Marcos 6

Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Mái Iesu a han alari malar er má a han uri kán malar sang, má kán kalilik án aratintin di mur on.
1 E, partindo dali, chegou à sua pátria, e os seus discípulos o seguiram.
2 Má i bungán aunges a aratintin iatung i rumán lotu, má marán di longrai má dik sodar suri, má dik parai ngoromin, “Kálámul min a mánán ngádáh á bos táit minái? Matngan mánán ngádáh á min? Til ái á rakrakai er ák longoi bos akiláng mai?
2 E, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se admiravam, dizendo: De onde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe foi dada? e como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Wa ái ái koner sár a tám long rum, erei natun ái Maria. Má rang tuán minái narsá git, ái Iakobo mái Iosep mái Iudas mái Saimon. Má rang kukun di minái mul.” Má ák sák i bál di ur on, má dik para sáksáknai ngoromin, “Má suri dáh a apakta on?”
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, e irmão de Tiago, e de José, e de Judas e de Simão? e não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Ái Iesu a longrai má a parai si di ngoromin, “Tám worwor tus, di lu rumrum on i malar tepák. Ái sár i kán malar muswan mái narsán rang buhán má i kán rum sang, kápdite lu rumrum on.”
4 E Jesus lhes dizia: Não há profeta sem honra senão na suapátria, entre os seus parentes, e na sua casa.
5 Má ngorer kápate arwat mul ngo na long te marán akiláng iatung i malar er kabin kápdite ruruna. A oboi limán i te sasam sár má dik liu.
5 E não podia fazer ali nenhuma obra maravilhosa; somente curou alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Má a pánsálngát suri matananu kápdite ruruna on. Io namur má, a lu hanhan má a lu arbin tangrai bos malar.
6 E estava admirado da incredulidade deles. E percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Mái Iesu a kilkila pasi kán sángul mai aru á kalik uratung i narsán mák tarwa rururu i di, má a tari nokwan si di suri da long sarai sápkin tanián.
7 Chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 — ausente —
8 E ordenou-lhes que nada tomassem para o caminho, senão somente um bordão; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no cinto;
9 — ausente —
9 Mas que calçassem alparcas, e que não vestissem duas túnicas.
10 Má a parai si di ngoromin, “Ngo gama hut i kesá malar má gamáng kusak i kesi rum, gama kis áklis on pang i bung gama han alari malar erei uri lite malar.
10 E dizia-lhes: Na casa em que entrardes, ficai nela até partirdes dali.
11 Má ngo kesi malar kápnate árár pas gam má kápnate longra pasi kamu pinpidan, gama tinra palai rah tili kik gam i pákánbung gama aptur alari malar er. Gama longoi ngorer suri para inngasi ngo kándi sápkin a kis pagas i káil i di sang.”
11 E tantos quantos vos não receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade vos digo que haverá mais tolerância no dia de juízo para Sodoma e Gomorra, do que para os daquela cidade.
12 Má ngorer kán kalilik án aratintin di han má dik arbin ur singin matananu ngo da hol kaleng.
12 E, saindo eles, pregavam que se arrependessem.
13 Má di long palai marán sápkin tanián, má dik oboi mudán wel i lul bos sasam má dik aliu pas di.
13 E expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Mái Erodes, kabisit til Galiláiá, a longrai arbin sur Iesu ákte arkaliut. Má te di parai ngoromin sur Iesu, “Ái Ioanes Tám Arsiu ákte liu kaleng alari minat, má ngorer ák mon i kán rakrakai suri longoi bos akiláng erei.”
14 E ouviu isto o rei Herodes (porque o nome de Jesus se tornara notório), e disse: João, o que batizava, ressuscitou dentre os mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
15 Te di parai ngo Elaisa, má te mul di parai ngo kesá tám worwor tus ngoro bos tám worwor tus til hirá.
15 Outros diziam: É Elias. E diziam outros: É um profeta, ou como um dos profetas.
16 Mái Erodes a longrai má a parai ngoromin, “Ái Ioanes sár er, tungu iau kut kus palai lul. Ákte liu kaleng.”
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: Este é João, que mandei degolar; ressuscitou dentre os mortos.
17 — ausente —
17 Porquanto o mesmo Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de Filipe, seu irmão, porquanto tinha casado com ela.
18 — ausente —
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Io, dikte longoi ngorer, ái sár kán togor ái Erodiá a kis pagas i bál má a nem ngo na up bing Ioanes. A lala nem on ngorer, ái sár kápate arwat
19 E Herodias o espiava, e queria matá-lo, mas não podia.
20 kabin ái Erodes a rumrum i Ioanes má a mánán ngo tám nokwan má tám pilpil, mái Erodes a ololoh on. A gas i bál suri longrai kán arbin, mái sár a lala ngátngát sálán, má ngorer áng kis kálár.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo; e guardava-o com segurança, e fazia muitas coisas, atendendo-o, e de boa mente o ouvia.
21 Má namur ái Erodiá a ser pasi sál ngoromin. Ái Erodes a longoi kesá tilik lala namnam. A hol pasi bung er a káhái on ái mámán. A longoi lala namnam má a kilkilai marán kálámul. Má di han á tan kálámul kuluk má bos pakpakta kán bos tám arup má bos pakpakta tili balis á Galiláiá.
21 E, chegando uma ocasião favorável em que Herodes, no dia dos seus anos, dava uma ceia aos grandes, e tribunos, e príncipes da Galiléia,
22 Má i pákánbung er, natun tahlik ái Erodiá a kusak mák mil. Mái Erodes mái rung di namnam tiklik mai, di lala nem on. Má ngorer ái Erodes a parai singin kalik átlái er ngoromin, “Iau nem ngo una sung iau sur kam te arul er iáu nem on ina tari singim!”
22 Entrou a filha da mesma Herodias, e dançou, e agradou a Herodes e aos que estavam com ele à mesa. Disse então o rei à menina: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Má a oror mam kukun ngoromin, “Te táit una sung iau suri, ina tari singim. Má ngo una sung iau sur te risán i kak minsik er iau kátlán, ina tari risán singim.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, até metade do meu reino.
24 Má kalik átlái erei a so má a gátna mámán ngo, “Dánih u nem on ngo ina sungi?” Mái mámán a parai singin ngoromin, “Una sungi suri lul ái Ioanes Tám Arsiu.”
24 E, saindo ela, perguntou a sua mãe: Que pedirei? E ela disse: A cabeça de João o Batista.
25 Má kalik átlái erei a kusak kaleng melek narsá Erodes má a sungi ngoromin, “Iau nem i lul ái Ioanes Tám Arsiu. Inái sár una oboi i map má unák tari singing.”
25 E, entrando logo, apressadamente, pediu ao rei, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João o Batista.
26 Ái Erodes a longrai ngorer mák tuan sák i bál suri, ái sár ákte oror i mátán bos kálámul pakta má a rumrum suri na tah kusi kán oror.
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Má ngorer a sangar i dos palai kesi tám arup suri tah kusi pogong a Ioanes má náng kipi lul. Má tám arup erei a han má a tah kusi pogong a Ioanes iatung i rumán kamkabat.
27 E, enviando logo o rei o executor, mandou que lhe trouxessem ali a cabeça de João. E ele foi, e degolou-o na prisão;
28 Má a oboi lul ái Ioanes i kesi map má áng kip tari singin kalik átlái. Má kalik átlái erei a top pasi má ák tari si mámán.
28 E trouxe a cabeça num prato, e deu-a à menina, e a menina a deu a sua mãe.
29 Má namur kalilik án aratintin káián ái Ioanes di longrai, má dik han má ding kip pasi kápán páplun má dik tahni i matmat.
29 E os seus discípulos, tendo ouvido isto, foram, tomaram o seu corpo, e o puseram num sepulcro.
30 Má tan apostolo erei, di á sángul mai aru á kalik án aratintin ái Iesu a ilwa pas di, di han arsagil uri tan malar. Má namur di kaleng mul uri narsá Iesu, má dik para talsai singin á bos táit di longoi má pinpidan di tari singin matananu.
30 E os apóstolos ajuntaram-se a Jesus, e contaram-lhe tudo, tanto o que tinham feito como o que tinham ensinado.
31 Má marán matananu di káng narsá Iesu má kán kalilik án aratintin, má kápate arwat ngo da namnam. Má ngorer Iesu a parai si di ngo, “Gam lákám. Giták han uri pokon kápte kálámul on, má giták aunges.”
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, a um lugar deserto, e repousai um pouco. Porque havia muitos que iam e vinham, e não tinham tempo para comer.
32 Má di masik di aptur má di han i mon uri pokon kápte kálámul on.
32 E foram sós num barco para um lugar deserto.
33 Má marán kálámul má wák di mák di di han, di mák ilam di má dik rut talum tili kandi tan malar má dik purut táil iatung i suan ngo ái Iesu na masar on.
33 E a multidão viu-os partir, e muitos o conheceram; e correram para lá, a pé, de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles, e aproximavam-se dele.
34 Má namur ái Iesu a tapam hut mák mákái tilik lala matananu má a mámna di. A mák di di ngoro tan sipsip kápte te kák di, má a lala atintin di uri marán táit.
34 E Jesus, saindo, viu uma grande multidão, e teve compaixão deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ákte páput má nák dorah i nas, má kán kalilik án aratintin di hut má dik parai si Iesu ngo, “Minái pokon mau má nas ákte páput má na dorah.
35 E, como o dia fosse já muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele, e lhe disseram: O lugar é deserto, e o dia está já muito adiantado.
36 Una dos pala di uri bos malar suri dák hul namnam ándi.”
36 Despede-os, para que vão aos lugares e aldeias circunvizinhas, e comprem pão para si; porque não têm que comer.
37 Mái Iesu a kos di ngoromin, “Á gam sang gama tabar di.” Má dik parai ngoromin, “Wa u tu ret si gim! Ngo na mon i kángit te na ru i mar á pirán tabal, kápnate arwat mul mai lala matananu minái!”
37 Ele, porém, respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Iremos nós, e compraremos duzentos dinheiros de pão para lhes darmos de comer?
38 Mái Iesu a longrai ngorer má a gátna di mul ngo, “A is á balbal erei di kipi? Gam mákái be.” Di mákái má di kaleng má dik parai singin ngo, “Alim i tigán balbal má aru i isu.”
38 E ele disse-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. E, sabendo-o eles, disseram: Cinco pães e dois peixes.
39 — ausente —
39 E ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em ranchos, sobre a erva verde.
40 — ausente —
40 E assentaram-se repartidos de cem em cem, e de cinqüenta em cinqüenta.
41 Má namur ái Iesu a top pasi alim á tigán balbal erei turán aru isu má ák tántán uramuni bát mák sung kári. Io, ák tibi balbal turán isu má ák tari singin kán kalilik án aratintin suri dik tulsai i matananu.
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou e partiu os pães, e deu-os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles. E repartiu os dois peixes por todos.
42 Ngorer di no di namnam má dik mas.
42 E todos comeram, e ficaram fartos;
43 — ausente —
43 E levantaram doze alcofas cheias de pedaços de pão e de peixe.
44 — ausente —
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
45 Má káp melek ái Iesu a dos palai kán kalilik án aratintin suri da táil uri risán dan taliu i malar á Betesaida, má ái na tarwa palai besang i matananu ki nák mur. Má kán kalilik án aratintin di sa uri mon má dik han.
45 E logo obrigou os seus discípulos a subir para o barco, e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Má ngo ákte tarwa palai matananu, ái Iesu a tapam uramuni pungpung suri na sung.
46 E, tendo-os despedido, foi ao monte a orar.
47 Má ngo ákte ronron má, bos kalilik án aratintin di iatung i mon i katbán dan taliu, mái Iesu masik be iatung i pungpung.
47 E, sobrevindo a tarde, estava o barco no meio do mar e ele, sozinho, em terra.
48 Mái Iesu a mák di di ngesmat i alus kabin bát a hut tilamuda i táil i di. Io mái pákánbung kok a tang i kuir libung besang, ái Iesu a láklák iamuni kápkápán dan. A láklák ngo na sorliu di,
48 E vendo que se fatigavam a remar, porque o vento lhes era contrário, perto da quarta vigília da noite aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar-lhes adiante.
49 — ausente —
49 Mas, quando eles o viram andar sobre o mar, cuidaram que era um fantasma, e deram grandes gritos.
50 — ausente —
50 Porque todos o viam, e perturbaram-se; mas logo falou com eles, e disse-lhes: Tende bom ânimo; sou eu, não temais.
51 — ausente —
51 E subiu para o barco, para estar com eles, e o vento se aquietou; e entre si ficaram muito assombrados e maravilhados;
52 — ausente —
52 Pois não tinham compreendido o milagre dos pães; antes o seu coração estava endurecido.
53 Má ngo dikte polsai dan taliu má dik hut á Genasaret, ding kabat páptai mon uramuni kon,
53 E, quando já estavam no outro lado, dirigiram-se à terra de Genesaré, e ali atracaram.
54 má dik han alari. Má matananu tilatung di mák ilam Iesu,
54 E, saindo eles do barco, logo o conheceram;
55 má di tam han arsagil uri bos malar má ding kipi bos sasam mai kim di uratung narsá Iesu.
55 E, correndo toda a terra em redor, começaram a trazer em leitos, aonde quer que sabiam que ele estava, os que se achavam enfermos.
56 Má ngo a kusak uratung i gengen malar ngo i malar pakta, di oboi bos sasam iatung i kándi nián hut talum má dik sung Iesu ngo da tu singli sár i nomnobon lusán. Mái rung di singli, di no di sengsegeng.
56 E, onde quer que entrava, ou em cidade, ou aldeias, ou no campo, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua roupa; e todos os que lhe tocavam saravam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.