Lucas 14

Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Kesi bungán aunges má, kesi Parisaio a pakpakta káián boh Parisaio a long pas Iesu má diar má han uri kán rum suri diara namnam. Má matananu iatung di mangwa Iesu ngo na longoi te táit má dák mákái.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Má kesi kálámul a sasam mai aru i limán má aru i keken a sut, má kán lala nemnem suri na asengsegeng on ái Iesu, má ngorer a han uri narsán.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Io, mái Iesu a mákái ngorer má a parai singin tan tám mánán uri nagogon má tan Parisaio ngoromin, “Bos nagogon kángit, di atintin git suri dánih gita longoi i bungán aunges. A sormángát i git suri gita araliu i bungán aunges, ngo kápte?”
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Má tan kálámul di longrai ngorer, mái sár kápdite kosoi. Má ngorer a long pasi kálámul er ái Iesu, a oboi limán on má a asengsegeng on, mái Iesu a tarwa palai uri kán malar.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Namur ái Iesu a parai narsá di ngoromin, “Ngo kes tili gam a mon i natun má a pur i kalik er uri tinkas i bungán aunges, dánih na longoi á kákán kalik er? Káksiai ngo bungán aunges, na longoi te matngan sál suri na talka pasi tilatung i polgon tinkas. Má ngorer mul ngo kes tili gam a mon i kán ololas mák pur uri mátán dan i bungán aunges. Ngádáh, kápnate long pas te suk má nák talka pasi alari mátán dan erei?”
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Mái sár di no iatung kápte di kosoi worwor si Iesu.
6 A isto nada puderam responder.
7 Mái Iesu a mákái boh asir er di han tiklik no suri namnam iatung i rum káián Parisaio er ngo di ilwa pasi tan lain kiskis káián tan kálámul pakta má di sukis on, má ngorer a parai worwor artálár min uri narsá di no. A parai ngoromin,
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 “Pákánbung ngo tekesi kálámul a longoi namnam án akila ngorer má a sik pas iáu suri una han ur on, koion una sangar i kis on á lain kiskis. Na mák hut keleh i tekesá kálámul a pakta i gaur,
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 má ngorer kálámul er a sik pas gaur no na long pala iáu alari lain kiskis erei má nák long pasi kálámul pakta nák aksimi iatung i lain kiskis er. Má ngorer una lala rumrum sang má una tu sukis má turán tan kálámul iatung namur.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 “Mái sár i pákánbung di long pas iáu, una han sukis iatung tangrai risán suri koner a long pas iáu na han bana iáu iatung má ngorer na parai singim ngo, ‘Wai, tuang, u tu kis sáksák erei á iáu! Lákám ur matung i lain kiskis.’ Má ngorer ái rung gam kis talum i namnam da mákái ngorer má dák rumrum i iáu ngo iáu kálámul pakta.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Ái rung di apakta pas di sang, ái Káláu na agengen i di sár. Mái koner a agengen pasi sár, ái Káláu na apakta pasi sang.”
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Mái Iesu a parai si koner a long pasi ngo,
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Ngo una longoi lala namnam sang, una long pasi tan maris má tan rau mái rung a sák i kik di suri ani namnam er ukte eran on.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Kápkabin namnam er kápdite arwat ngo da kosoi uri narsam ái rung erei, má ngorer una tuan kuluk pala. Má ngoromin mul ái Káláu na supan iáu suri i bung namur er tan tám nokwan dikte mat da liu kaleng mul on.”
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 Má kesi kálámul di kis talum no sár mam Iesu i namnam, a longrai worwor a parai ái Iesu mák gas i bál suri, má a parai singin ngo, “Mái rung erei di sukis suri namnam i lolsit káián ái Káláu da tuan kuluk pala!”
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Má ngorer ái Iesu a parai singin kálámul erei ngo,
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 Má ngo ákte eran no má i boh táit iatung, ngorer má konom er a parai singin kán tám arardos suri na han long pasi tan kálámul er ákte sik pas di. Má tám arardos er a han ngorer má a parai si di ngo, ‘Gama lákám má! Ákte eran má boh táit!’
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 Mái sár di no keskeskes di balbal kalar di mai worwor ngoromin. Mulán kálámul a parai singin tám arardos er ngo, ‘Una parai singin ngoromin, “Káp ina te han má iau, kabin iakte huli kesá kuir bim, má ngorer ina han be suri mákái. Na hol pala iau sár.” ’
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 Má kes bul á kálámul a parai singin tám arardos er ngo, ‘Una parai singin ngoromin, “Káp ina te han má iau, kabin iakte huli alim i bulumakau uri him, má ngorer ina han be suri tingtinglán i di arwat suri da him kuluk be ngo kápte. Na hol pala iau sár.” ’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Má átuil kálámul a parai singin tám arardos er ngo, ‘Una parai singin ngoromin, “Káp ina te han má iau kápkabin iau hutngin kila sár, má ngorer na hol pala iau be.” ’
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 “Má ngorer tám arardos er a kaleng má a parai boh worwor no singin konom erei. Ngorer má konom erei a lala sák i bál má a parai singin tám arardos er ngo, ‘Una sangar i han sosih uradi be i malar má unák láklák tangrai tan sál. Una long pasi boh maris má tan rau mái rung a sák i lim di má kik di mul suri da lákám má dák namnam.’
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Má ngorer kán tám arardos a longra pasi worwor má a han. A han ngorer má a dos palai te tám arardos mul mai worwor erei. Io, di han má di long pasi tan kálámul má namur di kaleng no. Tám arardos er a mákái ngorer má a kusak mák parai singin konom er ngo, ‘Kam worwor, konom, dikte han má mai. Mái sár a wáin besang á rum.’
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 “Má ngorer mul konom er a parai singin kán tám arardos ngo, ‘Una han uri tan kuir sál uranang má uradi má urami bos mul, má una tu hustap pas te kálámul mul suri da lákám má akángái rum min, má giták namnam.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Iau parai si gam no ngo ái rung erei iau bit táilna di suri á long namnam minái, kápdate kis tiklik mam git mul.’”
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Io, namur ái Iesu a han alari malar er má a sopasun kán inan urami Ierusalem, má ngorer tilik lala matananu di tiklik mam Iesu. Má a ilang sur di ái rung er di lu murmur on má a parai ngoromin,
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 “Ái koner a han uri narsang suri na kalik án aratintin kaiak, ki na longoi ngoromin. Na lala mámna iau sang alari tan kálámul ngorer ái kákán mái mámán mái kán wák má rang natun. Má na mámna iau alari rang tuán má rang kukun mul. Má kápnate mámna kalengnai kán liu sang, na tu mámna iau sár. Ngo kápnate longoi ngorer, ki kápnate kalik án aratintin kaiak.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Rung di mur i iau da áslai sang i rangrangas kabin di kaiak. Ái koner kápate bál pasi rangrangas erei, ái kápate arwat suri na kalik án aratintin kaiak.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Ngo tekesi kálámul tili gam a hol on suri longoi tekesi rum a pakta, mulán táit na longoi na kis án hol suri ngádáh na longoi ngoi, má a is á mámát i pirán tabal na omlawai suri arahi á him erei.
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Mái sár ngo kápate longoi ngorer, má a turpasi longoi rum er mai pálkibán, má namur ngo ákte rah mái pálkibán, koran má na mákái gut ngo kápate arwat suri long arahi, ki na tu lu tur mai pálkibán sár á rum. Má matananu da lu mákái ngorer da lu ret mai má dák lu parai ur on ngo,
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 ‘Keskam bul singim á iáu, u tartar iáu sang suri longoi á lala rum er. Má u arwat sang suri long arahi? Kol a mon sang á kam pirán tabal? Wa u tu lawa iáu!’
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 “Ngo aru á kabisit a mon i kándiar tan kálámul án arup. Kesá kabisit a sángul i arip sár á kán kálámul, má kesá kabisit aru i sángul á arip sang á kán kálámul. Io, kabisit a mudán sár i kán kálámul án arup a longrai ngo er má koner a marán i kán kálámul ák lu hanhan má suri diara arup. Ngo a longrai ngorer, ki dánih na longoi? Na mulán kis án hol besang suri na arwat suri na arup mai kabisit er ngo kápte.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Má ngo kápte, ki a kuluk ngo na para palai kán worwor uri narsán kabisit er i pákánbung kápate han páput be suri sungi ngo koion diara arup, diara araturán sár.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Má ngorer ái koner a nem suri na kalik án aratintin kaiak, ki na hol palai besang á kán minsik, má erár ák arwat suri na kalik án aratintin kaiak.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “Tas a kuluk, mái sár ngo ákte rah á kán mapak, ngádáh gita amapak kalengnai ngoi?
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Tas kápate mapak káp kán te talar. Git lu buswai sár. Ái koner a nem ngo na talas má na mánán, ki na kis án alongra sár.”
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.