2 Coríntios 10
Sola NT (SOY_SIM) vs VC
1 Nɛ́ɛ Pɔɔli, nɛ̃́ kɑpi n tee rɛ nɛ yɛ nɛn nɔ́kɛnɛ́kúrí n we ɑm nɔ́inɛ́nípɛɛ n wuru, nɛn kɛtɑɑ-pɔ n we, ɑm nɔ́ n sɛnkɛɛ, nɛ lɑ kɛ́ rinɛ́cúruu nɛ Kirisi nnɑrɛ nɛ umɛwɑi sɔnɛ ritiki kɛ́ nɛ nɔ́ pisɛ rɛ:
1 Eu, Paulo, vos exorto pela mansidão e bondade de Cristo, eu que me mostro humilde quando estou entre vós, mas, quando longe, sou ousado convosco.
2 Áni kɑpɛ tíyɛ, nɛn kumúŋɛ́ kúye-i nɔ́kɛnɛ́mɛɛ́ n hɑpɔ kɛ́ nɔ́ sɛnkɛɛ. Nɛ lɑ rɛ nɛn hɑ n hɑpɔ, kɛ́ pɛpɛɛ m músu rɛ kɛsoimuŋɛ́ kɑrí nɛ pirɔ́kɛi wɑi nɛ kɛ́yu pɑpisi.
2 Peço-vos que, quando eu estiver presente, não me veja obrigado a usar de minha autoridade de que pretendo realmente usar com certas pessoas que imaginam que nós procedemos com intenções humanas.
3 Tɔ pɛɛ mɛsei sisoipipi lɛ, ɑmɑ́ ɑ́i kɛsoimuŋɛ́ ɑtɔpi ɑcɔ kɑri tɔpu.
3 Porque, ainda que vivamos na carne, não militamos segundo a carne.
4 Ái sisoipipi itɔpilũ kɛ tɔ́ɔ nɛ ɑrɔ́tɔpi wɑi, ɑmɑ́ itɔpilũ yɛɛ m pɑ́ɑ́pú in Uléécɑɑ-i léeri kɑrí nɛ tɔpu. I yɛ felɛ ii Uléécɑɑ pilɑɑrɔ imɛlɛ lɑ́uli. Iyɛ̃ kɑri yɛ nɛ sinɔ́ɔmɛtɑhɑi pɛpirɛntɛ.
4 Não são carnais as armas com que lutamos. São poderosas, em Deus, capazes de arrasar fortificações.
5 Iyɛ̃ kɑri yɛ kɔ nɛ lɛ̃ nnɛ́í lɛɛ ríyu n wɛ́ɛ́si, lin limɛcirɛ síkɑlɛ̃ lin nɛ ncée tɑ́pɑɑlɛ̃ tɛ pisoi ɑ́pi kɑpɛ Uléécɑɑ céri pɛpirɛntɛ. Tɔ yɛ pisoi simúŋɛ́ cɔ́piilɛ, ɑri tíyɛsɛ ɑpi Kirisi m pɑkɑrɛlɛ̃.
5 Nós aniquilamos todo raciocínio e todo orgulho que se levanta contra o conhecimento de Deus, e cativamos todo pensamento e o reduzimos à obediência a Cristo.
6 Tɔ mɛrɔ́círɛ picɑ́pinɛ mɑsilɛ tɔkɛ́ pipɑkɑrɛcirɛ́ kutu ripɑsɑ, nɔn píyei m pɑkɑrɛ nɛ kɛ́tɔ-pɔ.
6 Estamos prontos também para castigar todos os desobedientes, assim que for perfeita a vossa obediência.
7 Ani ḿpɑ́ yo mɛwee ripɑí. In tɛ nɔ́kɛnɛ́cɔpɛ unyinɛ yɛ yɛ̃ tɛ u mɛsei Kirisi ukɔ́ lɛ, ukɛ́ céri rɛ tɔ̃́ nɛ kɔ umɛcɔ Kirisi pikɔ́ lɛ.
7 Julgais as coisas pela aparência!... Quem se gloria de pertencer a Cristo considere que, como ele é de Cristo, assim também nós o somos.
8 Ḿpɑ́ nɛn ńnɑŋɛ mmɛ̃ kɛ Upíimɑ uu nɛ́ n hɛ nɛ rikɔ́kɔri piwɑi nkɑ́ripi n tɔ́ŋsɛ, isɛi íi nɛ́ wɑinɛ. Li we rɛ u rɔ́ n hɛlɛ rɛ tɔkɛ́ nɛ nɔ́ lɛ̃́ nɔkɛ́ nɛ Uléécɑɑ ncee kɛ́mɛɛ pɑpisi. Ái pikópɛ kɑri nɔ́ lɑ.
8 Ainda que eu me orgulhasse um pouco em demasia da autoridade que o Senhor nos deu, para vossa edificação e não para vossa ruína, não teria de que envergonhar-me.
9 Ám lɑ likɛ́ n we yɑrɛ nɛ nɛ ɑnɛ́tɛlɛ́ nɔ́ nɑ́rɑɑsɛntɛlɛ.
9 Não quero, porém, dar a impressão de querer aterrar-vos com minhas cartas.
10 Pinyinɛ yɛ símɑɑnkɛɛ rɛ nɛ̃́ Pɔɔli ɑtɛlɛ́ kɑm yɛ n wɔ́i nsímɛ́ yɛ ḿpɑpɛ nɛ itisi tɔsilɛ, ɑmɑ́ nɛn pikɛkúrí n we, ɑm pɑnsɛ unɑ́rɛi nnɛ́nɔ́ɔsimɛ́ ńn kɔ pɛɛ́ mulú.
10 Suas cartas, dizem, são imperativas e fortes, mas, quando está presente, a sua pessoa é fraca e a palavra desprezível.
11 Uyɛɛ nní lɛ̃ n símisi ukɛ́ nsɛ kõ ńsɔnɛ rɛ: Lɛ̃ kɑri kɛtɑɑ-pɔ ń we tɔn nɛ ɑrɔ́tɛlɛ́ wɔ́lu, nɛ lɛ̃ kɑri yɛ́ hɑ nɔ́kɛnɛ́kúrí ń we tɔn wɑi yɛ sɑ́lɛ.
11 Quem assim pensa, fique sabendo que quais somos por escrito nas cartas, quando estamos ausentes, tais seremos também de fato, quando estivermos presentes.
12 Ári kɑ́ipi tɔ́ nɛ pɛpɛɛ ɑ́pi yɛ pimɛcirɛ nnyɑ́ɑ̃ n yekei tɔkɛ́ n sɑ́, ɑ́ri kɔ lɑ tɔkɛ́ mɛrɔ́círɛ nɛ pi múŋɛisɛnɛ. Pi pikɛmúŋɛ́ cirɛ mɑ́lɛ kɑpí nɛ pimɛcirɛ m músu, pin kei pɑílɛ̃ pin nɛ pimɛcirɛ picɔ múŋɛisɛnɛ. Pi piníri lɛ.
12 Em verdade, não ousamos equiparar-nos nem comparar-nos com alguns que se preconizam a si próprios. Medindo-se eles conforme a sua própria medida e comparando-se consigo mesmos, dão provas de pouco bom senso.
13 In tɔ́ɔ, ɑ́ri mɛ́woo rikɔ́kɔri wɑi likɛ́ hɑ nɛ sítɔ sinyinɛ rifɑɑu. Kɛ Uléécɑɑ uu nɔ́kɛnɛ́mɛɛ pikɛi rɔ́ n forii, u pisitɔ rɔ́ nyísɛlɛ. Sɛsɛɛ kɛrɔ́múŋɛ́ kɑri n kpísinɛ.
13 Nós outros não nos gloriaremos além da medida, mas permaneceremos dentro do campo de ação que Deus nos determinou, levando-nos até vós.
14 Nɔ kei kɑri yɛ́ nɛ pirɔ́kɛi n tu kɛ́mɛɛ́ welɛ. Lɛ̃ nnyɑ kɑri pifoí nɔ́kɛnɛ́mɛɛ́ nɛ Kirisi Nsímɛ́ n hɑ́pɔ, ɑ́ri pikɛi kɛ Uléécɑɑ uu rɔ́ n forii kɛtɔ rifɑɑu.
14 Não passamos além dos limites. Estaríamos passando, caso não houvéssemos chegado até vós. Ora, realmente temos chegado até vós, pregando o Evangelho de Cristo.
15 Tɔ̃́, ɑ́ri picɔ pikɛi kɑpi nɔ́kɛnɛ́mɛɛ n wɑ nɛ mɛ́woo rikɔ́kɔri wɑi. Tɔ̃́ nɛ músulɛ ricuruu rɛ nɔ́nnɛ́fɑtɛnɛ yɛ́ mɛyɑ̃́ wɑ, tɔ́ɔ kɔ fe ɑri kɛisi ɑi lɛ̃ tɔ́su ɑ́i nɛ kɛ́yu n sĩ. Amɑ́ ɑ́ri yɛ́ wɑ likɛ́ pikɛi pɛ̃ kɛ Uléécɑɑ uu rɔ́ n forii sitɔ rifɑɑu.
15 Não nos ufanamos além da medida, cobrindo-nos de trabalhos alheios. Esperamos que, com o progresso de vossa fé, nossa obra cresça entre vós dentro do quadro de ação que nos foi determinado.
16 Limɛmɑ́ɑ́ kɑri yɛ́ pɛɛ fe ɑrí hɑ sitẽ sɛɛ nɛ kɛtɑɑ nɔ́ ń we kɛ́mɛɛ́ Nsímɛ́ Kɛcirɛ yóó. Ári lɑ tɔkɛ́ ɑyu nyɛ-i kɛ picɔ ɑpi pipikɛi n wɑ kɛ́mɛɛ kɛisi tɔkɛ́ pɛɛ pipikɛi kɑpi piwɑi ḿ mɑsí nnyɑ rikɔ́kɔri n wɑi.
16 Assim esperamos levar o Evangelho aos países que ficam além de vós, sem nos gloriarmos das obras realizadas por outros dentro do domínio reservado a eles.
17 Úye un n lɑ ukɛ́ umɛcirɛ ritɑɑ́sɛ, ukɛ́ lɛ̃ kɛ Upíimɑ uu n wɑ nnyɑ umɛcirɛ ritɑɑ́sɛ.
17 Ora, quem se gloria, glorie-se no Senhor.
18 Li we rɛ ɑ́i nkó yɛɛ umɛcirɛ m pɑkɑrɛntɛ yɛɛ Upíimɑ kɛ́mɛɛ ríyu mɑ́, ɑmɑ́ nkó kɛ Upíimɑ uu m pɑkɑrɛntɛ yɛɛ ríyu mɑ́.
18 Pois merece a aprovação não aquele que se recomenda a si mesmo, mas aquele que o Senhor recomenda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.