Marcos 6
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA
1 Mái Iesu a han alari malar er má a han uri kán malar sang, má kán kalilik án aratintin di mur on.
1 Tendo Jesus partido dali, foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Má i bungán aunges a aratintin iatung i rumán lotu, má marán di longrai má dik sodar suri, má dik parai ngoromin, “Kálámul min a mánán ngádáh á bos táit minái? Matngan mánán ngádáh á min? Til ái á rakrakai er ák longoi bos akiláng mai?
2 Chegando o sábado, passou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: Donde vêm a este estas coisas? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Wa ái ái koner sár a tám long rum, erei natun ái Maria. Má rang tuán minái narsá git, ái Iakobo mái Iosep mái Iudas mái Saimon. Má rang kukun di minái mul.” Má ák sák i bál di ur on, má dik para sáksáknai ngoromin, “Má suri dáh a apakta on?”
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, José, Judas e Simão? E não vivem aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Ái Iesu a longrai má a parai si di ngoromin, “Tám worwor tus, di lu rumrum on i malar tepák. Ái sár i kán malar muswan mái narsán rang buhán má i kán rum sang, kápdite lu rumrum on.”
4 Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Má ngorer kápate arwat mul ngo na long te marán akiláng iatung i malar er kabin kápdite ruruna. A oboi limán i te sasam sár má dik liu.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, senão curar uns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Má a pánsálngát suri matananu kápdite ruruna on. Io namur má, a lu hanhan má a lu arbin tangrai bos malar.
6 Admirou-se da incredulidade deles. Contudo, percorria as aldeias circunvizinhas, a ensinar.
7 Mái Iesu a kilkila pasi kán sángul mai aru á kalik uratung i narsán mák tarwa rururu i di, má a tari nokwan si di suri da long sarai sápkin tanián.
7 Chamou Jesus os doze e passou a enviá-los de dois a dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 — ausente —
8 Ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro;
9 — ausente —
9 que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Má a parai si di ngoromin, “Ngo gama hut i kesá malar má gamáng kusak i kesi rum, gama kis áklis on pang i bung gama han alari malar erei uri lite malar.
10 E recomendou-lhes: Quando entrardes nalguma casa, permanecei aí até vos retirardes do lugar.
11 Má ngo kesi malar kápnate árár pas gam má kápnate longra pasi kamu pinpidan, gama tinra palai rah tili kik gam i pákánbung gama aptur alari malar er. Gama longoi ngorer suri para inngasi ngo kándi sápkin a kis pagas i káil i di sang.”
11 Se nalgum lugar não vos receberem nem vos ouvirem, ao sairdes dali, sacudi o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Má ngorer kán kalilik án aratintin di han má dik arbin ur singin matananu ngo da hol kaleng.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse;
13 Má di long palai marán sápkin tanián, má dik oboi mudán wel i lul bos sasam má dik aliu pas di.
13 expeliam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Mái Erodes, kabisit til Galiláiá, a longrai arbin sur Iesu ákte arkaliut. Má te di parai ngoromin sur Iesu, “Ái Ioanes Tám Arsiu ákte liu kaleng alari minat, má ngorer ák mon i kán rakrakai suri longoi bos akiláng erei.”
14 Chegou isto aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus já se tornara notório; e alguns diziam: João Batista ressuscitou dentre os mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
15 Te di parai ngo Elaisa, má te mul di parai ngo kesá tám worwor tus ngoro bos tám worwor tus til hirá.
15 Outros diziam: É Elias; ainda outros: É profeta como um dos profetas.
16 Mái Erodes a longrai má a parai ngoromin, “Ái Ioanes sár er, tungu iau kut kus palai lul. Ákte liu kaleng.”
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: É João, a quem eu mandei decapitar, que ressurgiu.
17 — ausente —
17 Porque o mesmo Herodes, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe (porquanto Herodes se casara com ela), mandara prender a João e atá-lo no cárcere.
18 — ausente —
18 Pois João lhe dizia: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Io, dikte longoi ngorer, ái sár kán togor ái Erodiá a kis pagas i bál má a nem ngo na up bing Ioanes. A lala nem on ngorer, ái sár kápate arwat
19 E Herodias o odiava, querendo matá-lo, e não podia.
20 kabin ái Erodes a rumrum i Ioanes má a mánán ngo tám nokwan má tám pilpil, mái Erodes a ololoh on. A gas i bál suri longrai kán arbin, mái sár a lala ngátngát sálán, má ngorer áng kis kálár.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo, e o tinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, escutando-o de boa mente.
21 Má namur ái Erodiá a ser pasi sál ngoromin. Ái Erodes a longoi kesá tilik lala namnam. A hol pasi bung er a káhái on ái mámán. A longoi lala namnam má a kilkilai marán kálámul. Má di han á tan kálámul kuluk má bos pakpakta kán bos tám arup má bos pakpakta tili balis á Galiláiá.
21 E, chegando um dia favorável, em que Herodes no seu aniversário natalício dera um banquete aos seus dignitários, aos oficiais militares e aos principais da Galileia,
22 Má i pákánbung er, natun tahlik ái Erodiá a kusak mák mil. Mái Erodes mái rung di namnam tiklik mai, di lala nem on. Má ngorer ái Erodes a parai singin kalik átlái er ngoromin, “Iau nem ngo una sung iau sur kam te arul er iáu nem on ina tari singim!”
22 entrou a filha de Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convivas. Então, disse o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Má a oror mam kukun ngoromin, “Te táit una sung iau suri, ina tari singim. Má ngo una sung iau sur te risán i kak minsik er iau kátlán, ina tari risán singim.”
23 E jurou-lhe: Se pedires mesmo que seja a metade do meu reino, eu ta darei.
24 Má kalik átlái erei a so má a gátna mámán ngo, “Dánih u nem on ngo ina sungi?” Mái mámán a parai singin ngoromin, “Una sungi suri lul ái Ioanes Tám Arsiu.”
24 Saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? Esta respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Má kalik átlái erei a kusak kaleng melek narsá Erodes má a sungi ngoromin, “Iau nem i lul ái Ioanes Tám Arsiu. Inái sár una oboi i map má unák tari singing.”
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: Quero que, sem demora, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Ái Erodes a longrai ngorer mák tuan sák i bál suri, ái sár ákte oror i mátán bos kálámul pakta má a rumrum suri na tah kusi kán oror.
26 Entristeceu-se profundamente o rei; mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Má ngorer a sangar i dos palai kesi tám arup suri tah kusi pogong a Ioanes má náng kipi lul. Má tám arup erei a han má a tah kusi pogong a Ioanes iatung i rumán kamkabat.
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi, e o decapitou no cárcere,
28 Má a oboi lul ái Ioanes i kesi map má áng kip tari singin kalik átlái. Má kalik átlái erei a top pasi má ák tari si mámán.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a sua mãe.
29 Má namur kalilik án aratintin káián ái Ioanes di longrai, má dik han má ding kip pasi kápán páplun má dik tahni i matmat.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram-lhe o corpo e o depositaram no túmulo.
30 Má tan apostolo erei, di á sángul mai aru á kalik án aratintin ái Iesu a ilwa pas di, di han arsagil uri tan malar. Má namur di kaleng mul uri narsá Iesu, má dik para talsai singin á bos táit di longoi má pinpidan di tari singin matananu.
30 Voltaram os apóstolos à presença de Jesus e lhe relataram tudo quanto haviam feito e ensinado.
31 Má marán matananu di káng narsá Iesu má kán kalilik án aratintin, má kápate arwat ngo da namnam. Má ngorer Iesu a parai si di ngo, “Gam lákám. Giták han uri pokon kápte kálámul on, má giták aunges.”
31 E ele lhes disse: Vinde repousar um pouco, à parte, num lugar deserto; porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem numerosos os que iam e vinham.
32 Má di masik di aptur má di han i mon uri pokon kápte kálámul on.
32 Então, foram sós no barco para um lugar solitário.
33 Má marán kálámul má wák di mák di di han, di mák ilam di má dik rut talum tili kandi tan malar má dik purut táil iatung i suan ngo ái Iesu na masar on.
33 Muitos, porém, os viram partir e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Má namur ái Iesu a tapam hut mák mákái tilik lala matananu má a mámna di. A mák di di ngoro tan sipsip kápte te kák di, má a lala atintin di uri marán táit.
34 Ao desembarcar, viu Jesus uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E passou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ákte páput má nák dorah i nas, má kán kalilik án aratintin di hut má dik parai si Iesu ngo, “Minái pokon mau má nas ákte páput má na dorah.
35 Em declinando a tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: É deserto este lugar, e já avançada a hora;
36 Una dos pala di uri bos malar suri dák hul namnam ándi.”
36 despede-os para que, passando pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Mái Iesu a kos di ngoromin, “Á gam sang gama tabar di.” Má dik parai ngoromin, “Wa u tu ret si gim! Ngo na mon i kángit te na ru i mar á pirán tabal, kápnate arwat mul mai lala matananu minái!”
37 Porém ele lhes respondeu: Dai-lhes vós mesmos de comer. Disseram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Mái Iesu a longrai ngorer má a gátna di mul ngo, “A is á balbal erei di kipi? Gam mákái be.” Di mákái má di kaleng má dik parai singin ngo, “Alim i tigán balbal má aru i isu.”
38 E ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver! E, sabendo-o eles, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 — ausente —
39 Então, Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 — ausente —
40 E o fizeram, repartindo-se em grupos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Má namur ái Iesu a top pasi alim á tigán balbal erei turán aru isu má ák tántán uramuni bát mák sung kári. Io, ák tibi balbal turán isu má ák tari singin kán kalilik án aratintin suri dik tulsai i matananu.
41 Tomando ele os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou; e, partindo os pães, deu-os aos discípulos para que os distribuíssem; e por todos repartiu também os dois peixes.
42 Ngorer di no di namnam má dik mas.
42 Todos comeram e se fartaram;
43 — ausente —
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 — ausente —
44 Os que comeram dos pães eram cinco mil homens.
45 Má káp melek ái Iesu a dos palai kán kalilik án aratintin suri da táil uri risán dan taliu i malar á Betesaida, má ái na tarwa palai besang i matananu ki nák mur. Má kán kalilik án aratintin di sa uri mon má dik han.
45 Logo a seguir, compeliu Jesus os seus discípulos a embarcar e passar adiante para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Má ngo ákte tarwa palai matananu, ái Iesu a tapam uramuni pungpung suri na sung.
46 E, tendo-os despedido, subiu ao monte para orar.
47 Má ngo ákte ronron má, bos kalilik án aratintin di iatung i mon i katbán dan taliu, mái Iesu masik be iatung i pungpung.
47 Ao cair da tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Mái Iesu a mák di di ngesmat i alus kabin bát a hut tilamuda i táil i di. Io mái pákánbung kok a tang i kuir libung besang, ái Iesu a láklák iamuni kápkápán dan. A láklák ngo na sorliu di,
48 E, vendo-os em dificuldade a remar, porque o vento lhes era contrário, por volta da quarta vigília da noite, veio ter com eles, andando por sobre o mar; e queria tomar-lhes a dianteira.
49 — ausente —
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 — ausente —
50 Pois todos ficaram aterrados à vista dele. Mas logo lhes falou e disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
51 — ausente —
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram entre si atônitos,
52 — ausente —
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Má ngo dikte polsai dan taliu má dik hut á Genasaret, ding kabat páptai mon uramuni kon,
53 Estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré, onde aportaram.
54 má dik han alari. Má matananu tilatung di mák ilam Iesu,
54 Saindo eles do barco, logo o povo reconheceu Jesus;
55 má di tam han arsagil uri bos malar má ding kipi bos sasam mai kim di uratung narsá Iesu.
55 e, percorrendo toda aquela região, traziam em leitos os enfermos, para onde ouviam que ele estava.
56 Má ngo a kusak uratung i gengen malar ngo i malar pakta, di oboi bos sasam iatung i kándi nián hut talum má dik sung Iesu ngo da tu singli sár i nomnobon lusán. Mái rung di singli, di no di sengsegeng.
56 Onde quer que ele entrasse nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, rogando-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste; e quantos a tocavam saíam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.