2 Coríntios 7

Hewhewii winéwí'wii Kooh Kifiiliimunkii ki'askii (SNF) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Kon nak, ɗú ɓii mi keeñukinɗa, waa Kooh díginnduu iñcaama tóoh, ɗu sétírat haffuu ga tóoh iñaa líiɓɗi faan na hel. Ɗu guuꞌguulukat, kipeskiigaruu selaꞌ bi mat, ee ɗu taam ga na kiniik Kooh.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Onattíi ɓak ga keeñciigarúu. Ɗí tooñnjii ken, ɗí yahiꞌtii ken, ɗí ɗúkkii ken kiñam ga anaŋci.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Mi woꞌꞌii iñuma kiyammbúu yen. En kiꞌenaa, mi woꞌeera kumëeñíꞌ an ɗú ɓii ga keeñciigaríi waa ɗí kaan, waa ɗí pes.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Mi óolukinndúu lool ee mi bakukohinndúu lool. Hídaa coonucii ɗí dayiɗa, dii ca hín kiyewinɗa tóoh, helloo dalin lool ee Keeñiigoo soosin seɓ.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 En kiꞌenaa, ga wii ɗí leꞌ gohii Maseduwaanɗa, faanndíi íikarukkii ga fen, ɗí dayin coonufaa en tóoh: ɗí dëkee ga kileŋkoh na ɓuwii ee ga keeñnjíi ɓan, ɗí enéeríi ga jam.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Wayee Kooh yii dëlíri helcii ɓuwii abissii yaakaaꞌɗa, dëlíꞌta hellíi ndaga hayaa Tít.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Enndii rek ga daa ya hayɗa tah, wayee na ɓan ga daa ɗú dëlírin helaagariɗa. Ya ɓéestírinndíi dii ɗú hínndoo kiɗoorukɗa na dii keeñnjúu hín kirécuk iñaa ɗú tíkeerooɗa, na ɓan dii ɗú tuukin tek ga kifaꞌɗohhooɗa; ee iñaama tahin keeñnjoo wëñin ɗa kiɓaat kisoos.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Mi ínohin an, këyítfaa mi bídeerúu kuɗewaaɗa lëehíreera keeñnjúu, ee mi récukkiika. En kiꞌenaa, mi récukeeraka ndaga mi hoteera daa ka mesikeerúu, luu enee an maañnjiiɗa, wayee diima mi récukissiika.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Hanaa kay mi neɓluk ga hen sah, ee enndii ga daa keeñnjúu leeheera gaɗa, wayee en ga daa keeñ-leehaama ekinndúu ga kisúpít kipesɗa. Keeñ-leehaama Kooh yërí waareeka. Kon ɗí tooñnjiirúu ga dara.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 En kiꞌenaa, keeñ-leehaa meyoh ga Kooh haydohi kisúpít kipeskaa ëewdohi ɓoꞌ ga kimúc, ee iñaama laakoo kirécuk. Keeñ-leehaa meyoh ga ëldúna nak lími kikaan.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Malakat rek keeñ-leehaama meyoh ga Koohɗa, iñaa wa lím garúuɗa: ɗú gaawwa kikoluk, ɗú bayalukka, ɗú récukka, ɗú niikka Kooh, ɗú ɗoorukkaroo, ɗú kaantukohha ga, ɗú koꞌta ɓaa tooñɗa. Ga kihaffúu, ɗú teewohin ga ɓakaa en ɓéeɓ an ɗú setin wic ga iñaama.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Kon nak, binaa mi bínndúunaa, ɓaa tooñɗa tahhiika, ɓaa tooñuɗa ɓan tahhiika. Mi bínndúu, doonaa, ga fíkíi Kooh, ɗú mín kihot dii ɗú hín kisafaꞌ garíiɗa.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Iñaama tah ɗí abin yaakaaꞌ.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 En an mi ndamukoheerarúu ga fíkíicinaa, mi laakkii kaci ga. Fodii ɗí woꞌirúu kayoh saycaa en tóohɗa, iñaa ɗí ndamukee Tít ga loorúuɗa enin kayoh.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Binaa ya níindísuk ga daa ɗú kelohɗeerari ga tóohɗa, na daa ɗú tookeeri ga ɗuuƴcúuɗa, taammba na kiniikki na kiꞌeꞌti céeꞌɗanaa, ya wëñirúu ɗa kiwaaꞌ.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Keeñnjoo nak soosin ga dii mi mín kilaak yaakaaꞌ garúu ga iñaa en ɓéeɓɗa.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.