Apocalipse 6
Sola NT (SOY_SIM) vs ARIB
1 Aḿ pɑí, ɑm yɛ́nu kɛ Risɑ́ŋpipi ɑri ɑtɔ́pi ɑsɛɛi nyɛ̃ kɛ́mɛɛ risɛ n wúkulɛ, ɑm pɛɛ lifɑ́ɑkɔ́ linɑ lɛ̃ lisɛ kom, lin mɛtẽ nɛ símisi yɑrɛ ikónɛ pisɛnkɛɛ rɛ: A kɑm.
1 E vi quando o Cordeiro abriu um dos sete selos, e ouvi um dos quatro seres viventes dizer numa voz como de trovão: Vem!
2 Aḿ pɑí ɑm isɑ̃ tomɛ́ yɛ́nu. Uyɛɛ i n tṹ yɛ pɛɛ pitɛpɛ múílɛnlɛ. Api piferiyɛ ihɛɛ u pɑ, uu yisi uú n tɔ́su yɑrɛ uyɛɛ n feriyɛ un kɔ tɔ́su ukɛ́ hɑ kɔ piferiyɛ rikpɑ́ mɛcɔ.
2 Olhei, e eis um cavalo branco; e o que estava montado nele tinha um arco; e foi-lhe dada uma coroa, e saiu vencendo, e para vencer.
3 Kɛ Risɑ́ŋpipi ɑri ritɔ́pi lírũ n wúkulɛ, ɑm lifɑ́ɑkɔ́ lírũ kom ɑi sɛmni rɛ: A kɑm!
3 Quando ele abriu o segundo selo, ouvi o segundo ser vivente dizer: Vem!
4 Isɑ̃ icɔ yɛɛ n wɔŋnɛ yɑrɛ nnɑ ii pɛɛ léeri. Uyɛɛ i n tṹ uu ńnɑŋɛ yɛnu rɛ ukɛ́ kɛtẽ kɛcɑ́ɑ́ nkíŋniŋɛ lesɛ pisoi pikɛ́ nɛ n kónɑɑnɛ nnyɑ. Api kɔ kutɛ́hɛ cɑɑcɑɑ kunyinɛ u pɑ.
4 E saiu outro cavalo, um cavalo vermelho; e ao que estava montado nele foi dado que tirasse a paz da terra, de modo que os homens se matassem uns aos outros; e foi-lhe dada uma grande espada.
5 Kɑri ritɔ́pi tɑ́ɑ́nũ n wúkulɛ, ɑm lifɑ́ɑkɔ́ tɑ́ɑ́nũ kom ɑi sɛmni rɛ: A kɑm! Aḿ pɑí, ɑm isɑ̃ ŋmɔhɔ yɛnu. Uyɛɛ i n tṹ yɛ pɛɛ kɛmúŋɛ́ múílɛnlɛ.
5 Quando abriu o terceiro selo, ouvi o terceiro ser vivente dizer: Vem! E olhei, e eis um cavalo preto; e o que estava montado nele tinha uma balança na mão.
6 Am lifɑ́ɑkɔ́ linɑ lɛ̃ kɛcɔpɛ mɛtẽ mɛnyinɛ kom, mɛn tee rɛ: Pi yɛ́ mɛsírɛ́pipi mɛnyinɛ kɛmúŋɛ́cɑripi kɛsɛ nɛ kɛkɛiyɑɑ kɛsɛ ihɛ́ɛ́ lɔ, ɑpi kɔ mɛmúípipi simúŋɛ́cɑripi sitɑɑni nɛ kɛkɛiyɑɑ kɛsɛ ihɛ́ɛ́ lɔlu. Amɑ́ ɑ́ni kɑpɛ mɛ́kpɔ nɛ pítɑ pɔ̃́ ticɑ.
6 E ouvi como que uma voz no meio dos quatro seres viventes, que dizia: Um queniz de trigo por um denário, e três quenizes de cevada por um denário; e não danifiques o azeite e o vinho.
7 Kɑri ritɔ́pi nɑ̃́ii n wúkulɛ, ɑm lifɑ́ɑkɔ́ nɑ̃́ii mɛtẽ kom tɛ: A kɑm!
7 Quando abriu o quarto selo, ouvi a voz do quarto ser vivente dizer: Vem!
8 Aḿ pɑí ɑm isɑ̃ inyinɛ yɛnu nɛ mɛhɔ́lɛ ntɔnɛ ipiŋɛ. Pi yɛ uyɛɛ i n tṹ sée rɛ nkpɔ. Nkpɔ kuhorɛ yɛ pɛɛ u tikilɛnlɛ. Api kɛtẽ ɑwɛ́lɛ́ ɑnɑ kɛ́mɛɛ kusɛ kɛcɑ́ɑ́ ńnɑŋɛ yɛnu ɑpí nɛ ɑtɛ́hɛ nɛ nkṹ nɛ itói nɛ licɔ́pii-cɔ́pii sisoipipi tɛ́kɛ́ɛ́.
8 E olhei, e eis um cavalo amarelo, e o que estava montado nele chamava-se Morte; e o inferno seguia com ele; e foi-lhe dada autoridade sobre a quarta parte da terra, para matar com a espada, e com a fome, e com a peste, e com as feras da terra.
9 Kɑri ritɔ́pi núpũ n wúkulɛ, ɑm kɛnyɔ́ɔnsɛtunipi mɛtene pɛ̃ kɑpi Nléécɑɑsimɛ́ nɛ ɑseérɑ kɑpi n lésɛ nnyɑ m pɑrii ɑmííri yɛnu,
9 Quando abriu o quinto selo, vi debaixo do altar as almas dos que tinham sido mortos por causa da palavra de Deus e por causa do testemunho que deram.
10 pin pupukɛɛ lin cɑ́lɛ̃ tɛ: Sɑ́ɑ sɔnɛ círícírí nɛ uyíkíyiki, hɑ́i nɛ kɛyo-pɔ kɑɑ yɛ́ lɛ̃ n nɑ́ŋɑisɛ pɔkɛ́ kɛlenɛ túhɑɑnɛ pɔkɛ́ nsímɛ́sei yɛ̃ pɔkɛ́ pɛɛ kɛtẽ nkɛ́ pisoi ntɔ́kpɔ kɛcɑ́ɑ́ kutu ripɑsɑ?
10 E clamaram com grande voz, dizendo: Até quando, ó Soberano, santo e verdadeiro, não julgas e vingas o nosso sangue dos que habitam sobre a terra?.
11 Api pinnɛ́í mmɛ̃ ḿpɑ́ úye kɛtúkɑnkɑ tomɛ́ pɑ, ɑpi kɔ pi mɑɑ rɛ pikɛ́ pɛɛ kɔ nkɑ́ripi n wéntɛlɛ̃, pipikɛicɔ nɛ pipimɑrɛcɔ kɑpi pimɛcɔ n kóninɛ pikɛ́ hɑ pinnɛ́í cɑ́pinɛpɔ.
11 E foram dadas a cada um deles compridas vestes brancas e foi-lhes dito que repousassem ainda por um pouco de tempo, até que se completasse o número de seus conservos, que haviam de ser mortos, como também eles o foram.
12 Kɑri ritɔ́pi kpúúlũ n wúkulɛ, ɑḿ pɑí kɛtẽ ɑkɛ yéŋesi nɛ rikɔhɔ. Ituŋɛ ii pɑnsɛ riŋmɔ́hɔ yɑrɛ kukpɔsɑŋɑɑ́, iwɑ́rɛ ii innɛ́í pɑnsɛ yɑrɛ mɛ́nyɛ.
12 E vi quando abriu o sexto selo, e houve um grande terremoto; e o sol tornou-se negro como saco de cilício, e a lua toda tornou-se como sangue;
13 Kɛléécɑɑ ɑwɑrɛpi ɑɑ pɛɛ kɛteni-i póroiri yɑrɛ kɛ kúfikiyee ɑku yɛ kuyɔ píimɑ kɛ́mɛɛ kuɑpipi n tíyɛ ɑɑ póroi mɛcɔ.
13 e as estrelas do céu caíram sobre a terra, como quando a figueira, sacudida por um vento forte, deixa cair os seus figos verdes.
14 Kɛléécɑɑ ɑkɛ wúkɑɑpɔ yɑrɛ rítɛlɛ́ kɑpi riwɛ́pí, ɑyɔ́pɛ nnɛ́í nɛ míni kɛpɑ́ɑ́pɑ́ɑ́ sitẽ nnɛ́í ɑsi sikɛtonɛ-i yisikɛɛ.
14 E o céu recolheu-se como um livro que se enrola; e todos os montes e ilhas foram removidos dos seus lugares.
15 Kɛtẽ nté piyɔɔpi nɛ piwɛ́ɛ́sɛ nɛ ɑtɔpi piwɛ́ɛ́sɛ nɛ pimɑ́mɑ́ nɛ pinɑ́ŋɛ-nɑŋɛ nɛ pilɑ́si nnɛ́í nɛ pɛpɛɛ pimɛcirɛ n te ɑpi ɑyɔ́pɛ kɛcɑ́ɑ́ ɑpɑrɛpoo kɛ́mɛɛ nɛ ɑpɑrɛcɑŋɑɑ sipɑ́ɑ́pɑ́ɑ́ pékesi.
15 E os reis da terra, e os grandes, e os chefes militares, e os ricos, e os poderosos, e todo escravo, e todo livre, se esconderam nas cavernas e nas rochas das montanhas;
16 Api yɛ pɛɛ ɑyɔ́pɛ nɛ ɑpɑrɛcɑŋɑɑ mɑɑ rɛ: Ani kɛrɔ́cɑ́ɑ́ lóimɛ ɑni rɔ́ yɑ́rii tɔkɛ́ uyɛɛ riyɔ́ɔpitũ kɛcɑ́ɑ́ ń tṹ nɛ Risɑ́ŋpipi kuwɔi nɛ kɛtɑɑ wɑ.
16 e diziam aos montes e aos rochedos: Caí sobre nós, e escondei-nos da face daquele que está assentado sobre o trono, e da ira do Cordeiro;
17 Li we rɛ pikuwɔi kɛyɑɑ píimɑ yɛ tuimɛlɛ. Wóo yɛ́ fe uú lelu?
17 porque é vindo o grande dia da ira deles; e quem poderá subsistir?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.