́ unɛ́pirɛtiki, liute unsɑ́ lɛ̃ kuu m mɑ́ nnɛ́í n ŋmɛriyɛ.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Nnyɑ́si yɛ likɛi kɛcirɛ lɛ. Amɑ́ mmɛlõ mɛn n kpu, yo kɑpi yɛ nɛ n lɑrukusɛ?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ńn pɛɛ kɛtẽ nɛ́ɛ mɛfɛ́nɛ kɛ́mɛɛ linyinɛ yoriyɛnɛ. Pi yɛ kɛtɑhɑi n fómpɔlɛ. Úye un ukómɛ, uu kóm.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.