Mateus 9

Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Má ngorer ái Iesu di di sa kaleng uri mon erei sang má di alus kaleng polsai dan taliu á Galiláiá, má dik han masar kaleng á Kapernaum i malar er ái Iesu a lu kiskis ái.
1 Jesus entrou num barco e atravessou o mar até a cidade onde morava.
2 Má namur te kálámul di kipi kesi peu mai kibán sang kabin kálámul er kápte a lu láklák. A mákái kándi ruruna ái Iesu, má a parai singin peu ngoro minái, “Koion una mátut, tuang. Kam sápkin tatalen ákte pah alar iáu.”
2 Algumas pessoas lhe trouxeram um paralítico deitado numa maca. Ao ver a fé que eles tinham, Jesus disse ao paralítico: “Anime-se, filho! Seus pecados estão perdoados”.
3 Má tan tám mánán uri nagogon di longrai ngorer má dik turpasi wor arliu i di sang ngoromin, “Ái sinih á kálámul minái a pulus Káláu?”
3 Alguns mestres da lei disseram a si mesmos: “Isso é blasfêmia!”.
4 Mái Iesu a mánán i kándi holhol má ák parai si di ngoromin, “Suri dáh a káng i bál gam mai boh sápkin holhol ngorer?
4 Jesus, percebendo o que pensavam, perguntou: “Por que vocês reagem com tanta maldade em seu coração?
5 Á iau a mon i kak nokwan suri parai singin kálámul erei a peu ngo, ‘Kam tan sápkin tatalen ákte pah,’ kabin ngo iau arwat mul suri parai ngorer singin kálámul er ngo, ‘Una aptur, una kipi kibam má unák láklák!’
5 O que é mais fácil dizer: ‘Seus pecados estão perdoados’ ou ‘Levante-se e ande’?
6 Má inái ina inngas tari si gam ngo Natun Kálámul a mon i kán nokwan suri long palai bos sápkin tatalen main i naul bim!” Má ngorer a parai singin peu ngoromin, “Aptur má, unák pusak pasi kibam má unák han uri kam rum!”
6 Mas eu lhes mostrarei que o Filho do Homem tem autoridade na terra para perdoar pecados”. Então disse ao paralítico: “Levante-se, pegue sua maca e vá para casa”.
7 Má kálámul erei a aptur mák pusak pasi kibán má a kaleng uranang i rum.
7 O homem se levantou e foi para casa.
8 Má ngo matananu erei di mákái, di lala mátut má dik para agas Káláu suri a tari á matngan rakrakai erei singin kálámul.
8 Ao ver isso, a multidão se encheu de temor e louvou a Deus por ele ter dado tal autoridade aos seres humanos.
9 Mái Iesu a aptur alari malar er mák han. Má ngo a lu lákláklák tangrai sál, a mákái kesi kálámul ngisán ái Mataio, kesi tám kip takis, a sukis pagas iatung i rumán kip takis. Ái Iesu a mákái mák parai singin ngo, “Una mur i iau.” Mái Mataio a longrai ngorer mák aptur má a mur i Iesu.
9 Enquanto Jesus caminhava, viu um homem chamado Mateus sentado onde se coletavam impostos. “Siga-me”, disse-lhe Jesus, e Mateus se levantou e o seguiu.
10 Má namur ái Mataio a longoi lala namnam sur Iesu i kán rum sang. Má ngorer ái Iesu má kán kalilik án aratintin má marán te rung tili rákán him án kip takis má te mul á tan tám abulbul, di no di kis talum suri namnam iatung.
10 Mais tarde, na casa de Mateus, Jesus e seus discípulos estavam à mesa, acompanhados de um grande número de cobradores de impostos e pecadores.
11 Má te Parisaio di mák Iesu ngo a kis tiklik mai tan tám sápkin ngorer, má dik parai singin tan kalilik án aratintin si Iesu ngoromin, “Suri dáh kamu tám aratintin a namnam tiklik mai tan tám kip takis má tan tám abulbul?”
11 Quando os fariseus viram isso, perguntaram aos discípulos: “Por que o seu mestre come com cobradores de impostos e pecadores?”.
12 Má ngo ái Iesu a longrai, a han máng kos di ngoromin, “Ái rung di lain liu kápdite sáhár sur tekes ngo na aliu di, ái rung di sasam masik sár.
12 Jesus ouviu o que disseram e respondeu: “As pessoas saudáveis não precisam de médico, mas sim os doentes”.
13 Gama han má gamáng kip aratintin tili Buk Tabu suri muswan on á pinpidan min er ái Káláu a parai ngo,
13 E acrescentou: “Agora vão e aprendam o significado desta passagem das Escrituras: ‘Quero que demonstrem misericórdia, e não que ofereçam sacrifícios’. Pois não vim para chamar os justos, mas sim os pecadores”.
14 Má kesi bung kalilik án aratintin si Ioanes Tám Arsiu di han má di gálta Iesu ngo, “Suri dáh gim má tan Parisaio gim lu ahal, mái sár ngo kam kalilik án aratintin á iáu kápte?”
14 Os discípulos de João Batista foram a Jesus e lhe perguntaram: “Por que seus discípulos não têm o hábito de jejuar, como nós e os fariseus?”.
15 Ái Iesu a longrai má a kos di ngoromin, “Ngádáh? Ngo da longoi namnam án akila, gam hol on ngo matananu da tinang má da álai namnam i pákánbung er kálámul a hutngin kila a kis tiklik mam di? Kápte! I bung kesi kálámul a kila, di no di namnam tiklik. Má namur da long pasi kálámul er a hutngin kila má nák bokoh alar di. I bung erei da ahal.”
15 Jesus respondeu: “Por acaso os convidados de um casamento ficam de luto enquanto festejam com o noivo? Um dia, porém, o noivo lhes será tirado, e então jejuarão.
16 Mái Iesu a sopasun kán worwor má a parai ngoromin,
16 “Além disso, ninguém remendaria uma roupa velha usando pano novo. O pano rasgaria a roupa, deixando um buraco ainda maior.
17 “Má kápte kesá kálámul na urai hutngin suir wain uri torahin átbán dan di longoi mai kápán me. Ngo na longoi ngorer, suir wain erei na sut má na korkor má nák tarápái torahin átbán erei má nák ráp, má suir wain na sal no. Gita totrai hutngin suir wain uri hutngin átbán dan suri diar no diara sut tiklik. Ngorer má suir wain má átbán diar no káp diara te sák.”Átbán di longoi mai kápán ololas.|alt="man carrying wineskin" src="ABS-022.TIF" size="col" ref="9:17"
17 “E ninguém colocaria vinho novo em velhos recipientes de couro. O couro se arrebentaria, deixando vazar o vinho, e os recipientes velhos se estragariam. Vinho novo é guardado em recipientes novos, para que ambos se conservem”.
18 Má ngo ái Iesu kán tu worwor narsá di be iatung, io kesi kakun Iudáiá a pakpakta án lotu a hut si Iesu iatung má a pur dirtapul i mátán táil mák parai singin ngo, “Iau han suri parai singim ngo inái sár natung tahlik ákte mat, má una lákám unák oboi limam on má nák aptur alari minat má nák liu.”
18 Enquanto Jesus ainda falava, o líder da sinagoga local veio e se ajoelhou diante dele. “Minha filha acaba de morrer”, disse. “Mas, se o senhor vier e puser as mãos sobre ela, ela viverá.”
19 Má ngorer ái Iesu a aptur, má kán kalilik án aratintin mul di tiklik mai má di mur i kálámul erei.
19 Então Jesus e seus discípulos se levantaram e foram com ele.
20 Má kesi wák iatung a sasam mai dár arwat mai sángul mai aru á bet. A mákái kalang má dár kápate rah. Má wák erei a láklák namurwa Iesu má a singli nomnobon lusán,
20 Nesse instante, uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia se aproximou por trás dele e tocou na borda de seu manto,
21 kabin a hol on ami bál ngoromin, “Ngo ina tu singli lusán sár, ina sengsegeng.”
21 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
22 Mái Iesu a ilang má a mákái ngorer má ák parai singin ngoromin, “Wákán, koion una mátut. Kam ruruna ákte aliu pas iáu!” Má i án pákánbung sang erei, wák er a sengsegeng sár.
22 Jesus se voltou e, quando a viu, disse: “Filha, anime-se! Sua fé a curou”. A partir daquele momento, a mulher ficou curada.
23 Má namur ái Iesu a hut iatung i rum káián pakpakta erei má a mákái di husi tulal, tatalen di lu longoi ami iátin buli, má lala matananu di tang má di lala wakwak.
23 Quando Jesus chegou à casa do líder da sinagoga, viu a multidão agitada e ouviu a música fúnebre.
24 A mákái ngorer ái Iesu má a parai si di ngo, “Gama so no tilatung i rum! Kalik átlái erei sinih ngo a mat, a boptin sár.” Má di longrai ngorer má dik lala nongnai.
24 “Saiam daqui!”, disse ele. “A menina não está morta; está apenas dormindo.” Os que estavam ali riram dele.
25 Mái Iesu a bit rangas uri narsá di ngo da so. Má ngo dikte so no, ái Iesu a kusak urami rum suri kalik átlái er má a top pasi limán, má kalik átlái er a aptur.
25 Depois que a multidão foi colocada para fora, Jesus entrou e tomou a menina pela mão, e ela se levantou.
26 Má matananu di para sarai arbin uri táit minái, má a han arkaliut i balis no á Galiláiá.
26 A notícia desse milagre se espalhou por toda a região.
27 Mái Iesu a aptur alari malar erei má a lu hanhan iamunang tangrai sál. Má aru kálámul diar rau diar iatung, diar longrai ngorer má diará lu murmur i Iesu. Má ngorer diará lu binbin suri ngo, “Natun ái Dewit, una mámna giur be!” Mái sár ái Iesu kápte be a bin kos diar.
27 Depois que Jesus saiu dali, dois cegos foram atrás dele, gritando: “Filho de Davi, tenha misericórdia de nós!”.
28 Má namur ái Iesu a hut iatung i kesi malar má a kusak uri kesá rum. Io, ngorer aru rau erei diar mur on má diará hut iatung i narsán ái Iesu. A longrai ngorer diar lu binbin i aru rau er ái Iesu, io ngorer a ilang má a mák diar má a gálta diar ngoromin, “Ngádáh á kamur ruruna? Gaur ruruna i iau ngo arwat ina apán pasi mát gaur?” Má diará kos Iesu ngo, “Áá, Konom, giur ruruna i iáu.”
28 Quando Jesus entrou em casa, os cegos se aproximaram, e ele lhes perguntou: “Vocês creem que eu posso fazê-los ver?”. “Sim, Senhor”, responderam eles.
29 Mái Iesu a taram i diar má a singli mát diar mák parai si diar ngo, “Táit gaur ruruna suri ngo ina longoi mam gaur, ki erei má!”
29 Ele tocou nos olhos dos dois e disse: “Seja feito conforme a sua fé”.
30 Má ngorer mát diar a pán má diará mákmák sang. Mái Iesu a inau i diar ngo, “Gauráte mákmák kaleng má erei, má koion sang gaura parai singin te kálámul!”
30 Então os olhos deles se abriram e puderam ver. Jesus os advertiu severamente: “Não contem a ninguém”.
31 Mái sár diar aptur pas tilatung alar Iesu, má diará para sarai arbin ur on tangrai kunlán balis no erei.
31 Eles, porém, saíram e espalharam sua fama por toda a região.
32 Má ngo aru kálámul erei diar aptur pas má diará han má, ki te kálámul bul di tangnai kesi kálámul narsá Iesu a gap i ngudun kabin sápkin tanián a mon on.
32 Quando partiram, foi levado a Jesus um homem que não conseguia falar porque estava possuído por um demônio.
33 Mái Iesu a long palai sápkin tanián alari kálámul erei, má kálámul erei a turpasi worwor kaleng. Má tan kálámul iatung di mák Iesu a long palai sápkin tanián alari kálámul er má dik pángáng suri, má dik parai ngoromin, “Na wa tikai sang! Onin pala sang gitá mákái á matngan táit ngoromin a tapam hut main Israel!”
33 O demônio foi expulso e, em seguida, o homem começou a falar. As multidões ficaram admiradas. “Jamais aconteceu algo parecido em Israel!”, exclamavam.
34 Mái sár tan Parisaio di mákái ngorer má dik parai uri Iesu ngo, “Rakrakai erei káián ái Satan. Kabisit káián tan sápkin tanián a tari singin suri ák lu tipar palai tan sápkin tanián mai.”
34 Os fariseus, contudo, disseram: “Ele expulsa demônios porque o príncipe dos demônios lhe dá poder”.
35 Má namur ái Iesu a han tangrai tan bimán rum má malar mul, mák lu atintini matananu i tan rumán lotu má a lu arbin mai lain arbin suri lolsit tilami bát, mák lu asengsegeng i matananu alari kandi toltolom sasam.
35 Jesus andava por todas as cidades e todos os povoados da região, ensinando nas sinagogas, anunciando as boas-novas do reino e curando todo tipo de enfermidade e doença.
36 Mái Iesu a mákái tilik lala matananu má a mámna di, kabin a mák di di ngoro tan sipsip kápte te kák di mák tabureng i kandi holhol suri kápte tám artangan.
36 Quando viu as multidões, teve compaixão delas, pois estavam confusas e desamparadas, como ovelhas sem pastor.
37 Má ngorer ái Iesu a inau i kán tan kalilik án aratintin ngoro minái,
37 Disse aos discípulos: “A colheita é grande, mas os trabalhadores são poucos.
38 Má ngorer gama sung Koner a kátlán i num erei suri na tarwa pala te mul i tan tám him suri da dung talmi kán balbal erei ákte matuk i kámniánsit.”
38 Orem ao Senhor da colheita; peçam que ele envie mais trabalhadores para seus campos”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.