Atos 16
Siane Lambau NT (SNP_LAM) vs NTLH
1 Ena Polo ya Debe numudo fedoto, uto ya u Listila numudo fedito, yalo Yesu ege molaibo we ma huliya Timoti ya ne. Hipawa olafo ya Yuda wena holi hikito muibo wena ya ne. Ido melafo ya Giliki we ne.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ido mono wenina Listila numudo minabo ido Aikoniyamu numudo minabo yasi hipawa monala dowa loto wa-wa edabo ne.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Ido hipawa Timoti ya Polokafo ilimito unowe, loto holibo ya Yuda wenina muki mika yalo minabo yasi melafo ya Giliki we ne, loti holiyabo yagunu Polokafo Goti anela ulalo fuko edaiye.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Fuko edototo ya numudo-numudo monimo uti aposolote mono hiyaba wete Yelusalemuka minabo yasi, Feto feyanae, loti labo ha ya lobiti, hemotina hawa ya li meyalo molalo, loti holi hikitabo wenina ya lobimo uwaiye.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Feto lobiyato, ya monolo nuba o-o abo wenina holi hikitina ya aubafofo lomo yoito, ya ido hamena-hamena wenina ma loti onu itiko minae.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Ido Polo maina moniyabo weninagi Esia ebau uti, hala lobinune, loti feyafa, Weuna Felekafo hanu ya hu betito, Filigia ebau ido Galesia ebau ya numuna meya nedo-nedo monimo uwae.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Monimo uti Misia eba onuwalo ya utiti Bitinia ebau ya unune, loti holafa, Yesu Weuna yakafo hanu hu betito,
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 ya Misia uta moloti Tolowasi numudo lomae.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Lumuti yalo lubuka Polokafo idafama wamoidana waibo ya we makafo feto lomuibo, Hemo ya Masedonia ebateu ya loto adelo li faka lananiyo ano, loto auba ito lomuiye.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Feto lomuito, Polo ya wamoidana waito, lemo ya Gotikafo hawa ukuwa dowa ya lobinae, loto Masedonia ebau lilifi molaiye, loto holiyoninako, yagunu unune, loto ayalo ya huwamenate li henemu one.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Lemo sipiku yoto Tolowasi eba ya fulitoto fefe loto u yoila Samotelesi ebau ho nokafo li hona aido ya fedoto, ido uto leda ya Neyapolisi numudo ya u fedone.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Fedoto sipikuti lumuto u Filipai numudo u fedone. Homu aya ebalo ya Lomu wenina ya fedoti numuna meya naba hu unabo ebawa Masedonia mikau Filipai ya huliya nebo numudo yalo hamena malekama minone.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ido Sabatiku ya numuna meya naba ya fulitoto no nabalo uto Yuda wenina ya Goti lomu-lomu abo eba nefe? loto holito ebawalo ya uto amedoto yalo wenipa nuba oti minabo ya ha lobiyone.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ha lobiyogeto, wenipa holiyagu yauti eito feka wena ma Goti weuna-lula-hala muibo wena huliya Lidia ya Taiyataila numudo yalo lafo-lafo dowa-idafa luta-hisi libo idafa yalo hefana onona libo wena yakafo ha lonibo ya holiye. Holito, Wenabakafo wenawa lula-halau onona lito, Polo ha lobibo ya holito holifefe loto holito holi hikitiye.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Holi hikitibo wena yagi ido weninalagi noku iyado ya emokafo lolumibo, Hemotina ya nemo Wenaba holi hikito muiye, loti holitima ya numunaneu yoti minanae, loto auba ito lolumito, O, loto yowonibo ne.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Hamena ma Yuda wenina Goti lomu-lomu abo ebalo ya unune, loto uto houba-naba olu ma Satani himiwela mino edaibo ya hatula one. Satani himiwela yakafo oluwa welalo ha molaito, faluku aibo ha ya lo oloto molo-molo aito wenina yasi ha libo ya holinune, loti meina fi-fi ato, oluwa yawala ya hefana wa nabo we buliyabo ne.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Oluwa yakafo Polokele lemogi lege-lege loto ha naba loto feto libo, Wemoli yaleka yasi li nomude wanabo mona yagunu lobi-lobi minabo ya akaisa yoto nebo we houba-naba wela minae, loto ha naba loto lobi-lobi o ne.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Feito hamena-hamena ya ilalu huto lo-lo fe neto Polokafo eleka fito elepa ito Satani himiwela feto lomuibo, Nemo Yesu huliyalo lohomowe. Hemo ya olu lulau yauti yoto uwo, loto lomuito, ayalo ya fulo edoito wiye.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ena olu yawala wemasi hefana naba liti nuba abo mona ya hulibo yagunu holiti Polote Sailasite adinalo-hidinalo liti ika-ika oti, maketilo yalo hiyaba we nuba oti minado idipiti uti,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 ha li fefe lo-lo abo we nomudinalo ya li sinoi betiti feto lobiyabo, Yuda we loiti ya numunatelo loti lute li hopa o ledoti
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 mona ma api lilibiyabo ya lemo Lomu wenina ya lito meyalo mologetoma ya lo molaibo hate ya fukanubo ne, loti lae.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Feto lato, wenina nuba naba minabo yagi we loiti ya apiti hofo beti minato, ha li fefe lo-lo abo we yasi utinalo owo li fuloti inafagunu hofo betilo, loti lobiyae.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Feto lobiyato, inafagunu hofo betiti idipiti uti nala numugu yau fulo betiti, nala numugu hiyaba we ya feka utanaiye, loto hiyaba o, loti aubafofo loti lomuwae.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Lomuwato hiyaba we yakafo ha labo ya holito wewa loitima idipito uto ofugu nala numuna lulau lusaku ofugu yau fulo betito ya yá naba odoti fukabo ya hidinalo li hiki lo betiye.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Ena luwaila akaila ya Polote Sailasite Goti lomuti mono nama loti ebola laito nala fiyabo we malekama ya notina holi minato,
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 ena mima naba haita aito, nala numuna lagi ya momoga oto, ido nala numugu hanu muki ya haita aifa si godito, nala fiyabo we muki adinalo-hidinalo auba ibo nala ainigunu lifefe labo ya nala iyabo ya muki hololofa oto mikalo limo iye.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Limo ito, nala numugu hiyaba wekafo uwo unaiguti sinoito, hanu muki sito godibo ya wato, Aiyo, nala fiyabo we ya holi utae, loto holibo yagunu mila naba ya hebelauti ika oto eimola ula ya hofo fulinowe, loto aito
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Polokafo sula fito lomuibo, Uka li hopaitámo. Lemo muki me ya ya minone, loto ha naba loto lomuiye.
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Lomuito, hiyaba we ya le itano, lomuto Polote Sailasite minaido oluloto loto hidinalo hina obula fito ula ololo aiye.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ena numuguti idipito feka uto lobibo, We hofawe, nemo igaidana feyoto li nomune wanaibo ne, loto loga o betiye.
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Loga o betito, liwila oto laibo, Wenaba Yesu holi hikito munanibo ya li nomuga wanaibo ne. Hemogi weninakagi ya feto feyalo, loto lobito
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 emogi weninalagi Wenaba hala ya lobiye.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ido aya hamenalo luwaila ya idipito uto utinalo mainafa fiyaibo ya no i betito, ido emogi ido weninalagi ya mono noku i betiye.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Mono noku i betito, we loitima idipito numunalau yoto wetina-idafa hofo hi betito, weninalagi Goti holi hikito muwabo yagunu ake naba-naba iyae.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Ena ho libo ya ha li fefe lo-lo abo we yasi himiwe hiyaba we ya nala numuna hiyaba we nedo yalo uti we loiti nalauti wina betiyo, loti lomuilo, loti idipi molae.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Idipi molato, uti lomuwato, nala numuna hiyaba wekafo holito Polo feto lomuibo, Ha li fefe lo-lo abo we yasi hemote ido Sailasite nalauti wina betiyo, loti ha fulo nedanako, yagunu onesa ya nala numuguti lumuti holoti wiliyo, lobiye.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Feto lobifa, Polokafo himiwe hiyaba we feto lobibo, Lemo ya Lomu wenina ona minoifa, hate holiyámoti wenina nomudinalo mainafagunu hofo ledoti nala numugu fulo ledoti aboma nenako, onesa ya lemo faluku oti lilifi molanigili lafe? E'e, feito aguwámanoiye. Eimotina loti lilimi feka ledalo, loti lobilo, loto lobiye.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ha lobibo holiti uti ha li fefe lo-lo abo we lobiyato, Polote Sailasite Lomu we ona minaiye, loti holiyabo yakafo holi bito,
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 we loiti minaidoka loti feto lobiyabo, Lemo feto feyonibo yagunu miluma holiyone, loti nala numugu yauti idipi feka moloti numuna meya naba melo ya fulitoti wiliyo, lobiyae.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Feto lobiyato, Polote Sailasite nala numugu fulitoti Lidia numunalau ya uti monolo nuba o-o abo wenina ya li nuba o betiti auba i betinaibo ha ya lobiti fulo betiti uwaiye.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.