Marcos 6

Yesu Kiristito Wu-Zɔŋŋɔɔ (Ghana) (SIL) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ŋii nɛ u lii dimɛ a mu u tiŋteeŋ. U haritooroo ma to mu.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Chɛ-wiesii-la chɛɛŋ u mu juu Wii-chuɔlɛ dia a didagɛ niaa. Ba si nii, ba jesiŋ kala hiriki a bul, “Ɛɛ nɛ u ŋaa a jiŋ wiaa deeŋba? Kubɛɛ nɛ pu wu-jimiŋ deeŋ? Ɛɛ nɛ u wuo ŋiŋaa wu-duoruŋ deeŋba?
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 La jimu, kapiŋta dee ŋii? Mɛɛri nɛ u naaŋ. Jeems ari Joozis ari Judas ari Saamɔŋ, ba ŋaa u ŋaanaa nɛ. U dihaalaa ma nɛ hɛ daha ŋla.” Ŋii nɛ ba na baaniŋ u nyuŋ.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Yesu bula piba a bul, “Nii-la síi bul wiaa, Wia Diŋ-zɔŋ-la doluŋ lɛ, u yie mu lee-kala, ba zizilu nɛ, aŋ ka u jaŋ-niaa ari u dia-niaa siiŋ buu ka su̱.”
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 A tiŋ ba sí bi yarida kɛnɛ wiaa, u bi wu-duo kala wuo ŋaa lee-la, u ta joŋ u nisiŋ nɛ daŋ nyanyal tiŋŋaa baŋmɛnɛ lɛ nɛ ba duori.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 U kperi Yesu ari ba si buu yarida ŋaa. Ŋii nɛ u sii a mu gɔllɛ tasiŋ a didagɛ niaa.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 U yirɛ u haritooroo fii ari balia a hilimi a tiŋba balia balia a piba doluŋ di ba wuo jiŋ-bɔŋŋɔɔ. Ŋii nɛ u bula piba a bul,
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 “Ma sí kuŋ-kala kaa pɛ vɛŋ woŋbii-la, see ma daaŋtigisiŋ duŋduŋa. Ma sí kudiilee kaa mu. Ma bira sí sulli-gbaŋa ma koru. Ma sí moribiee ma joŋo hɛ ma gɛri-fesiniŋ lɛ. Ma sí gɛnniŋ tuŋ bulia ma laalu.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Ama má paa ma nɛŋtɛŋŋɛɛ hɛ a laalɛ gɛri-bala-bala aa vɛŋ.”
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 U bira bula piba a bul, “Di ma nɛ mua a juu taŋ kala, má juu dia-la niaa si cho ma wiaa a hɛ dii-bala lɛ halii di bua-la lɛ ma si jaŋ lii taŋ-la lɛ yi.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Di ma mu taŋ kala, di ba pɔ di ma sí juu a bi ma wialiŋ jegile nii, má kiele mu. Di ma lia, má kpesi ma naasiŋ hagila ta. Ba jaŋ jiŋ ari ba ŋaa wii nɛ a cheima.”
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 U tiŋba ŋii, ba lii a mu bul niaa lɛ di ba birimɛ a lii ba haachɛba lɛ.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Ba kiri jiŋsiŋ ma a yugɛ niaa lɛ, ba lii. Ba joŋ nuuŋ mua ma a bisa hɛ nyanyal tiŋŋaa lɛ ba duori.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Ŋii nɛ Yesu yiriŋ teeli lee-na kala. Kuoro Hɛrɔd ma nii u wiaa. Niaa dɔŋsuŋ si, “U nɛ ŋaa Jɔɔŋ, Wia lii-foori-la. Wia chisu suuŋ lɛ nɛ. Ŋii nɛ tii u kɛŋ doluŋ a ŋiŋaa wu-magilaa deeŋba.”
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Ka dɔŋsuŋ ma si u nagɛ Ilaaja nɛ. Dɔŋsuŋ ma si, “U ŋaa nii-la síi bul wiaa, Wia Diŋ-zɔŋ-la doluŋ lɛ nɛ ari faafaa nialiŋ síi bul wiaa, Wia Diŋ-zɔŋ-la doluŋ lɛ ŋii.”
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Kuoro Hɛrɔd si nii u wiaa u bul, “Jɔɔŋ nɛ ŋii. U nɛ nii-la mi si ŋaa ba keri u nyuŋ. U nɛ sii suuŋ lɛ ŋii.” Wii-la si tii u ŋaa ba keri u nyuŋ nɛ ŋla:
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Hɛrɔd fa sie a mu jaa haal kubala. U yiriŋ nɛ Hɛrɔdias. U fa ŋaa u ŋaana Filip haala nɛ. U laa jaa.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Ŋii nɛ Jɔɔŋ fa bula pi Hɛrɔd, “Ŋ si kɛŋ ŋ ŋaana haala laa jaa ŋii, u bi woŋbiiŋ ŋaa.”
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 U si bul ŋii, Hɛrɔdias na baaniŋ u nyuŋ a chichɛ di ba kpu Jɔɔŋ.
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Ŋii nɛ Hɛrɔd ŋaa ba kɛnu tɔ dia. Ama u na Jɔɔŋ duu ŋaa tuɔ-pul tiina a ŋiŋaa wialiŋ síi to woŋbiiŋ. Ŋii nɛ tii u fifáu a bibenu woruŋ a bi chɛ di ba kpuu. Wialiŋ kala Jɔɔŋ si bula kperu nɛ, ari ŋii kala u ha cho duu jegile nii wialiŋ u síi bul.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Kuoro Hɛrɔd chɛ-lulluŋ tapuluŋ nɛ bira yie. Ŋii nɛ u sii a ŋaa kudiilee yugɛ a kɛŋ u kuori-biisiŋ ari u laali-yuoro-hiasiŋ ari Galilii kuhiasiŋ kala, ba kala kɔ a hɔnɔ didii kiaa.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ba hɔnɔ di Hɛrɔdias tolo nɛ ŋii. U ku juu gugua. Hɛrɔd ari nialiŋ kala bibeŋ a chou. Ŋii nɛ Hɛrɔd bula pu di ku-la-na kala u síi chɛ, u jaŋ pu.
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 U paala ŋmiɛsɛ a bul, “Ŋ síi chɛ ku-la-na kala, mi jaŋ piŋ. Ŋ níi chɛ mi tiŋteeŋ sɛŋpɛɛŋ dɔŋɔ a yi lebi maa, mi jaŋ pɔi a piŋ.”
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Haŋtolibie-la sii lii a piɛsɛ u naaŋ, “Mi bul mii chɛ bɛɛ kuŋ?” Ŋii nɛ Hɛrɔdias si, “Bula pu a bul ŋŋ chɛ Jɔɔŋ Wia lii-foori-la nyuŋ nɛ.”
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Tolo-la miirɛ lima lima a mu kuoru-la teeŋ a bula pu a bul, “Mii chɛ di ŋ keri Jɔɔŋ Wia lii-foori-la nyuŋ a hɛ pirata lɛ a kaa ku pimi.”
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Kuoro si nii wii-la, u tuɔŋ kala chei. Ama u si ŋmiɛsa ŋii, niaa kala nii. U bira bi u niiŋ wuo birimɛ.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 — ausente —
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 — ausente —
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Jɔɔŋ haritooro-la si nii wii-la, ba sii kɔ a laa u ku-suuŋ a kaa mu hugi.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Yesu naŋzɔɔba saa sii a miira kɔ Yesu teeŋ a bula pu wialiŋ kala ba si ŋaa ari wialiŋ kala ba si daga.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Niaa dɔŋsuŋ yie lilii, ka dɔŋsuŋ ku jujuu. Yesu ari u haritooroo paala bi chiniŋ na di ba dii kiaa. Ŋii nɛ u bula piba a bul, “Má leŋ di la mu lee-la niaa si tuo di ma wiesi mua.”
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Ba sii a juu liiŋ daboro a mumu niaa si tuo lee-la.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Niaa yugɛ a naba a wuo jiŋ di ba nɛ. Ŋii nɛ niaa lii tasiŋ yugɛ a fá mu lee-la Yesu fa síi mu a laa sipaaŋ yi dimɛ.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Ba ma kɔ a lii liiŋ daboro lɛ. Yesu si mu lii liiŋ daboro-la lɛ, u na ni-daŋ di ba hɔnɔ gbɛru. Nennige kala kɛnu. Nialiŋ nagɛ piesee si bi pie-daara kɛnɛ nɛ. U sii a dagɛba wiaa yugɛ.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 — ausente —
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 — ausente —
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Di u si, “Má mu chɛ kudiilee piba ba dii.” Ba piɛsu a bul, “Ŋŋ chɛ di la kɛŋ siidi bui balia a kaa mu yɔɔ kudiilee a kaa kɔ piba di ba dii?”
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 U piɛsɛba a bul, “Boroboro baŋmɛɛ nɛ hɛ dimɛ? Má mu na.” Ba mu aŋ miira ku bul, “Banɔŋ nɛ ari cheŋfilee balia.”
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Ŋii nɛ u bul di nialiŋ kala tuu gulimo hɔŋ hɔŋ ya-fiɛliŋ nyuŋ.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Dɔŋsuŋ hɔŋ zɔlɔ zɔlɔ, dɔŋsuŋ ma mahiŋ balia ari fii fii.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ŋii nɛ u joŋ boroboro-la banɔŋ ari cheŋfilee balia-la a wula beŋ wia nyuŋ aŋ lɔllɛ Wia aŋ kaa chɔgɛ a pi u haritooroo. Ba laa a kaa mu kpaa nialiŋ. U saa joŋ cheŋfilee balia-la maa a kaa chɔgɛ ŋii, ba kala dii.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 — ausente —
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 — ausente —
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Nialiŋ si dii kialiŋ, ba tuɔŋ baalaa fa ŋaa bui banɔŋ nɛ.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Ŋii nɛ u leŋ u haritooroo mu juu daboro a laa sipaaŋ duoro chol muga cholo a mu Bɛtisaada. Ka u ta ni-daŋ-la ba viiri.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 U haritooroo mua, u mu jil peel kubala nyuŋ duu chuɔlɛ Wia dimɛ.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Wia tuu juu di liiŋ daboro-la hɛ liiŋ tutuɔbaaniŋ. Aŋ ka u duŋduŋa ha hɛ muga niiŋ.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 Ŋii nɛ Yesu bee na di peliŋ ka lu a pɔ di liiŋ daboro-la sí mu. Ba duori duori liiŋ daboro-la lɔl. Siipuuraa u sii a vɛŋ liiŋ nyuŋ a mumu a ku kpagɛba a chichɛ duu kieliba.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Ba nau duu vɛŋ liiŋ nyuŋ. Ba si nau, ba biina di ni-dima nɛ. Fawulluŋ kɛŋba, ba ŋmoo niiŋ.
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 Ŋii nɛ u guu bula piba a bul, “Má nyirɛ ma bɔyɛ. Mi-na nɛ. Ma sí leŋe di fawulluŋ kɛŋma.”
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 U saa ku juu ba teeŋ liiŋ daboro-la lɛ. Pel-la kɛrɛ. U ŋaaba wu-kpuŋkpere.
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 Ba fa na Yesu duu kɛŋ boroboro banɔŋ a kpaa niaa bui banɔŋ, ka ba ha bi u doluŋ jiŋ. Ba siaa ha bi suro.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Ŋii nɛ ba chol a ku yi taŋ kubala baa yirɛ Gɛnɛzarɛt a lii liiŋ daboro-la lɛ aŋ kaa vɔɔ liiŋ niiŋ.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Ba lii didɛrɛ, di niaa jima ari Yesu nɛ.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Ba mu duurɛ ba tiŋteeŋ kala a paa nyanyal tiŋŋaa ari ba bɔsunuŋ a kaa mu lee-na kala ba si nia di Yesu hɛ.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Lee-na kala Yesu si mua, ta-balaa koo ta-biisiŋ koo bagisiŋ, niaa yie paa ba nyanyal tiŋŋaa kaa juu yɔsuŋ tuɔŋ a sulu duu leŋ ba digi u gɛriŋ niipiniŋ lɛ. Di ba nɛ dige, ba yie duori nɛ.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.