2 Coríntios 7

Sola NT (SOY_SIM) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Pinɛ́sɑ́nɛ kɛcirɛ, tɔ́ɔ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu ḿ mɑɑ rɛ u yɛ́ wɑ te. Lɛ̃ nnyɑ, tɔkɛ́ mɛwɑi kópɛ mɛɛ yɛ ipiŋɛ nɛ rikíŋ n cɑɑi hɛɛrɛ. Tɔkɛ́ n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃, irɔ́soi ikɛ́ n kpɑ̃́iilɛ̃ tɔn ńsɔnɛ Uléécɑɑ wuru.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Áni kɑpɛ nɔ́sinɛ́fɑ nɛ́ pesí! Ári úkɑ líkɑ cɑɑi. Ári úkɑ riwɑ́rɑrɑsɛ, ɑ́ri kɔ úkɑ likɔ́ yɔsí tɔkɛ́ n te.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Ái ɑkópɛ kɑm nɔ́ pɑ́lɛ̃ nnyɑ kɑm lɛ̃ símisi. Yɑrɛ kɑm pimɑ́ɑ ḿ mɑsí, ḿpɑ́ lin nfɑ́ɑ nɛ́ɛ lin nkpɔ, tɔ nɔ́ lɑlɛ mɛyíkíyiki.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nɛ nɛ ripɔ́ɔ nɔ́ lɑ́ɑ́rúlɛ mɛyɑ̃́. Nɔ́inɛ́cɔ yɛ rikɔ́kɔri nɛ́ welɛ ńsɔnɛ. Nɔ yɛ nnɛ́cɔ́ŋ nnɛ́í kɛ́mɛɛ rinɛ́kíŋ niŋukusɛlɛ ɑi pɛɛ mɛyɑ̃́ nɛ́ n lɑ́ɑ́rú.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Hɑ́i kɑrí nɛ Mɑsetuwɑɑni kɛtẽ kɛ́mɛɛ n tuipɔ, ɑ́ri mɛwéntɛ yɛ̃. Íwɛ nnyí ncɔpuri kɑri kei yɛ̃. Tɔ́ nɛ picɔ picɛ́ŋɑɑnkɛɛ yɛ mpí, iwɑmɛ yɛ kɔ nnyí kɛrɔ́fɑ-i.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Amɑ́ Uléécɑɑ yɛ̀ɛ̀ pɛ̃ ɑpɔɔ nyɛɛ n cɑɑilɛ̃ ikɑri rikpɑ́sɛlɛ. Uyɛɛ tíyɛsɛ kɛ Tiiti mɛkɑmɛ ɑmɛ ikɑri tɔ́ rikpɑ́sɛ.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ái umɛkɑmɛ ŋmɑnɛ mɛɛ ikɑri nɛ́ rikpɑ́sɛ, ɑmɑ́ kuu kɔ nɛ́ n símisi lɛ̃ kɑni kɔ uyɛ̃ ikɑri rinkpɑ́sɛ yɛɛ kɔ ikɑri nɛ́ rikpɑ́sɛ. U rɔ́ símisi rɛ lɛlɛɛ n wɑ yɛ nɔ́ ricɔ́ŋlɛ hɑ́i nɔn lɑ nɔkɛ́ piyɛ́nɛ nɛ́ rikpɑ́, nɔn kɔ kɛnɛ́cɑ́ɑ́ tɔpu. Lɛlɛɛ tíyɛsɛ kɑi mɛyɑ́nsei nɛ́ lɑrisi.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ḿpɑ́ rítɛlɛ́ tɛ̃ kɑḿ pɛɛ nɔ́ n wɔ́ipɔ tin nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ n cɑɑisɛ, ɑ́m nkpéni nɛ ri téni. Nɛ nyulɛ rɛ rítɛlɛ́ tɛ̃ nɛ pɛɛ kumúŋɛ́ kunyinɛ-i nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ cɑɑisɛlɛ, ɑmɑ́ ɑm nkɑ́ripi nɛ ri téni.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Li nkpéni nɛ́ lɑ́ɑ́rúlɛ. Ái rɛ kɑm nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ n cɑɑisɛ nnyɑ, ɑmɑ́ kɛ nɔ́nnɛ́pɔ́ɔcɑɑi nn n tíyɛsɛ ɑni mɛfinɛ consɛ nnyɑ. Uléécɑɑ yɛɛ pɛɛ́ lɑ rɛ nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ ɑkɛ́ lɛ̃ cɑɑi. Ai pɛɛ nkpéni mɛsɛ wɑi rɛ ɑ́ri líkɑ nɔ́ cɑɑi.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Mpɔ́ɔcɑɑi mɛɛ Uléécɑɑ kɛ́mɛɛ n léeri yɛ̀ɛ̀ mɛyíkíyiki tíyɛsɛlɛ usoi uu mɛfinɛ consɛ, Uléécɑɑ uu uriyu lɔlu. Ári mmɛ̃ téni. Amɑ́ mpɔ́ɔcɑɑi mɛɛ kɛtẽ nté likɔ́ kɛ́mɛɛ n léeri yɛ̀ɛ̀ nɛ nkpɔ kɑlɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Tinɛ́tɛlɛ́ yɛ nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ cɑɑisɛlɛ yɑrɛ kɛ Uléécɑɑ uu ń lɑ: Ani ripɑí kulɑ́ɑ píimɑ kpɛ̃ kɑi nkpéni nɔ́ ń wɑ. Áni yɛ̃ kɑni nkpéni ńlɑ m mɑ́ rɛ nɔkɛ́ lisɔnɛ n wɑii? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni nɛ nɔ́ɑnɛ́kópɛ piyɑ́mnɛ n yɔ́ɔnɛɛ? Áni yɛ̃ nɔ́mɛnɛ́wɑi kópɛ mɛn nkpéni nɔ́ cɔ́ŋlɛ̃ɛ? Áni yɛ̃ nɔn nkpéni riwurɛ mɑ́ɑ? Áni yɛ̃ nɔn nkpéni mɛyíkíyiki wɛ́ɛ́si nɔkɛ́ piyɛ́nɛ nɛ́ rikpɑ́ɑ? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃ɛ? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni ń lɑ nɔkɛ́ uwɑikópɛkɔɔ́ kutu ripɑsɑɑ? Nɔ linnɛ́í wɑlɛ ɑní nɛ nyísɛ rɛ ɑ́ni nsímɛ́ mmɛ̃ kɛ́mɛɛ líkɑ cɑɑi.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ái uyɛɛ ɑkópɛ n wɑ nɛ́ɛ uyɛ̃ kɑpi ɑkópɛ n wɑ nnyɑ kɛ nɛ́ɛ rítɛlɛ́ wɔ́i. Amɑ́ nɛ lɑlɛ nɔkɛ́ ncée yɛ̃ nɔkɛ́ Uléécɑɑ inipɛɛ-i nyísɛ rɛ nɔ kɛrɔ́pirɛ nyɛnulɛ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Lɛ̃ nnyɑ kɛ nɔ́mɛnɛ́wɑi ɑmɛ ikɑri tɔ́ rikpɑ́sɛ. Ái nkíŋniŋɛ ŋmɑnɛ kɑí nɛ ripɑ́. Kɛ Tiiti uu nɔ́kɛnɛ́mɛɛ nɛ mpɔ́ɔnɑrɛ n yisimɛ rɛ nɔ nɔ́nnɛ́nɛ́í ukumííri pɛsɛmɛ nnyɑ, li rɔ́ lɑ́ɑ́rúlɛ ɑ́i nɛ kusɑ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Nɛ ukɛyu-i nɔ́ pɑkɑrɛlɛ, ɑ́ni isɛi nɛ́ lukɛisɛ. Tɔ yɛ mɛsɛ́rɛ ɑsei nɔ́ símisilɛ, ɑi kɔ nkpéni nyísɛ rɛ nɛ ɑlɑri mɑ́lɛ kɛ́ Tiiti kɛyu-i nɔ́kɛnɛ́cɑ́ɑ́ rikɔ́kɔri n wɑi.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Kumúŋɛ́ kpɛ-i kɛ Tiiti uú pɛɛ nɔ́kɛnɛ́mɛɛ ń we, nɔ pɛɛ u wɑisɛlɛnlɛ, ɑni kɔ kusɑ́nɛ u yɔ́su ńsɔnɛ. U yɛ likɛcɑ́ɑ́ léisɛlɛ uu nɔ́ n lɑ ɑi tɔ́su kuú pɛɛ nɔ́ ń lɑ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Li nɛ́ niŋulɛ rɛ nɛ fe ɑm yɛ ḿpɑ́ yo kɛ́mɛɛ nɛ ripɔ́ɔ nɔ́ lɑrisi.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.