Lucas 18
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA
1 Kesi bung, ái Iesu a parai worwor artálár minái uri narsán kán kalilik án aratintin suri da lu sung áklis má koion da lu puplir.
1 Disse-lhes Jesus uma parábola sobre o dever de orar sempre e nunca esmorecer:
2 Mái Iesu a sopasun kán worwor mák parai ngoro minái,
2 Havia em certa cidade um juiz que não temia a Deus, nem respeitava homem algum.
3 Má kesi mokos tilatung i malar erei sár a lu balbal han uri narsán tám nagogon er mák lu sungi ngo, ‘Una tangan iau má una oboi kálámul er giur lu togor suri na anokwa iau má nák hul iau.’
3 Havia também, naquela mesma cidade, uma viúva que vinha ter com ele, dizendo: Julga a minha causa contra o meu adversário.
4 Má tám nagogon er a lu longrai ngorer má kápate lu long tekesi táit suri tángni mokos er. Mái sár kesi pákán má, kálámul er a ngoi singin sang ngo, ‘A támin ngo káp iau te lu longra pasi worwor si Káláu má tan kálámul mul,
4 Ele, por algum tempo, não a quis atender; mas, depois, disse consigo: Bem que eu não temo a Deus, nem respeito a homem algum;
5 ái sár ngo mokos minái a lu balbal han uri narsang mák lu som kusa iau. Ngorer ina mákái má inak tángni, na káp balbal kaleng uri narsang má nák amerok i kak hol!’”
5 todavia, como esta viúva me importuna, julgarei a sua causa, para não suceder que, por fim, venha a molestar-me.
6 Má ngorer ái Konom Iesu a sopasun kán worwor mák parai ngoro minái,
6 Então, disse o Senhor: Considerai no que diz este juiz iníquo.
7 Ngádáh, ái Káláu kápnate long anokwa di ái rung er ákte long pas di ur káián sang, ái rung er kandi tu tang uri narsán i nas má i libung mul? Ngádáh, na talsir ái Káláu suri tangan di?
7 Não fará Deus justiça aos seus escolhidos, que a ele clamam dia e noite, embora pareça demorado em defendê-los?
8 A muswan á minái iau parai si gam. Ái Káláu na sangar i tármai kandi sung má nák lu tangan di. Mái sár i pákánbung ngo ái Natun Kálámul na kaleng, ngádáh, na bana te kálámul di ruruna uri narsán ngo kápte?”
8 Digo-vos que, depressa, lhes fará justiça. Contudo, quando vier o Filho do Homem, achará, porventura, fé na terra?
9 Mái Iesu a parai mul i worwor artálár minái uri narsán tan kálámul erei di hol sang i di ngo dikte tám nokwan má di hol agengen i tan kálámul, má a parai ngoromin,
9 Propôs também esta parábola a alguns que confiavam em si mesmos, por se considerarem justos, e desprezavam os outros:
10 “Kesi pákán aru kálámul diar láklák tapam urami rumán osmapak suri diara sung. Kesá turán a Parisaio, má kes a tám kip takis. Parisaio má tám kip takis diar sung.|alt="publican & pharisee praying" src="ABS-016.tif" size="col" ref="18:10"
10 Dois homens subiram ao templo com o propósito de orar: um, fariseu, e o outro, publicano.
11 Ngorer má Parisaio a sámtur má a parai suri sang i kán sung ngoromin, ‘Káláu, iau utung kuluk uri narsam kápkabin á iau káp iau te ngoro tan kálámul, ái rung di lu agur pasi pirán tabal káián lite, má di tan tám longoi sápkin mul, mái rung di lu bop mai wák kán lite. Má iak para agas iáu mul ngo á iau káp iau te ngoro kono mer si tám kip takis.
11 O fariseu, posto em pé, orava de si para si mesmo, desta forma: Ó Deus, graças te dou porque não sou como os demais homens, roubadores, injustos e adúlteros, nem ainda como este publicano;
12 Má iau lu ahal aru i bung on á kesá wik, má iau lu bal artabar uri narsam mai keskeskesá táit tili tan táit iau otoi.’
12 jejuo duas vezes por semana e dou o dízimo de tudo quanto ganho.
13 Mái sár tám kip takis er a kálik tur tepák má kápate saktádái aur urami bát. A tu tur mai rumrum iatung má a tinang i bál, má ngorer a tututi bongbongon mák parai ngo, ‘Káláu, á iau á tám sápkin á minái. Una mámna iau!’”
13 O publicano, estando em pé, longe, não ousava nem ainda levantar os olhos ao céu, mas batia no peito, dizendo: Ó Deus, sê propício a mim, pecador!
14 Mái Iesu a parai ngoromin, “A muswan á minái iau parai si gam. Tám kip takis minái a han mai lala taun, mái sár ái Káláu a anokwa pasi. Má ngorer i pákánbung kálámul er a kaleng uri kán rum sang, ákte sengsegeng má. Má Parisaio kápte. Kápkabin ái rung di apakta pas di sang, ái Káláu na agengen i di sár. Mái koner a agengen pasi sár, ái Káláu na apakta pasi sang.”
14 Digo-vos que este desceu justificado para sua casa, e não aquele; porque todo o que se exalta será humilhado; mas o que se humilha será exaltado.
15 Má te kálámul di lam tari rang nat di uri narsán ái Iesu suri na top i di má nák asosah i di. Mái sár tan kalilik án aratintin di mákái tan kálámul erei má dik tur kalar di suri koion da longoi ngorer.
15 Traziam-lhe também as crianças, para que as tocasse; e os discípulos, vendo, os repreendiam.
16 Mái sár ái Iesu a bin pasi tan gengen kalilik uri narsán, mák parai ngo, “Gama hol palai boh gengen kalilik ur singing. Koion gama tur kalar di kabin ngo kandi ái rung ngoromin á lolsit si Káláu.
16 Jesus, porém, chamando-as para junto de si, ordenou: Deixai vir a mim os pequeninos e não os embaraceis, porque dos tais é o reino de Deus.
17 A muswan iau parai si gam, ái koner a nem ngo na kusak i lolsit si Káláu, na ruruna pasi ngorer i gengen kalik a ruruna i kákán. Ngo kápnate longoi ngorer, ki kápte sang na kusak.”
17 Em verdade vos digo: Quem não receber o reino de Deus como uma criança de maneira alguma entrará nele.
18 Má kesi pakpakta kandi tan Iudáiá a gálta Iesu ngo, “Tám Aratintin, iáu lain kálámul. Dánih ina longoi suri inak atur páptai liu áklis?”
18 Certo homem de posição perguntou-lhe: Bom Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
19 Mái Iesu a longrai mák parai singin ngoromin, “Suri dáh u utung iau ngo iau lain kálámul? Ái Káláu masik sár a kuluk má kápte kes mul.
19 Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? Ninguém é bom, senão um, que é Deus.
20 U mánán i nagogon er a parai ngoromin ngo koion una longoi sápkin mai wák káián lite kálámul, má koion una up bingi tekesi kálámul, má koion una siksikip, má koion una poklah pasi angagur uri tekesá kálámul, má una rumrum i kakam mái mamam.”
20 Sabes os mandamentos: Não adulterarás , não matarás , não furtarás , não dirás falso testemunho , honra a teu pai e a tua mãe.
21 Má kálámul er a longrai mák parai si Iesu ngo, “Turpasi til tungu iau kalik be, iau lu mur arwat pas noi tan nagogon erei ák han pang onin.”
21 Replicou ele: Tudo isso tenho observado desde a minha juventude.
22 Má a longrai ngorer ái Iesu má a parai singin ngo, “Kesi táit sár u sáhár suri. Una han sira palai kam bos minsik no má una tari pirán tabal singin bos maris. Má ngo una longoi ngorer, na kaiam besang á boh lain minsik imi bát. Má una lákám unák mur i iau.”
22 Ouvindo-o Jesus, disse-lhe: Uma coisa ainda te falta: vende tudo o que tens, dá-o aos pobres e terás um tesouro nos céus; depois, vem e segue-me.
23 Má ngo kálámul erei a longrai worwor si Iesu uri narsán, ák lala tinang i bál má, kabin ngo a tilik konom sang.
23 Mas, ouvindo ele estas palavras, ficou muito triste, porque era riquíssimo.
24 Mái Iesu a mákái ngo kálámul er a tinang i bál mák parai singin ngoro minái, “A tuan rakrakai muswan si di á boh konom suri da kusak uri lolsit si Káláu.
24 E Jesus, vendo-o assim triste, disse: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!
25 Kamel ngo na sol uri polgon nil án babaut, ái a malmu si diar á kálámul a konom ngo na sol uri lolsit si Káláu.”
25 Porque é mais fácil passar um camelo pelo fundo de uma agulha do que entrar um rico no reino de Deus.
26 Má tan kálámul di longrai ngorer má dik gálta Iesu ngoromin, “Ngo ngorer, ki ái sinih sang na liu? Kápte kes sang na kusak!”
26 E os que ouviram disseram: Sendo assim, quem pode ser salvo?
27 Mái Iesu a kos di ngo, “Táit ngo matananu kápte di arwat suri da longoi, ái Káláu a arwat sang suri long arwat pasi.”
27 Mas ele respondeu: Os impossíveis dos homens são possíveis para Deus.
28 Mái Petero a parai si Iesu ngoromin, “Mákái, Konom, gimáte han alari kángim boh rum má gimá murmur i iáu.”
28 E disse Pedro: Eis que nós deixamos nossa casa e te seguimos.
29 Mái Iesu a parai si di ngo,
29 Respondeu-lhes Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há que tenha deixado casa, ou mulher, ou irmãos, ou pais, ou filhos, por causa do reino de Deus,
30 i liu onin na atur páptai marán mul, má namur na atur páptai liu áklis.”
30 que não receba, no presente, muitas vezes mais e, no mundo por vir, a vida eterna.
31 Mái Iesu a lam pasi kán kalilik án aratintin uri risán alari matananu mák parai si di masik ngo,
31 Tomando consigo os doze, disse-lhes Jesus: Eis que subimos para Jerusalém, e vai cumprir-se ali tudo quanto está escrito por intermédio dos profetas, no tocante ao Filho do Homem;
32 Ái Natun Kálámul da tari uri limán boh kálámul tili risán ami Ierusalem má da tartar retret singin, má da ot bilingnai má da iapsi páplun,
32 pois será ele entregue aos gentios, escarnecido, ultrajado e cuspido;
33 má ngorer da rapsi má dák up bingi. Má ngo na rah i atul á bung, na liu kaleng mul.”
33 e, depois de o açoitarem, tirar-lhe-ão a vida; mas, ao terceiro dia, ressuscitará.
34 Tan kalilik án aratintin di longrai ngorer, mái sár kápdite talas ur on á tan táit erei. Sálán á tan worwor a punpunam alar di, má kápdite mánán tusi táit ái Iesu a parai.
34 Eles, porém, nada compreenderam acerca destas coisas; e o sentido destas palavras era-lhes encoberto, de sorte que não percebiam o que ele dizia.
35 Mái Iesu a lu hanhan pátmi malar á Ieriko má kesi kálámul a rau tám sung a lu kis iatung i risán sál mák lu sungi tan kálámul er di lu láklák pátmi sár.
35 Aconteceu que, ao aproximar-se ele de Jericó, estava um cego assentado à beira do caminho, pedindo esmolas.
36 I pákánbung a longrai irngán matananu di tiklik mam Iesu, ki ák gálta ngo, “Be, wa dánih á ngorer a tapam hut?”
36 E, ouvindo o tropel da multidão que passava, perguntou o que era aquilo.
37 Má matananu di parai singin rau erei ngo, “Ái Iesu kakun Nasaret er a láklák sorliu.”
37 Anunciaram-lhe que passava Jesus, o Nazareno.
38 Má rau er tám sung a lala bin ngo, “Iesu, á iáu natun ái Dewit! Una mámna iau!”
38 Então, ele clamou: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!
39 Má te kálámul er di láklák táil i Iesu di tur kári má di parai singin rau er ngo na kis pau. Mái sár a lala bin pakta sang urami bát ngoromin, “Natun ái Dewit, una mámna iau!”
39 E os que iam na frente o repreendiam para que se calasse; ele, porém, cada vez gritava mais: Filho de Davi, tem misericórdia de mim!
40 Mái Iesu a longrai kálámul er má a sámtur, má a artari suri da lami rau uri narsán. Má ngo rau er a hut i narsán, ái Iesu a gáltai ngo,
40 Então, parou Jesus e mandou que lho trouxessem. E, tendo ele chegado, perguntou-lhe:
41 “Dánih u nem on ngo ina longoi mam iáu?” Má kálámul a rau er a kokos ngoromin, “Konom, iau nem sár ngo na talas i matang.”
41 Que queres que eu te faça? Respondeu ele: Senhor, que eu torne a ver.
42 Mái Iesu a parai singin ngo, “Una mákmák sár. Kam ruruna ákte aliu pas iáu.”
42 Então, Jesus lhe disse: Recupera a tua vista; a tua fé te salvou.
43 Má káp melek sár mul má a talas i mátán, má a mur i Iesu tangra sál mai parpara agas uri narsán ái Káláu. Má matananu di mákái ngorer, má di no mul di párnga Káláu.
43 Imediatamente, tornou a ver e seguia-o glorificando a Deus. Também todo o povo, vendo isto, dava louvores a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.