2 Coríntios 7

Sola NT (SOY_SIM) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Pinɛ́sɑ́nɛ kɛcirɛ, tɔ́ɔ lɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu ḿ mɑɑ rɛ u yɛ́ wɑ te. Lɛ̃ nnyɑ, tɔkɛ́ mɛwɑi kópɛ mɛɛ yɛ ipiŋɛ nɛ rikíŋ n cɑɑi hɛɛrɛ. Tɔkɛ́ n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃, irɔ́soi ikɛ́ n kpɑ̃́iilɛ̃ tɔn ńsɔnɛ Uléécɑɑ wuru.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Áni kɑpɛ nɔ́sinɛ́fɑ nɛ́ pesí! Ári úkɑ líkɑ cɑɑi. Ári úkɑ riwɑ́rɑrɑsɛ, ɑ́ri kɔ úkɑ likɔ́ yɔsí tɔkɛ́ n te.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ái ɑkópɛ kɑm nɔ́ pɑ́lɛ̃ nnyɑ kɑm lɛ̃ símisi. Yɑrɛ kɑm pimɑ́ɑ ḿ mɑsí, ḿpɑ́ lin nfɑ́ɑ nɛ́ɛ lin nkpɔ, tɔ nɔ́ lɑlɛ mɛyíkíyiki.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Nɛ nɛ ripɔ́ɔ nɔ́ lɑ́ɑ́rúlɛ mɛyɑ̃́. Nɔ́inɛ́cɔ yɛ rikɔ́kɔri nɛ́ welɛ ńsɔnɛ. Nɔ yɛ nnɛ́cɔ́ŋ nnɛ́í kɛ́mɛɛ rinɛ́kíŋ niŋukusɛlɛ ɑi pɛɛ mɛyɑ̃́ nɛ́ n lɑ́ɑ́rú.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Hɑ́i kɑrí nɛ Mɑsetuwɑɑni kɛtẽ kɛ́mɛɛ n tuipɔ, ɑ́ri mɛwéntɛ yɛ̃. Íwɛ nnyí ncɔpuri kɑri kei yɛ̃. Tɔ́ nɛ picɔ picɛ́ŋɑɑnkɛɛ yɛ mpí, iwɑmɛ yɛ kɔ nnyí kɛrɔ́fɑ-i.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Amɑ́ Uléécɑɑ yɛ̀ɛ̀ pɛ̃ ɑpɔɔ nyɛɛ n cɑɑilɛ̃ ikɑri rikpɑ́sɛlɛ. Uyɛɛ tíyɛsɛ kɛ Tiiti mɛkɑmɛ ɑmɛ ikɑri tɔ́ rikpɑ́sɛ.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 Ái umɛkɑmɛ ŋmɑnɛ mɛɛ ikɑri nɛ́ rikpɑ́sɛ, ɑmɑ́ kuu kɔ nɛ́ n símisi lɛ̃ kɑni kɔ uyɛ̃ ikɑri rinkpɑ́sɛ yɛɛ kɔ ikɑri nɛ́ rikpɑ́sɛ. U rɔ́ símisi rɛ lɛlɛɛ n wɑ yɛ nɔ́ ricɔ́ŋlɛ hɑ́i nɔn lɑ nɔkɛ́ piyɛ́nɛ nɛ́ rikpɑ́, nɔn kɔ kɛnɛ́cɑ́ɑ́ tɔpu. Lɛlɛɛ tíyɛsɛ kɑi mɛyɑ́nsei nɛ́ lɑrisi.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ḿpɑ́ rítɛlɛ́ tɛ̃ kɑḿ pɛɛ nɔ́ n wɔ́ipɔ tin nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ n cɑɑisɛ, ɑ́m nkpéni nɛ ri téni. Nɛ nyulɛ rɛ rítɛlɛ́ tɛ̃ nɛ pɛɛ kumúŋɛ́ kunyinɛ-i nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ cɑɑisɛlɛ, ɑmɑ́ ɑm nkɑ́ripi nɛ ri téni.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Li nkpéni nɛ́ lɑ́ɑ́rúlɛ. Ái rɛ kɑm nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ n cɑɑisɛ nnyɑ, ɑmɑ́ kɛ nɔ́nnɛ́pɔ́ɔcɑɑi nn n tíyɛsɛ ɑni mɛfinɛ consɛ nnyɑ. Uléécɑɑ yɛɛ pɛɛ́ lɑ rɛ nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ ɑkɛ́ lɛ̃ cɑɑi. Ai pɛɛ nkpéni mɛsɛ wɑi rɛ ɑ́ri líkɑ nɔ́ cɑɑi.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Mpɔ́ɔcɑɑi mɛɛ Uléécɑɑ kɛ́mɛɛ n léeri yɛ̀ɛ̀ mɛyíkíyiki tíyɛsɛlɛ usoi uu mɛfinɛ consɛ, Uléécɑɑ uu uriyu lɔlu. Ári mmɛ̃ téni. Amɑ́ mpɔ́ɔcɑɑi mɛɛ kɛtẽ nté likɔ́ kɛ́mɛɛ n léeri yɛ̀ɛ̀ nɛ nkpɔ kɑlɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Tinɛ́tɛlɛ́ yɛ nɔ́ɑnɛ́pɔ́ɔ cɑɑisɛlɛ yɑrɛ kɛ Uléécɑɑ uu ń lɑ: Ani ripɑí kulɑ́ɑ píimɑ kpɛ̃ kɑi nkpéni nɔ́ ń wɑ. Áni yɛ̃ kɑni nkpéni ńlɑ m mɑ́ rɛ nɔkɛ́ lisɔnɛ n wɑii? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni nɛ nɔ́ɑnɛ́kópɛ piyɑ́mnɛ n yɔ́ɔnɛɛ? Áni yɛ̃ nɔ́mɛnɛ́wɑi kópɛ mɛn nkpéni nɔ́ cɔ́ŋlɛ̃ɛ? Áni yɛ̃ nɔn nkpéni riwurɛ mɑ́ɑ? Áni yɛ̃ nɔn nkpéni mɛyíkíyiki wɛ́ɛ́si nɔkɛ́ piyɛ́nɛ nɛ́ rikpɑ́ɑ? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni n ŋmɔ́ɔ́púlɛ̃ɛ? Áni yɛ̃ kɑni nkpéni ń lɑ nɔkɛ́ uwɑikópɛkɔɔ́ kutu ripɑsɑɑ? Nɔ linnɛ́í wɑlɛ ɑní nɛ nyísɛ rɛ ɑ́ni nsímɛ́ mmɛ̃ kɛ́mɛɛ líkɑ cɑɑi.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Ái uyɛɛ ɑkópɛ n wɑ nɛ́ɛ uyɛ̃ kɑpi ɑkópɛ n wɑ nnyɑ kɛ nɛ́ɛ rítɛlɛ́ wɔ́i. Amɑ́ nɛ lɑlɛ nɔkɛ́ ncée yɛ̃ nɔkɛ́ Uléécɑɑ inipɛɛ-i nyísɛ rɛ nɔ kɛrɔ́pirɛ nyɛnulɛ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Lɛ̃ nnyɑ kɛ nɔ́mɛnɛ́wɑi ɑmɛ ikɑri tɔ́ rikpɑ́sɛ. Ái nkíŋniŋɛ ŋmɑnɛ kɑí nɛ ripɑ́. Kɛ Tiiti uu nɔ́kɛnɛ́mɛɛ nɛ mpɔ́ɔnɑrɛ n yisimɛ rɛ nɔ nɔ́nnɛ́nɛ́í ukumííri pɛsɛmɛ nnyɑ, li rɔ́ lɑ́ɑ́rúlɛ ɑ́i nɛ kusɑ.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Nɛ ukɛyu-i nɔ́ pɑkɑrɛlɛ, ɑ́ni isɛi nɛ́ lukɛisɛ. Tɔ yɛ mɛsɛ́rɛ ɑsei nɔ́ símisilɛ, ɑi kɔ nkpéni nyísɛ rɛ nɛ ɑlɑri mɑ́lɛ kɛ́ Tiiti kɛyu-i nɔ́kɛnɛ́cɑ́ɑ́ rikɔ́kɔri n wɑi.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Kumúŋɛ́ kpɛ-i kɛ Tiiti uú pɛɛ nɔ́kɛnɛ́mɛɛ ń we, nɔ pɛɛ u wɑisɛlɛnlɛ, ɑni kɔ kusɑ́nɛ u yɔ́su ńsɔnɛ. U yɛ likɛcɑ́ɑ́ léisɛlɛ uu nɔ́ n lɑ ɑi tɔ́su kuú pɛɛ nɔ́ ń lɑ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Li nɛ́ niŋulɛ rɛ nɛ fe ɑm yɛ ḿpɑ́ yo kɛ́mɛɛ nɛ ripɔ́ɔ nɔ́ lɑrisi.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.