Lucas 5
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NAA
1 Kesi bung mul ái Iesu a sámtur i risán dan taliu á Genasaret mák arbin. Má i bung erei, matananu di hut talum iatung má dik dung kukut kalar Iesu suri longrai midán ái Káláu erei na aposoi ái Iesu uri narsá di.
1 Aconteceu que Jesus estava junto ao lago de Genesaré, e a multidão o apertava para ouvir a palavra de Deus.
2 Mái Iesu a mákái aru i mon di amasar on i tan tám soksok iatung i kon má di han alari suri gorsai kándi tan uben.
2 Então ele viu dois barcos junto à praia do lago. Os pescadores tinham desembarcado e estavam lavando as redes.
3 Ái Iesu a mákái ngorer mák roh uri mon si Saimon, mák parai si Saimon suri na sisdoi án mudán alari kon. Mái Saimon a sisdoi mon mam Iesu alari kon, mái Iesu a kis iatung i mon má a atintini matananu.
3 Entrando num dos barcos, que era o de Simão, Jesus pediu-lhe que o afastasse um pouco da praia; e, assentando-se, do barco ensinava as multidões.
4 Má namur ngo ákte rah i kán aratintin, ái Iesu a parai si Saimon ngo, “Gama sisdo palai kamu kesi mon erei urada sár i lámán, má gamák asihái kamu uben uradi lámán suri gamáng kip te isu.”
4 Quando acabou de falar, Jesus disse a Simão:
5 Mái Saimon a kosoi ngo, “Tám Aratintin, gimáte lala him i kunlán libung mai sápkai kángim uben má kápgimte up tekesi isu. Mái sár minái u dos pala iau, ki ina mur on má inak asihái uben má gimák tohoi mul sur te isu.”
5 Em resposta, Simão disse: — Mestre, havendo trabalhado toda a noite, nada apanhamos; mas, sob esta sua palavra, lançarei as redes.
6 Má ngorer di asihái kándi uben má dik talka pasi lala marán isu, má uben erei ák páput suri ngo na ráp.Kalilik án aratintin di talkai marán isu.|alt="Disciples pulling in net full of fish" src="CN01875B.TIF" size="col" ref="5:6"
6 Fazendo isso, apanharam grande quantidade de peixes; e as redes deles começaram a se romper.
7 Má di mákái ngorer má ding kaluh pasi rang tur di mai kesi mon mul suri ngo da lákám má dák tangan di iatung. Má ngorer di hut, má di no di talka pasi uben má dik akángái aru mon erei mai isu tili uben, má a páput ngo diara dom á aru mon erei.
7 Então fizeram sinais aos companheiros do outro barco, para que fossem ajudá-los. E foram e encheram ambos os barcos, a ponto de quase afundarem.
8 Má ngo ái Saimon Petero a mákái táit ngorer, a sukis dirtapul má a agengen pasi kán liu sang i mátán táil ái Iesu mák parai ngo, “Una han alar iau, Konom, kápkabin ngo iau á sápkin kálámul.”
8 Vendo isto, Simão Pedro prostrou-se aos pés de Jesus, dizendo: — Senhor, afaste-se de mim, porque sou pecador.
9 — ausente —
9 Pois, à vista da pesca que fizeram, a admiração se apoderou dele e de todos os seus companheiros,
10 — ausente —
10 bem como de Tiago e João, filhos de Zebedeu, que eram seus sócios. Então Jesus disse a Simão:
11 Má namur ngo dikte talka amasar i aru mon uri kon, ái Saimon mái Iakobo mái Ioanes ditul han alari kándi tan táit no iatung má ditulá turpasi mur i Iesu.
11 E, arrastando eles os barcos para a praia, deixando tudo, o seguiram.
12 Má i kesi bung ái Iesu a iatung i kesá bimán rum, má kesi kálámul iatung a bonta noi kápán páplun i lepra. I pákánbung a mák Iesu, a han mák sukis dirtapul uri mátán táil ái Iesu mák sungi ngo, “Konom, ngo u nem on, u arwat suri ngo una asengsegeng pas iau!”
12 Aconteceu que, estando Jesus numa das cidades, um homem coberto de lepra veio à sua presença. Quando ele viu Jesus, prostrou-se com o rosto em terra e pediu: — Senhor, se quiser, pode purificar-me.
13 Mái Iesu a longrai ngorer mák sarsara mai limán mák top i páplun kálámul erei, má a parai singin ngoromin, “Iau nem on. Inái ukte sengsegeng má!” Má káp melek sár mul má lepra a bokoh alari kápán páplun kálámul erei.
13 E Jesus, estendendo a mão, tocou nele, dizendo: E, no mesmo instante, a lepra daquele homem desapareceu.
14 Má namur ái Iesu a inau on ngoromin, “Koion una kálik parai singin tekes. Una han má unák para inngas iáu singin tám osmapak, má unák tari singin á kam osmapak ngorer ái Moses a parai, má kam osmapak erei na inngas tari singin matananu ngo kam sasam ákte rah.”
14 Jesus ordenou-lhe que não contasse isso a ninguém. E acrescentou:
15 Mái sár arbin uri Iesu a han arsagil uri bos malar, má ngorer namur bul matananu di hut talum suri longrai aratintin si Iesu má suri ái Iesu na asengsegeng i di alari kándi boh sasam.
15 Porém o que se dizia a respeito de Jesus se espalhava cada vez mais, e grandes multidões afluíam para o ouvir e para serem curadas de suas enfermidades.
16 Mái Iesu a lu han alari matananu i te pákán uri pokon mau mák lu sung iatung.
16 Jesus, porém, se retirava para lugares solitários e orava.
17 Má kesi bung mul ái Iesu kán tu aratintin be, má te Parisaio má te tan tám aratintin uri nagogon di iatung di longrai. Dikte tapam hut iatung tili tan malar á Galiláiá má Iudáiá má til Ierusalem. Má rakrakai káián ái Káláu a mon i Iesu suri ák aliu pasi boh sasam.
17 E aconteceu que, num daqueles dias, Jesus estava ensinando, e achavam-se ali assentados fariseus e mestres da Lei, vindos de todas as aldeias da Galileia, da Judeia e de Jerusalém. E o poder do Senhor estava com ele para curar.
18 Má namur te kálámul di kipi kesi peu mai kibán sang kabin kápate lu láklák, má di tohtoh suri da kusak mai uri rum ngo da oboi i narsá Iesu.
18 Vieram, então, alguns homens trazendo um paralítico deitado num leito. Eles procuravam levá-lo para dentro e colocá-lo diante de Jesus.
19 Mái sár kápdite arwat suri da kusak mai peu erei urami rum kabin ngo lala matananu taladeng di káng iatung. Má ngorer di kip tapam i peu erei urami iátin rum, má namur dik pápak palai tan sepen hat tilami iátin rum, má dik asihái peu erei mai kibán uradi katbán matananu uri mátán táil ái Iesu.
19 E, não encontrando uma forma de fazer isso por causa da multidão, subiram ao telhado e, por entre as telhas, desceram o paralítico no seu leito, deixando-o no meio das pessoas, diante de Jesus.
20 A mákái kándi ruruna ái Iesu, má a parai singin peu ngoro minái, “Tuang, kam sápkin tatalen ákte pah alar iáu.”
20 Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico:
21 Má tan tám mánán uri nagogon má boh Parisaio di longrai ngorer má dik turpasi worwor arliu i di sang ngoromin, “Ái sinih á kálámul minái a pulus Káláu? Kápte kesi kálámul a arwat ngo na pah palai sápkin tatalen, ái Káláu masik sár a artálár!”
21 E os escribas e fariseus começaram a pensar: — Quem é este que diz blasfêmias? Quem pode perdoar pecados, a não ser um, que é Deus?
22 Mái Iesu a mánán i kándi holhol má ák parai si di ngoromin, “Suri dáh gam argálta ngorer ami bál gam?
22 Jesus, porém, conhecendo os pensamentos deles, disse-lhes:
23 Á iau a mon i kak nokwan suri parai singin kálámul erei a peu ngo, ‘Kam tan sápkin tatalen ákte pah,’ kabin ngo iau arwat mul suri parai singin kálámul er ngo, ‘Una aptur, una kipi kibam má unák láklák!’
23 O que é mais fácil? Dizer: “Os seus pecados estão perdoados”, ou dizer: “Levante-se e ande”?
24 Má inái ina inngas tari si gam ngo Natun Kálámul a mon i kán nokwan suri long palai bos sápkin tatalen main i naul bim!” Má ngorer a parai singin peu ngo, “Kauh, aptur má unák pusak pasi kibam má unák han uri kam rum!”
24 Mas isto é para que vocês saibam que o Filho do Homem tem autoridade sobre a terra para perdoar pecados. E disse ao paralítico:
25 Má káp melek sár má kálámul erei a aptur i mátán matananu mák pusak pasi kibán, má a kaleng uranang i rum mai parpara agas uri narsán ái Káláu. Kálámul a peu ákte liu máng kipi kibán.|alt="healed man carrying his bed" src="CN01689B.TIF" size="col" ref="5:25"
25 E imediatamente ele se levantou diante de todos e, pegando o leito em que até então estava deitado, voltou para casa, glorificando a Deus.
26 Di no iatung di pángáng má di lala mátut má dik para agas Káláu, má ngorer di para ngoro minái, “Wa onin pala sang gitá mákái á matngan táit ngoromin!”
26 Todos ficaram muito admirados, davam glória a Deus e, cheios de temor, diziam: — Hoje vimos coisas extraordinárias!
27 Má namur ái Iesu a lu hanhan tangrai sál, má a mákái kesi kálámul iatung, ngisán ái Lewi, kesi tám kip takis, a sukis pagas i rumán kip takis. Ái Iesu a mákái mák parai singin ngo, “Una mur i iau.”
27 Depois disso, Jesus saiu e viu um publicano, chamado Levi, sentado na coletoria. E lhe disse:
28 Mái Lewi a longrai mák aptur támlai boh táit no sang iatung má a mur i Iesu.
28 Ele se levantou e, deixando tudo, o seguiu.
29 Má namur ái Lewi a longoi lala namnam sur Iesu i kán rum sang, má marán te rung tili rákán him án kip takis má te mul á kálámul di no di kis suri namnam iatung.
29 Então Levi lhe ofereceu um grande banquete em sua casa; e era grande o número de publicanos e outras pessoas que estavam com eles à mesa.
30 Má te Parisaio má kándi tan tám mánán uri nagogon di mák Iesu ngo a kis tiklik mai tan tám sápkin ngorer, má dik wor arkuh mai tan kalilik án aratintin si Iesu ngoromin, “Suri dáh gam namnam má ngin tiklik mai tan tám kip takis má tan tám abulbul ngorer?”
30 Os fariseus e seus escribas murmuravam contra os discípulos de Jesus, perguntando: — Por que vocês comem e bebem com os publicanos e pecadores?
31 Má ngo ái Iesu a longrai, a han má a kos di ngoromin, “Ái rung di lain liu kápdite sáhár sur tekes ngo na aliu di, ái rung di sasam masik sár.
31 Jesus tomou a palavra e disse:
32 Má iau, káp iau te hut suri ina kilkila pasi bos tám nokwan. Iau hut suri kilkila pasi bos tám sápkin suri da hol kaleng.”
32 Não vim chamar justos, e sim pecadores, ao arrependimento.
33 Má di parai mul si Iesu ngo, “Kalilik án aratintin si Ioanes di lu balbal ahal má sung, má kalilik án aratintin kándi tan Parisaio di lu longoi mul ngorer. Mái sár ngo kam kalilik án aratintin á iáu kápdite lu ahal.”
33 Então eles disseram a Jesus: — Os discípulos de João frequentemente jejuam e fazem orações, e os discípulos dos fariseus fazem o mesmo; mas os seus discípulos comem e bebem.
34 Ái Iesu a longrai má a kos di ngoromin, “Ngádáh? Ngo da longoi namnam án akila, u hol on ngo matananu da ahal i pákánbung er kálámul a hutngin kila a kis tiklik mam di? Kápte! I bung kesi kálámul a kila, di no di namnam tiklik.
34 Jesus, porém, lhes disse:
35 Má namur da long pasi kálámul er a hutngin kila má nák bokoh alar di. I bung erei da ahal.”
35 No entanto, virão dias em que o noivo lhes será tirado, e então, naqueles dias, eles vão jejuar.
36 Mái Iesu a sopasun kán worwor mai kesi worwor artálár mul ngoromin,
36 Também lhes contou uma parábola:
37 Má kápte kesá kálámul na toroi hutngin suir wain uri torahin átbán dan di longoi mai kápán me. Ngo na longoi ngorer, suir wain erei na sut má na korkor má nák tarápái torahin átbán erei má nák ráp, má suir wain na sal no.
37 E ninguém põe vinho novo em odres velhos, porque, se fizer isso, o vinho novo romperá os odres, o vinho se derramará, e os odres se estragarão.
38 Gita totrai hutngin suir wain uri hutngin átbán dan suri diar no diara sut tiklik.
38 Pelo contrário, vinho novo deve ser posto em odres novos.
39 “Má ngorer mul ngo kesi kálámul ákte nginmi torahin suir wain, kápnate nem ngo na han nginmi hutngin suir wain mul, kabin na parai ngo torahin suir wain a namnamin, má hutngin suir wain kápte.”
39 E ninguém, tendo bebido o vinho velho, prefere o novo, porque diz: “O velho é excelente.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.