Atos 12
Sola NT (SOY_SIM) vs ARIB
1 Likumúŋɛ́ kpɛ-i kɛ uyɔ́ɔpi Erooti uu Kirisi pikɔ́ pinyinɛ piwéékusɛ lõ.
1 Por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 Uu tíyɛsɛ ɑpi ritɛ́hɛ nɛ Yohɑni umɑɑ Yɑkupu kopu.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Kuu n yɛ̃́ tɛ lɛ̃ ŋmɑɑ kɛ Pisuifi ɑpí pɛɛ ń lɑ kuu lɛ̃ wɑ, uu kɔ tíyɛsɛ ɑpi ɑnyɑ̃́ nyɛ-i kɑpi yɛ ɑkpɔ́nɔ́ nyɛɛ ɑ́ɑ pitɛ m mɑ́ n li kɛ́mɛɛ Piyɛɛ pɔ̃́ tini.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. {Eram então os dias dos pães ázimos.}
4 Kɑpi lɛ̃ u n tĩ́ ɑpi kpɑnii, ɑpi pisɔ́ɔ́cɑ siwúípi sinɑ wɑi, ḿpɑ́ kɛ́ye kɛ́mɛɛ pisɔ́ɔ́cɑ pinɑ, pin nɛ u mɛ̃́. Nkpɔ mɛlɔ́ɔ́ ɑnyɑ̃́ mɛmɑ́ɑ́ kɑpi lɛ̃ nɛ músu rɛ pikɛ́ ḿpɑ́ úye inipɛɛ-i u túhɑɑnɛ.
4 E, havendo-o prendido, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro grupos de quatro soldados cada um para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Kɛ Piyɛɛ uu lɛ̃ kukpɑniilee-i ń we pin u mɛ̃́, Kirisi pikɔ́ pin ukɛcɑ́ɑ́ Uléécɑɑ welu mɛwéntɛ ɑ́mɛ we.
5 Pedro, pois, estava guardado na prisão; mas a igreja orava com insistência a Deus por ele.
6 Kɛsinɛ kɛɛ n weesinɛ Erooti ukɛ́ nɛ Piyɛɛ n túhɑɑnɛ kɛ́mɛɛ kɛ Piyɛɛ uu pisɔ́ɔ́cɑ pitɛ́ kɛpɑ́ɑ́pɑ́ɑ́ we un loni. Anípɛ kɛtɛ́ kɑpí pɛɛ ɑkpɑnii u wɑilɛ̃ pin nɛ u pɑhɑɑlɛ̃, pimɛ́rɛ́ pɔ́ɔn kɔ kukpɑniilee rinɔnɔɔ-i nyɛnu pin mɛ̃́.
6 Ora quando Herodes estava para apresentá-lo, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias e as sentinelas diante da porta guardavam a prisão.
7 Mɛsɛ nɛ mɛsɛ, Upíimɑ uleecɑɑtumɛ unyinɛ uu lompɔ, mɛtɛ́í ɑmɛ kukpɑniilee yipu. Uléécɑɑtumɛ uyɛ̃ uu Piyɛɛ ilúkɛ́ pɛ́pɛ́ uu u yóŋsɛ, uu u mɑɑ rɛ: A riwɑkɑsi! Akpɑnii kɑpí pɛɛ́ nɛ u m pɑhɑɑlɛ̃ ɑɑ kei nní uɑnipɛ-i léeri ɑɑ súrii.
7 E eis que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz resplandeceu na prisão; e ele, tocando no lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Uléécɑɑtumɛ uu pɛɛ u mɑɑ rɛ: A kupɔ́tɑmpɑ́lɑ rité ɑɑ ɑpɔ́nɛ́ɛ́ri tɑni. Piyɛɛ uu mɛsei lɛ̃ wɑi. Uléécɑɑtumɛ uu kɔ rɛ: A kupɔ́kpɛ́lɛnku tɑ̃ ɑɑ yisi ɑɑ nɛ́ tíki.
8 Disse-lhe ainda o anjo: Cinge-te e calça as tuas sandálias. E ele o fez. Disse-lhe mais; Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Piyɛɛ uu u tiki ɑpi léépɔ, lin u we yɑrɛ kɛlɑ́rɛ́. Úu pɛɛ músu rɛ mɛsei yɛ mɛ.
9 Pedro, saindo, o seguia, mesmo sem compreender que era real o que se fazia por intermédio de um anjo, julgando que era uma visão.
10 Api pimɛ́rɛ́ foí fɑ́ɑu, ɑpi pilírũ kpɑ́ ɑpi pɛɛ nweni rinɔnɔɔ kɑpi yɛ nɛ kuyu-mɛ̃ n léepɔ tulu, tɛ̃ ɑri timɛcirɛ hɑ́nnɛpɔ ɑpi léépɔ. Api ncée kpísi pin tɔ́su. Kei nní, uu Piyɛɛ inipɛɛ-i pɔlu.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e tendo saído, passaram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Kɑi Piyɛɛ n hemnɛ kuu pɛɛ yɛ̃́ tɛ mɛwɑi yɛ wɑlɛ. Kei kuu pɛɛ rɛ: Nkpéni kɑm yɛ̃́ tɛ mɛsei yɛ mɛ. Uléécɑɑ yɛ uléécɑɑtumɛ tummɛlɛ uu Erooti ɑnipɛ-i nɛ́ lesɛ, uu kɔ mmɛ̃ kɛ Pisuifi ɑpí pɛɛ́ nɛ nɛ́ ń lɑ kɛ́mɛɛ nɛ́ lesɛ.
11 Pedro então, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo dos judeus.
12 Kɛ Piyɛɛ uu n yɛ̃́ mmɛ̃ kɛ́mɛɛ kuu ń we, uu Yohɑni kɑpi rinyíri n hɛ rɛ Mɑriki uni Mɑɑri kɛyɔ sĩ. Pisoi kulúi yɛ pɛɛ kei cɑ́pinɛlɛnlɛ pin kɛyómɛ yɑ́ɑ́si.
12 Depois de assim refletir foi à casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitas pessoas estavam reunidas e oravam.
13 Kuu n hɑpɔ uu kɛ́yɔ ripoo pepu, unɔ́si kɛikɔ́ unyinɛ kɑpi yɛ n sée rɛ Rooti uu sĩ́ ukɛ́ hɑ yɛ̃ tɛ wóo lo?
13 Quando ele bateu ao portão do pátio, uma criada chamada Rode saiu a escutar;
14 Uu Piyɛɛ mɛtẽ ceru. U yɛ́ ripoo hɑ́nnɛlɛ nɛ́ɛ, uú nyɑ uu mpɔ́ɔnɑrɛ nɛ itóó nɛ kɛ́yɔ-mɛ̃ pɛɛpɔ, uú hɑ rɛ Piyɛɛ yɛ kɑ un tipoo-pɔ we.
14 e, reconhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu o portão, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava lá fora.
15 Pɛpɛɛ kei n cɑ́pinɛlɛ̃ ɑpi u mɑɑ rɛ u isɔhɔ torilɛ. Amɑ́ uu kɛ́yu mɑhɑni ŋmɑɑ rɛ mɛsei yɛ mɛ. Api rɛ in lɛ̃, ukumííri yɛ ku.
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, assegurava que assim era. Eles então diziam: É o seu anjo.
16 Piyɛɛ un lɛ̃ we un tipoo pepu. Kɑpi n hɑ́nnɛ ɑpi u yɛnu, piipiŋɛ ii nnyiyɛ loni.
16 Mas Pedro continuava a bater, e, quando abriram, viram-no e pasmaram.
17 Uu kunípɛ nɛ pi símisi rɛ pikɛ́ n sɛ́ɛ́lɛ̃ ɑ́pi kɑpɛ ríkɑ mɑ. Uu kɔ pi símisi lɛ̃ kɛ Upíimɑ uu kukpɑniilee-i u n lésɛ. Uu kɔ pimɑ́ɑ pi kpɑ́ rɛ pikɛ́ hɑ Yɑkupu nɛ pimɑ́rɛcɔ picɔ lɛ̃ símisi. Kuu lɛ̃ pisímɛ́ pi ḿ mɑsí, uu yisi uu kɛlõ féé tɔ́mpɔ.
17 Mas ele, acenando-lhes com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Kɑi n weesi, ɑi pisɔ́ɔ́cɑ pɛ̃ kɛcɔpɛ nɔkɔrɛ hɑ́i, ɑpi pɛɛ́ m písɛinɛ rɛ mɛ́ye kɛ Piyɛɛ uu lõ?
18 Logo que amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria sido feito de Pedro.
19 Erooti uu pɛɛ rinɔ́ɔ hɛ rɛ pikɛ́ u wɛ́ɛ́si. Amɑ́ ɑpi u wɛ́ɛ́si ɑ́pi u yɛ̃. Kei kuu pɛɛ pimɛ́rɛ́ pɛ̃ sée uú nɛ pi túhɑɑnɛ uu rɛ pikɛ́ pi kṍ. Uu pɛɛ limɛmɑ́ɑ́ Yutee kɛteni-i yisi uú hɑ Sesɑree kɛteni-i siyɑ́ɑ wɑi.
19 E Herodes, tendo-o procurado e não o achando, inquiriu as sentinelas e mandou que fossem justiçadas; e descendo da Judéia para Cesaréia, demorou-se ali.
20 Erooti yɛ pɛɛ́ nɛ Tiiri pikɔ́ nɛ Sitɔɔ pikɔ́ wɔ́lɑɑlɛnlɛ. Pɛ̃ ɑpi rinɔ́ɔ risɛ wɑi rɛ pikɛ́ hɑ u yɛ̃. Api lɛ̃ nnyɑ uyɔ́ɔpi pimɛ́rɛ́ uwɛ́ɛ́sɛ Pilɑsituusi kópóó, ɑpi yɛ́ntinɛ uú nɛ kɛkpéẽ pi wɑi pikɛ́ hɑ nɛ u kpurɛi. Ái mɛ́woo, uyɔ́ɔpi Erooti kɛtẽ kɛ́mɛɛ likɔ́ nfɑɑ kɑpi mɑ́.
20 Ora, Herodes estava muito irritado contra os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, camareiro do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Kɛyɑ́ɑ kɛ̃ kɑpi yɛ́ rinsɑ́nɛ ɑkɛ tulu. Erooti uú hɑ umɛyɔɔpilɑpɛ tɑni uu uriyɔɔpitũ kɛcɑ́ɑ́ tonɛ uu pɛɛ́ nɛ pisoi riwúí nɛ mɛyɑ̃́ n símisi.
21 Num dia designado, Herodes, vestido de trajes reais, sentou-se no trono e dirigia-lhes a palavra.
22 Kei kɛ pisoi ɑpi ipɑkɑrɛ riwɔɔ rɛ: Uléécɑɑ rinɔɔ yɛ ntí, ɑ́i kɛsoipipi rikɔ́.
22 E o povo exclamava: É a voz de um deus, e não de um homem.
23 Kúu n céri rɛ Uléécɑɑ ŋmɑnɛ yɛɛ ipɑkɑrɛ te nnyɑ, Upíimɑ uleecɑɑtumɛ unyinɛ uu kei nní u fɑpi uu lɑlɛi, ɑpɑpi ɑɑ u tɑkɑi uú hɑ nɛ kpi.
23 No mesmo instante o anjo do Senhor o feriu, porque não deu glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Nléécɑɑsimɛ́ nn pɛɛ likumúŋɛ́ kpɛ-i kɔ́ɔ́nú ɑpi ḿpɑ́ yei n kom.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Kɛ Pɑrinɑpɑsi nɛ Sɔɔli pɔ́ɔ lɛ̃ nnyɑ kɑpi Yerusɑlɛm-i pi n tumpɔ piwɑi ḿ mɑsí, ɑpi yisi ɑpi Yohɑni kɑpi rinyíri n hɛ rɛ Mɑriki nɛ pɛ́nɛ ɑpí nɛ Antiyɔɔsi pɛlɛ.
25 Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando consigo a João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.