Atos 27
Wɩɩsɩ Nyʋʋfalɩɩ Teŋ (SIG) vs ARIB
1 Nyɛ rɛ ba vʋʋlɩ dɩ á gyʋʋ nɩɩduworiboro a mʋ Itali paalʋʋ. Ɛɛ rɛ ba kpa Pɔɔl bee nɩtɔdɩya nala hʋ badɔmɔŋ a we laalyuwolo nɩhɩyawʋ kɩdɩgɩ ba aa yɩrɩ Gyulɩyɔsɩ noŋ tɩyaŋ. Gyulɩyɔsɩ fa yaa nɩhɩyawʋ rɛ Roma paalʋʋ kuworibal hʋ laalyuwolo tɩyaŋ.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Á mʋ gyʋʋ nɩɩduworiboribal kɩdɩgɩ aa lɩɩ Adɩramɩtɩyam, dɩ ʋ mɛ yaŋ kɩ yaa siri dɩ ʋ mʋ tɔnɩ hʋ aa we mpʋwɔnʋʋ hʋ nyʋwa Esɩya paalʋʋ tɩyaŋ. Baal kɩdɩgɩ mɛ rɛ fa we á tɩyaŋ ba kɩ yɩrɩ Arisitaakusi. Ʋ fa lɩɩ Tesaloniika aa we Masidooniya paalʋʋ tɩyaŋ nɛ.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ʋ sɩgballɩya rɛ á mʋ pele tɔɔ kɩdɩgɩ ba kɩ yɩrɩ Siidɔŋ. Gyulɩyɔsɩ fa kaŋ bɔnyɛ bee Pɔɔl lɛ weliŋ, a tɩya ʋ ŋmanɩɩ ʋ mʋ kɩ na ʋ kyaŋsɩ, dɩ ʋ rɛ aa kyɛ kɩŋ, dɩ ʋ kyaŋsɩ hʋ wuwo pɛ ʋ tɩyaŋ abee haŋ kɩŋ hʋ.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Doŋ nɛ á bɩl sii, a kpa á ŋmanɩɩ kɩ mʋ. Á aa mʋʋ hʋ tɩyaŋ nɛ, dɩ puwo luro lɩɩ lee hʋ á sɩya fa aa kyaasa. Ɛɛ rɛ á mɩɩgɩ mʋ tɩŋ tɔɔ kɩdɩgɩ nɩɩ aa golo baŋ kyeme, ba kɩ yɩrɩ Saapʋrɔsɩ, a tɩŋ logiŋ hʋ puwo aa tuwo a ko baŋ.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Nyɛ rɛ á kpala tɩŋ Silisɩya abee Pamfilɩya paalʋʋ nyʋwa, a mʋ pele lee kɩdɩgɩ ba aa yɩrɩ Maara, a we Liisɩya paalʋʋ tɩyaŋ.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Doŋ tɩyaŋ nɛ laalyuwolo nɩhɩyawʋ hʋ na nɩɩduworiboribal kɩdɩgɩ mɛ dɩ ʋ lɩɩ Alizaŋdiriya a kɩ mʋ Itali. Ʋ leŋ á gyʋʋ ʋ.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Á fɩyɛlɩ sɩya duwori gɛɛ rɛ deŋdeŋ kyɛgyamaa, a na tʋwara kɩŋkaŋ, aŋ yaŋ na ko kpaga tɔɔ kɩdɩgɩ ba kɩ yɩrɩ Kinidusi. Puwo hʋ gyɩ bɩ laa di á tɩŋ doŋ. Nyɛ rɛ á bɩl kpala tɩŋ tɔɔ kɩdɩgɩ nɩɩ aa golo baŋ kyeme, ba kɩ yɩrɩ Kireti, a ko pele lee kɩdɩgɩ ba kɩ yɩrɩ Salmooni, a kpala tɩŋ tɔɔ hʋ logiŋ puwo aa tuwo.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 Á aa kpala tɩŋ nɩɩ hʋ nyʋwa gɛɛ, a naa tʋwara rɛ weliŋ aŋ na ko sɩŋ lee kɩdɩgɩ ba kɩ yɩrɩ Nɩɩduworiborisi Lɩsɩŋwelii. Doŋ fa kpaga tɔɔ kɩdɩgɩ ba aa yɩrɩ Laasɩya rɛ.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Á hɔŋ doŋ nɛ a pɩɩsɩ mʋhʋ, Gyuuma kyɛbal hʋ ba aa kpa pʋsɩ lɩɩ wɩɩsʋlɩɩ tɩya Wɩɩsɩ dɩ ʋ kpa ba wɩbɔmɔ kyɛ ba hʋ ko parɩ baŋ. Haŋ saŋa hʋ mɛ nɩɩ duworii aa hayɛ rɛ weliŋ. Ɛɛ rɛ Pɔɔl basɩ wɩya kyagɩlɩ ba a baa,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 “Ŋ naabalɩya, ŋ naa anɩɩ á ŋmanɩɩ hʋ valɩɩ sɩ kperi ma. Ma leŋ dɩ á hɔŋ daha. Dɩ ámaa rɛ baa á sɩ mʋ, á nɩɩduworiboro hʋ bee á kyʋgɩsɩ hʋ buloŋ sɩ kyogi, ka dɩ á badɔmɔŋ mɛ sʋba.”
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Amɛ laalyuwolo nɩhɩyawʋ hʋ fa bɩ gyegile nɩɩ Pɔɔl nyʋwa hʋ, aŋ gyegili nɩɩ nɩɩduworiboro hʋ nɩhɩyawʋ abee nɩɩduworiboro hʋ tɩɩna nyʋwa.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Nyɛ rɛ ba baa dɩ lee hʋ bɩ weliye abee ba aa sɩ we doŋ yʋʋ no tɩyaŋ. Ba gyeniŋ buloŋ fa kyo dɩ ba gyʋʋ nɩɩduworiboro hʋ rɛ, a ta kɩ lʋga dɩ ba wuwo mʋ pele tɔɔ kɩdɩgɩ ba aa yɩrɩ Finiisi a we doŋ yʋʋ hʋ tɩyaŋ. Finiisi fa yaa nɩɩduworiborisi lɩsɩnɩɩ rɛ a we Kiriti paalʋʋ tɩyaŋ. Nɩɩduworiborisi lɩsɩnɩɩ no fa yaa fuwobal goloŋ nɛ a kyaasɩ wɩɩpɔsɩɩ noduu dɩɩlaŋ abee wɩɩgyʋʋyɩ nogɔbɔ dɩɩlaŋ.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 Nyɛ rɛ puwo fʋʋfʋʋbiye kɩdɩgɩ luri a lɩɩ wɩɩpɔsɩɩ noduu dɩɩlaŋ. Nala hʋ kɛ fa bɩɩna anɩɩ ba sɩ na ŋmanɩɩ a vala anɩɩ gɛɛ ba fa aa liisi ba tɩsɩ tɩyaŋ nɛ. Nyɛ rɛ ba kaŋ hɔgɩbal hʋ ba aa kaŋ kyaga nɩɩduworiboro hʋ sɩgɩ, a lɩɩ we nɩɩduworiboro hʋ tɩyaŋ aŋ duwori kpala ko tɩŋ Kiriti bee nyʋwa gɛɛ baŋ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Ʋ gyɩ bɩ pɩɩsa ka puwoduwo kɩdɩgɩ marɩ luri, a lɩɩ wɩɩpɔsɩɩ abee wɩɩpɔsɩɩ nogɔbɔ dɩɩlaŋ paga. Taŋha hʋ nɩɩ aa golo baŋ kyeme hʋ dɩɩlaŋ nɛ ʋ lɩɩ kɩ ko.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Ʋ ko ŋmaa nɩɩduworiboro hʋ, amɛ á fa bɩ wuwo dɩ á kyaasɩ lee hʋ dɩɩlaŋ puwo hʋ aa lɩɩ kɩ ko. Á mɛ bɩl bɩ wuwo dɩ á yaa wɩɩ buloŋ, ɛɛ rɛ á leŋ puwo hʋ kaŋ nɩɩduworiboro hʋ kɩ mʋ lee hʋ ʋ aa dɔŋ kɩ mʋ.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Ɛɛ rɛ á tɩŋ bee kɩdɩgɩ ba aa yɩrɩ Kawʋda, doŋ mɛ buloŋ nɛ nɩɩ fa gol a ko baŋ kyeme. Doŋ puwo kɛ fa siyese mʋhʋ rɛ. Doŋ tɩyaŋ mɛ, á gyɩ naa tʋwara rɛ kɩŋkaŋ aŋ na wuwo kaŋ nɩɩduworiboribiye hʋ á fa aa kpaa vʋwa nɩɩduworiboribal hʋ hal.
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 Ɛɛ rɛ ba tarɩ nɩɩduworiboribiye hʋ ko gyʋʋ nɩɩduworiboribal hʋ tɩyaŋ a kaŋ ŋmasɩ vʋwa ʋ mal nɩɩduworiboribal hʋ tɩyaŋ kpaŋkpaŋ, aŋ vʋwa nɩɩduworiboribal hʋ mɛ dɩ ʋ ta ko yɔrɩmɩ. Kambɩŋ fa kaŋ ba rɛ, beewɩya ba kɛ fa bɩɩna anɩɩ nɩɩduworiboro hʋ sɩ yɩ taŋha Libiya mpʋwɔnʋʋ hʋ nyʋwa tɩyaŋ nɛ, beewɩya doŋ nɩɩ bɩ luŋiye. Nyɛ rɛ ba kaŋ gannɩ hʋ ba fa aa kaŋ vʋwa nɩɩduworiboro hʋ nyuu puri ta ba tuu, aŋ leŋ puwo hʋ kaŋ nɩɩduworiboro hʋ kɩ vala.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Puwo hʋ gyɩ faasɩ dɔŋ nɛ weliŋ. Ɛɛ rɛ ʋ sɩgballɩya ba piili kuwoni kyʋgɩsɩ hʋ aa we nɩɩduworiboro hʋ tɩyaŋ a yuwo kɩ ta.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Ʋ sɩya bɩl aa gballa, ba kuwoni nɩɩduworiboro hʋ tɩɩ kɩna badɔmɔŋ mɛ a yuwo ta.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 Á gyɩ naa kyɛgyamaa rɛ dɩ wɩɩsɩ bɩ pɔsɔ, kyɩŋwʋlɩya mɛ bɩ lɩya. Ka puwo hʋ mɛ ha marɩ kɩ dɔŋ kɩŋkaŋ. Ɛɛ hʋ puwo hʋ gyɩ aa marɩ kɩ dɔŋ hʋ, á gyɩ bɩl bɩ liise anɩɩ á sɩ waa.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Nala hʋ gyɩ pɩɩsa dɩ ba bɩ dii kɩna. Ɛɛ rɛ Pɔɔl basɩ tɩya ba a baa, “Ŋ naabalɩya, ʋ fa maga dɩ ma gyegili nɩɩ ŋ nyʋwa hʋ rɛ. Dɩ mamaa rɛ fa gyegile nɩɩ ŋ nyʋwa, dɩ á fa hɔŋ Kiriti tɩyaŋ, á kɩna no buloŋ aa kyogo nyɛ, ba fa bɩ sɩ kyogi. Kɩna hʋ mɛ buloŋ aa nyʋgɩsa mɛ fa bɩ sɩ nyʋgɩsɩ.
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Amɛ ŋ aa sʋl ma, ma kaŋ ma tɩɩ aŋ kaŋ bembii mɛ. Á nɩɩduworiboro hʋ dʋŋ nɛ sɩ kyogi, amɛ ma kɛ kɩdɩgɩ buloŋ bɩ sɩ sʋba.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 Wɩɩsɩ hʋ aa tɩŋa ŋ, ŋ mɛ kɩ kyʋwalɩ ʋ, ʋ malɩka dɩya ko ŋ lee rɛ tebine,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 a basɩ tɩya ŋ a baa, ‘Pɔɔl, ta leŋ dɩ kambɩŋ kana ɩ. Ɩ sɩ mʋ sɩŋ kuworibal hʋ sɩya tɩyaŋ. Wɩɩsɩ sɩ kuu ɩ wɩya a leŋ ɩ bee nala hʋ buloŋ aa we nɩɩduworiboro hʋ tɩyaŋ buloŋ kaŋ mɩɩbol.’
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Ɛɛwɩya, ŋ naabalɩya, ma kaŋ ma tɩɩ aŋ leŋ dɩ ma bembiye deye. Ŋ laa Wɩɩsɩ di rɛ anɩɩ ʋ sɩ yaa wɩɩ hʋ buloŋ ʋ aa baa ʋ sɩ yaa.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Amɛ puwo no sɩ yigi ma mʋ ta taŋha biye kɩdɩgɩ nɩɩ aa golo ko baŋ tɩyaŋ.”
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Puwo hʋ kaŋ ma vala gɛɛ rɛ á kyɛyɛ fi abee banaa Adiriya mpʋwɔnʋʋ hʋ tɩyaŋ. Kyɛɛ fi bee banaa hʋ kyɛɛ tebine, anɩɩ tekere gɛɛ, nala hʋ aa duwori boro hʋ kɛ fa liise anɩɩ á aa mʋ dogimo nyʋwa rɛ.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Ɛɛ rɛ ba kpa kɩŋ we nɩɩ hʋ tɩyaŋ dɩ ba magɩsɩ na nɩɩ hʋ luŋiŋ. Ba na dɩ ʋ luŋiye a maga naaŋsɩɩnyʋwa kɔɔ abee mɔlɩya. Mʋhʋ pɛ, ba bɩl magɩsɩ, a na dɩ ʋ yaa naaŋsɩɩnyʋwa mɔllɩ banaa abee fi.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Kambɩŋ fa kaŋ ba rɛ anɩɩ ba aa sɩ mʋ ŋmaa bʋyɩ wɩya. Ɛɛ rɛ ba kuwoni hɔgɩnɩ hʋ ba aa kaŋ kyaga nɩɩduworiboro hʋ sɩgɩ. Ba banaa rɛ ba kuwoni nɩɩduworiboro hʋ hal a kyaga ʋ sɩgɩ, aŋ kɩ sʋla Wɩɩsɩ dɩ sɩya gballɩ dɩ ba na pʋlʋŋ.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Ɛɛ rɛ nala hʋ fa aa duwori boro hʋ lɩɩ kɩ kyɛ dɩ ba fá, aŋ vɩya nɩkaalɩya hʋ bee boro hʋ ta. Ba lɩɩ nɩɩduworiboribiye hʋ a we nɩɩ hʋ tɩyaŋ, a fugo kɩ yaa gɛɛ anɩɩ ba aa kyɛ dɩ ba lɩɩ hɔgɩnɩ hʋ ba aa kaŋ kyaga nɩɩduworiboribal hʋ sɩya rɛ.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Ɛɛ rɛ Pɔɔl basɩ tɩya laalyuwolo nɩhɩyawʋ hʋ abee laalyuwolo hʋ a baa, “Dɩ nala hʋ aa duwori boro hʋ ko lɩɩ nɩɩduworiboro hʋ tɩyaŋ, ma kɩdɩgɩ buloŋ mɛ bɩ sɩ waa.”
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Pɔɔl aa basɩ gɛɛ, laalyuwolo hʋ keri ŋmasɩ hʋ ba fa aa kaŋ vʋwa nɩɩduworiboribiye hʋ a leŋ nɩɩ hʋ kpa ʋ kɩ mʋ.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Sɩya aa ko kpaga gballɩɩ, Pɔɔl sʋla nala hʋ buloŋ aa we boro hʋ tɩyaŋ dɩ ba di kɩna, aŋ baa, “Ma kyɛyɛ fi abee banaa rɛ nyɛ dɩ ma bɩ dii kɩŋ buloŋ, aŋ kyɩla hɔŋ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Ɛɛwɩya, ŋ aa sʋla ma rɛ dɩ ma di kɩna. Dɩ mamaa rɛ dii kɩna, ma sɩ kaŋ dee a wuwo laa ma tɩɩ a kaŋ mɩɩbol. Wɩɩ buloŋ bɩ sɩ yaa ma kɩdɩgɩ buloŋ.”
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pɔɔl aa basɩ gɛɛ ko teŋ, ʋ kpa paanʋʋ, a kyʋwalɩ Wɩɩsɩ ba buloŋ sɩya tɩyaŋ aŋ lɔgɔ kɩ kyaŋ.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Nyɛ rɛ ba buloŋ kaŋ ba tɩɩ aŋ di kɩdiiliye hʋ.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Á nala hʋ buloŋ fa aa we boro hʋ tɩyaŋ fa yaa kɔɔsɩbalɩya abee mɔllɩboto abee fi abee badʋ rɛ (276).
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Ba buloŋ aa dii kɩna hʋ vɔgɔ, ba kuwoni mɩya hʋ fa aa we nɩɩduworiboro hʋ tɩyaŋ a ta, ka dɩ boro hʋ fʋŋɩsɩ.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Ʋ sɩgballɩya, á ko pele dogimo ka nala hʋ aa duwori boro hʋ bɩ gyɩŋ lee hʋ buloŋ ba aa wee. Ba na nɩɩ-goloŋ kɩdɩgɩ, ka nɩɩ hʋ mɛ aa we doŋ bɩ gyalɩya, ka nɩɩ hʋ mɛ buloŋ bɩ luŋiye. Ba fa bɩɩna ba sɩ wuwo kaŋ nɩɩduworiboro hʋ lɩɩ nɩɩ hʋ nyʋwa rɛ.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Nyɛ rɛ ba keri hɔgɩbala hʋ buloŋ ba fa aa kaŋ kyaga boro hʋ a lo we nɩɩ hʋ tɩyaŋ. Ba kaŋ ŋmasɩ hʋ mɛ ba fa aa kaŋ kɩ vʋwa kuunyiŋdaabiisi hʋ ba aa kaŋ kɩ kuwosi boro hʋ mɛ puri. Ba bɩl marɩ kaŋ gannɩ hʋ mɛ ba aa kaŋ vʋwa boro hʋ sɩya tɩyaŋ ta ba gyɩŋ vʋwa, dɩ puwo wuwo kaŋ nɩɩduworiboro hʋ vala mʋ nɩɩ hʋ nyʋwa.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Amɛ boro hʋ fa fáá mʋ gyʋʋ bumbugulo badɔmɔŋ nɩɩ aa kulo biŋ tɩyaŋ nɛ ʋ sɩya mʋʋrɩ gyʋʋ, ʋ bɩ wuwo dɩ ʋ vala, aŋ ka puwobal hʋ leŋ nɩɩyigil ko ŋmaa boro hʋ hal warɩ tala tala.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Nyɛ rɛ laalyuwolo hʋ vʋʋlɩ dɩ ba kpʋ nɩtɔdɩya nala hʋ buloŋ, dɩ ba kɩdɩgɩ buloŋ ta ko duwori kyol fá nyʋgɩsɩ.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Amɛ laalyuwolo nɩhɩyawʋ hʋ fa bee kyɛ dɩ ba kpʋ Pɔɔl. Ɛɛ rɛ ʋ basɩ tɩya ba baa dɩ ba ta yaa gɛɛ. Aŋ baa dɩ nala hʋ buloŋ aa we boro hʋ tɩyaŋ a gyɩŋ nɩɩ duworii, dɩ ba laa sɩya gyaa tuu duwori mʋ nɩɩ hʋ nyʋwa,
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 aŋka dɩ nɩkaalɩya hʋ mɛ tuu paa daaboriye hʋ bee daawarɩya hʋ, dɩ a mɛ kaŋ duwori kyol. Nyɛ rɛ á buloŋ yaa a lɩɩ nɩɩ hʋ nyʋwa abee laaŋfɩya.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.