Marcos 5
Yesu Kiristito Wu-Zɔŋŋɔɔ (Ghana) (SIL) vs ARA
1 Ŋii nɛ ba sii chol muga cholo a ku yi Gɛrasa tiŋŋaa tiŋteeŋ a lii liiŋ daboro lɛ.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Ba lia di ba chiŋ, di baal nɛ ŋii, jiŋ-bɔmuŋ kɛnu.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 U lii vaamaa tuɔŋ a kɔ.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Ba fa yie kɛŋ chɔrumɔɔ vɔbu a lɔl. Ba vɔbu u kaa kɛrɛ. Ba yie kɛnu hɛ kuruŋ maa, u ta kuru-la yɛrɛ aŋ sii mu hɔŋ vaamaa tuɔŋ. Nuu-kala bi doluŋ kɛnɛ duu wuo kɛnu.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Wiihɛyɛ ari titaŋiŋ kala u yie hɛ vaamaa tuɔŋ ari peelee nyuŋ a yie sii a duduurɛ. U duurɛ vaama-la tuɔŋ a chichiirɛ a kɛŋ tabiaa pipaasɛ u titia.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 U si na Yesu duu hɛ di-bolii, u fá mu a chemu a kpirimi a chuɔlu.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 — ausente —
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 — ausente —
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Ŋii nɛ Yesu piɛsu a bul, “Ŋ yiriŋ nɛ bɛɛ?” U si, “Mi yiriŋ nɛ ku-kɛnɛ, bɛɛ wiaa la yuga nɛ.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ŋii nɛ u sulu kiŋkɛŋ a bul duu sí leŋe di jiŋsi-la lii tiŋtee-la lɛ.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Di toonuŋ ma hɛ lee-la a yugɛ a didii kiaa peel-la nyuŋ.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Jiŋsi-la sul Yesu duu leŋ di ba mu juu toonu-la.
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 U sɛi. Ŋii nɛ ba lii baal-la lɛ a mu juu toonu-la. Toonu-la kala sii a fá lii peel-la nyuŋ tuu. Ba tuu tel muga tuɔŋ a nyua liiŋ a suu. Toonu-la fa yi bui balia.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Ŋii nɛ too-daara-la fá mu a kɛŋ doworo mu bula pi bagi-daaraa ari taŋ-la niaa kala. Ba sii ku lii Yesu teeŋ.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Baa kɔ, di baal-la jiŋ-bɔmuŋ fa si kɛnɛ, duu hɔnɔ a laalɛ gɛriŋ a kɛŋ yarifiɛlaa. Ba si na ŋii, fawulluŋ kɛŋba.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Nialiŋ fa si hɛ dimɛ a na wii-la si ŋaa baal-la ari toonu-la lɛ, ba bul wii-la pi nialiŋ.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Ba si nii ŋii, ba ku sul Yesu a bul duu lii ba tiŋteeŋ lɛ.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Ŋii nɛ Yesu mu duu juu liiŋ daboro. Baal-la jiŋsiŋ fa si kɛnɛ sulu a bul duu leŋ duu kɔ di ba mu.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Yesu bi sɛyɛ aŋ bula pu duu miira mu dia a bula pi u dia niaa wii-la kala la Tiina Wia si ŋaau lɛ, ari u si fáu nennige ŋii.
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Baal-la miira mu Dɛkapɔlis tiŋteeŋ a bul wii-la kala Yesu si ŋaau lɛ. Niaa nii, u ŋaaba wu-kpuŋkpere.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Ŋii nɛ Yesu miira mu juu liiŋ daboro a chol muga cholo a mu hɔŋ muga niiŋ. Niaa gire ku chu.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Ŋii nɛ baal kubala hɛ dimɛ. Baa yirɛ Jaaris. U fa ŋaa Wii-chuɔlɛ dia kuhiaŋ nɛ. Ŋii nɛ u na Yesu a tuu tel u naasiŋ lɛ
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 a sulu a bul, “Mi tolo níi wiilu a pina kikiiki duu suu. Mii chɛ di ŋ kɔ a joŋ ŋ nisiŋ daŋu lɛ, duu duori nɛ.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Yesu sii to u hariŋ, ba mumu. Niaa ma sii tuto u hariŋ a gollu chu.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Baa mu di haal nɛ ŋii. Nyanyalii kubala nɛ kɛnu. U fa kɛŋ tiŋa nɛ deeŋ deeŋ jisiŋ fii ari balia.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 U fa gɔllɔ ŋaa daalusuŋ kiŋkɛŋ a na hɛɛŋ woruŋ a paala chei u moribiee kala pɛi. Ka u nyanyalii-la wasa juu-u lɛ.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 — ausente —
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 U si digi u gɛriŋ lɛ ŋii, u tiŋa-la guu dɛrɛ. Ŋii nɛ u titia jiŋ ari u tiŋa-la dɛrɛ nɛ.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Ka Yesu ma jiŋ u tuɔŋ lɛ ari dol kubala nɛ liiu lɛ. U birimɛ nialiŋ teeŋ a piɛsɛba a bul, “Kubɛɛ nɛ digi mi gɛriŋ lɛ ŋii?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Ŋii nɛ u haritooroo bul, “Ŋ bi na niaa si yuga ŋii a golluŋ chuu? Ka ŋ pipiɛsɛ di kubɛɛ nɛ digi ŋ gɛriŋ lɛ.”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 — ausente —
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 — ausente —
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Ŋii nɛ Yesu miira bula pu a bul, “Mi tolo, ŋ yarida nɛ ŋaa ŋ duori. Mu ari yarifiɛlaa. Nyanyalii-la bira bi jaŋ kɛniŋ.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yesu haa bul wiaa ŋii haal-la teeŋ di tiŋdaaraa lii kuhiaŋ Jaaris dia kɔ a bula pi Jaaris a bul, “Ŋ tolo-la suba nɛ, bira sí la kuhiaŋ-la walimu.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Yesu nii ba si bul ŋii a bula pi Wii-chuɔlɛ dia kuhiaŋ Jaaris a bul, “Sí leŋe di ŋ bɔyɛ joŋ. Ŋaa mi yarida.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Ŋii nɛ Yesu sii a bi leŋe nuu-kala to u hariŋ see Piita ari Jeems ari u ŋaana Jɔɔŋ. Ba duŋduŋa nɛ to u hariŋ.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Ŋii nɛ ba ku yi Wii-chuɔlɛ dia kuhiaŋ-la dia. Baa kɔ di baa ŋaa goŋ aa ŋmoo niiŋ bagɛ bagɛ a yiyel.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 U mu juu a piɛsɛba, “Bɛɛ nɛ tii maa ŋaa goŋ deeŋ kala? Bile bi suba. U piŋ doŋ nɛ.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Ba kala miira china mumɔmu. Ŋii nɛ u kiriba ta ba lii, aŋ ka u kɛŋ bile nyimma ari u naaŋ ari u hariŋ niaa ba juu dia-la bile si pina.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Ba si juu dia-la ŋii, Yesu mu kɛŋ bile nisiŋ lɛ aŋ bul, “Talita kumi.” U bubuɔŋ nɛ: Haŋtolibie, mi si di ŋ sii!
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Bile guu sii aa vɛŋ. Bile fa ŋaa jisiŋ fii ari balia nɛ. U ŋaa wu-kpuŋkpere ba lɛ.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Ŋii nɛ Yesu bul ari siifiɛsiŋ di ba sí leŋe di nuu-kala nii wii-la, aŋ bul di ba ŋaa kudiilee pi bile duu dii.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.