Atos 12
Yesu Kiristito Wu-Zɔŋŋɔɔ (Ghana) (SIL) vs NAA
1 Kuoro kubala nɛ hɛ dimɛ a bibeŋ Ju̱u tiŋŋaa tiŋteeŋ. U yiriŋ nɛ fa Hɛrɔd. Bua deeŋ lɛ u suomo to naasiŋ dudɔgisɛ nialiŋ dɔŋsuŋ si laa Yesu wiaa dii aa hilimi.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 U ŋaa ba joŋ tokobii a kpu Jɔɔŋ naaŋbie Jeems.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 U si na di Ju̱u tiŋŋaa tuɔŋ tɔrɔ wii-la u si ŋaa lɛ, u ŋaa ba kɛŋ Piita ma tɔ dia. (Wiiŋ deeŋ ŋaa ba gbieli-bal-la lɛ nɛ ba si yie dii boroboro si bi si-buruŋ kɛnɛ.)
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Ba si kɛŋ Piita, ba kɛnu kaa mu tɔ dia. Dimɛ nɛ ba ŋaa laali-yuoroo fii ari balidu bibenu. Banɛsɛ yie benu mua, banɛsɛ ma bira ku laaba lɛ. Hɛrɔd fa biina di diisiŋ kieliŋ gbiele-la nɛ bal, ka u kɛnu lii pi nialiŋ di ba dii u sariya.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Piita fa si hɛ sarika lɛ ŋii, nialiŋ si laa Yesu wiaa dii aa hilimi chuɔlɛ Wia pupu ari siifiɛsiŋ.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Titaŋ kubala Piita fa piŋ doŋ laali-yuoro-la baliamiŋ síi benu pɛgɛ. Ba fa kɛŋ chɔrumɔɔ balia nɛ a kaa vɔɔ u nisaa lɛ, ka laali-yuoroo balia ma chiŋ sarika-la boiŋniiŋ a pɔ. U taŋ níi pul di Hɛrɔd fa kɛnu kaa lii nialiŋ tuɔŋ di ba dii u sariya.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Piita hɛ dimɛ ŋii di Wia tiŋdaara kubala nɛ chiŋ dimɛ ŋii. Pulumuŋ chaanɛ sarika-la tuɔŋ. Wia tiŋdaari-la ku pɛɛsɛ Piita vaaŋ pɛ a chisu, a bula pu duu sii lima. Chɔrumɔ-la guu lii Piita nisaa lɛ tuu tel.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ŋii nɛ Wia tiŋdaari-la bula pu duu paa u kiaa laalɛ a hɛ u nɛŋtɛŋŋɛɛ. Piita ŋaa ŋii Wia tiŋdaari-la si bula pu. U bira bula pu duu joŋ u gɛri-bɔsɔ baagɛ a to u hariŋ.
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 U to u hariŋ a lii sarika-la tuɔŋ. U síi to Wia tiŋdaari-la hariŋ ŋii, u fa ha bi jiŋ ari wii-la Wia tiŋdaari-la síi ŋaa, ŋaa wutitii. U biina u na ari duosoo tuɔŋ nɛ.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Ba mu kieli laali-yuoro-la si chiŋ sipaaŋ a bibeŋ sarika-la, a bira mu kieli laali-yuoro-la dɔŋsuŋ ma si chiŋ hariŋ a ma ha bibeŋ sarika-la, a mu yi hɔɔŋ boro-la si tɔ boiŋnii-baaliŋ a jujuu taŋ-la. Boi-la suri u titia lɛ, ba lii. Ba lii joŋ woŋbii kubala aa vɛŋ. Ba si mu mua, Wia tiŋdaari-la joŋ Piita ta.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Ŋii nɛ Piita sisɛlɛ ku jiŋ ari wii-la si ŋaau lɛ ŋaa wutitii nɛ. U bul, “Mi lɛɛlɛ jima ari Wia nɛ tiŋ u tiŋdaara u ku laami ta Hɛrɔd nisiŋ lɛ ari wialiŋ kala Ju̱u tiŋŋaa fa si biina ba ŋaami lɛ.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Piita si jiŋ wiiŋ deeŋ lɛ, u mu Jɔɔŋ Maak naaŋ Mɛɛri dia. U mu dimɛ, di niaa fa yuga a hilimee chuɔlɛ Wia.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Piita ŋmoo boro. Toli-bie kubala baa yirɛ Roda, u fa ŋaa ketii nɛ dia-la lɛ. U kɔ duu na.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 U ku nii Piita yiikoro a wuo jiŋ di Piita nɛ. U tuɔŋ tɔrɛ woruŋ. U bi boi-la suro aŋ miira fá juu bula pi niaa di Piita nɛ chiŋ di-jaliŋ.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Ba si toli-bie-la nyuŋ tuo. Ka u-na ha bul di wutitii nɛ. Ŋii nɛ ba bira bul, u ni-dima nɛ u na.
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Ka Piita ma ha chiŋ a ŋmuŋmoo boro. Ŋii nɛ ba ku kɛŋ boro-la suri a nau. U ŋaaba wu-kpuŋkpere.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Ŋii nɛ Piita kɛŋ u nisiŋ vigi di ba kɛŋ goŋ, aŋ bula piba ŋii Wia si kɛnu kaa lii sarika-la tuɔŋ. U si di ba bul wiiŋ deeŋ a pi Jeems ari u naaŋbiiri-la ma dɔŋsuŋ si laa Yesu wiaa dii. U si bul ŋii dɛrɛ, u lii to lee dɔŋ mu.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Taŋ si pula, laali-yuoro-la si pɔ sarika-la bi Piita na. Ba tuɔbiinaa kala vugimɛ. Ba pipiɛsɛ dɔŋɔ di bɛɛ nɛ ŋaa Piita lɛɛ?
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Ŋii nɛ Hɛrɔd bul di ba chɛ kɛnu kaa kɔ. Ba chɛu lɔl. Hɛrɔd piɛsɛ laali-yuoro-la duu na wii-la kala si ŋaa, aŋ ŋaa ba kpuba. Ŋii nɛ Hɛrɔd sii lii Judiya tiŋteeŋ, a mu Sizariya a hɔŋ dimɛ.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Bua deeŋ lɛ Hɛrɔd fa na baaniŋ woruŋ Taya ari Saadɔŋ niaa nyuŋ. Ba síi hilime mu di ba na Hɛrɔd, ba laa sipaaŋ a na Bilasitas, nii-la síi beŋ kuoro dia nɛ, duu pɛba lɛ. U pɛba lɛ. Ŋii nɛ ba mu Hɛrɔd teeŋ a sulu duu leŋ di ba siŋ. Ba taŋ niaa kudiilee lii kuoro tiŋteeŋ nɛ. Ŋii nɛ tii baa sulu ŋii.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Hɛrɔd hɛ tapulii nɛ di ba kɔ. Tapulii-la si yie, Hɛrɔd sii laalɛ u kuori-gɛnniŋ a hɔŋ u kuori-kpasa nyuŋ, a bul wiaa pipi nialiŋ.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ŋii nɛ nialiŋ faasa ŋiŋaa goŋ a bul, “U bi naga nuhuobiine níi bul wiaa deeŋba, Wia nɛ.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Ba si bul ŋii, Hɛrɔd bi Wia zile pa. Ŋii nɛ tii Wia tiŋdaara ku tuu ŋmoo Hɛrɔd lo lima lima u suu, naŋchuɔlaa diiu.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Ka Wia niiŋ wiaa ha teeli leriŋ. Niaa yuga a nii a laa dii.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Banabas ari Sɔɔl si tiŋ tiŋtimii-la dɛrɛ, tiŋtimii-la ba si si di ba mu tiŋ Jerusalɛm lɛ, ba miira mu Aŋtiɔk, a pɛ kɛŋ Jɔɔŋ Maak ma pɛba lɛ mu.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.