João 4
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NAA
1 Má tan Parisaio di longrai ngo marán sang di lu mur i Iesu, má ngorer mámát i di ákte pakta sorliwi mámát i rung di mur i Ioanes. Má di longrai mul ngo ái Iesu a siu di,
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 mái sár kápate nokwan á er. Ái Iesu sang kápate siu di, kán kalilik án aratintin sár di arsiu.
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 Má namur ái Iesu a longrai worwor er di parai ur on, má ngorer a aptur alari balis á Iudáiá má a kaleng ur Galiláiá.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Má i kándi inan erei di láklák tangrai balis á Samaria.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Má di lu hanhan tangra sál, má dik tapam hut i malar á Sikar i balis á Samaria. Malar er a kis pátmi kuir bim erei hirá ái Iakop ákte tari ur si natun, ái Iosep,
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 má mátán dan si Iakop iatung i pokon er. Mái Iesu a merok tili láklák mák sukis pala iatung. Ákte sángul mai aru á pákánbung,
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 — ausente —
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Má wák er a kos Iesu ngo, “Suri dáh u sung iau suri dan, má iáu kakun Iudáiá má iau wák til Samaria?” Wák er a parai ngorer kabin ngo tan Iudáiá má tan Samaria kápte di lu ararguna tiklik, má ngorer kápate arwat mul suri ngo ái Iesu na ngin tili átbán káián wák Samaria.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Mái Iesu a kosoi wák er ngo, “Kápte u mák ilmi artabar si Káláu má ngo iau kálámul dáh iau sung iáu suri ak te dan. Má ngo ukte han mák ilmi má, ngorer una han sung iau sang suri ina tabar iáu mai matngan dan er a aliwi kálámul.”
10 Jesus respondeu:
11 Má wák erei a parai singin ngo, “Konom, kápte kam te táit án ananut, má dan mul idi tepák. Má aiá una kipi til ái á matngan dan er?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Ái Iakop kámpup gim a tari si gim á mátán dan minái, ngorer ái má rang natun má kándi tan ololas di ngin til on á mátán dan min. Ngádáh, u pakta sorliu Iakop á iáu?”
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Mái Iesu a kosoi ngo, “Ái sinih na lu ngin til on á dan min, ái na sák mul suri dan namur.
13 Jesus respondeu:
14 Ái sár ái koner na ngin i dan ina tari singin, kápnate sák suri dan mul. Má dan ina tari singin na mátán upup ami bál má na ekesi buak mai dan án liu muswan er a kis áklis.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Má wák er a longrai ngorer mák parai singin ngo, “Konom, una tabar iau mai á dan er suri káp ina te sák mul suri dan, má suri káp ina te lu han mul suri ananut mainái!”
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Mái Iesu a parai singin ngo, “Han be. Unák long pasi kam pup ur main!”
16 Jesus disse:
17 Má wák er a parai si Iesu ngo, “Káp kak te pup á iau!”
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 kabin ukte kila pasi alim á kálámul, mái koner gaur kis tiklik onin kápte ngo kam pup muswan. Áá, táit u parai singing a támin.”
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Má wák er a parai singin ngo, “Konom, iau mák ilmi ngo iáu á tám worwor tus.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 Rang kámpup gim á tan Samaria di lu lotu uri narsán ái Káláu mamuni pungpung muni. Mái sár gam á tan Iudáiá gam puai má gamá parai ngo ami sang Ierusalem á pokon muswan er gita lu lotu uri narsá Káláu ái.”
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Mái Iesu a parai singin ngoromin,
21 Jesus respondeu:
22 Gam á tan Samaria kápgamte mánán i Káláu, má ngorer kápgamte mánán i táit gam lu lotu ur on. Má gim á tan Iudáiá gim mánán i Koner gim lotu uri narsán kabin a inngasi sál án araliu i narsá gim.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Mái sár bung er na hut má ákte hut má mul, mái Kák git a nem i matananu suri da lotu muswan uri narsán mai artangan káián Tanián a Pilpil má mai támin.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Ái Káláu kápte ngo kápán páplun. A tanián sang. Má kabin a tanián, ái rung di lotu muswan uri narsán, di lotu sang tilami bál di mai artangan káián Tanián a Pilpil má mai támin.”
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Má wák er a parai singin ngo, “Iau mánán ngo Mesaia er má na hut, koner a ilwa pasi ái Káláu. Má i pákánbung na hut, na para aposoi tan táit no si git.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Má ngorer ái Iesu a para talsai singin ngo, “Á iau sár á Mesaia min iau worwor mam iáu.”
26 Então Jesus disse:
27 Má i pákánbung erei sang, kán kalilik án aratintin di kaleng tili hul namnam, má dik mák Iesu a worwor mai wák er má dik sodar. Dik sodar ngorer, mái sár kápte kes a gáltai ngo, “Dánih u nem on?” ngo “Suri dánih u worwor mai wák erei?”
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Má wák er a han alari kán átbán dan iatung máng kaleng urami malar mák parai singin tan kálámul iatung ngo,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 “Gam lákám! Gamák mákái kálámul er a para noi tan táit iakte lu longoi. Na ái gut á Mesaia?”
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Má matananu di longrai ngorer má dik han suri mák Iesu.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 Má i pákánbung erei, kán kalilik án aratintin di tari duk on má dik parai si Iesu ngo, “Tám Aratintin, minái má namnam. Unák an te má!”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Mái sár ái a kos di ngo, “A mon á ak namnam er kápgamte mánán on.”
32 Mas ele lhes disse:
33 Má kalilik án aratintin di longrai ngorer má dik gálta arliu i di sang ngo, “Ákte namnam gut singin tekesi kálámul?”
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Mái Iesu a parai si di ngo,
34 Jesus lhes declarou:
35 Kamu arabitbit a ngoromin. Gam lu parai ngo, ‘Gitáte soso má, má na hat á kalang sár má na matuk á balbal.’ Ki iau parai si gam ngoro minái ngo gama sálsálah aririu má gamák mákái tan num, kabin ákte matuk má balbal, má ákte pátum má suri ililur!
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Kálámul ngo a ili balbal ákte matuk, na mon i kán arsupan. Má balbal kán tu obop talmi, wa ái rung di ruruna suri da kis áklis i liu muswan. Má ngorer, koner a soso mái koner mul a ililur, diar no na gas tiklik i bál diar.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Má kesi arabitbit mul ngoromin di lu parai má a támin, ‘Kes a lu soso má kes sang a lu ililur.’
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Á gam ngorer. Iakte tarwa gam suri gama il pasi balbal i pokon kápgamte soi. Tan temes dikte himhimna, mái sár onin di bokoh, má gam sang gama kipi wán kándi songsong.”
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Má marán Samaria i malar erei di ruruna i Iesu kabin i wák er ákte parai sur Iesu ngo, “Kálámul er a para noi tan táit iakte longoi.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Má ngorer ngo dikte hut i narsán, di sung páptai suri na lu kis be tiklik mam di. Má ngorer ái Iesu a kis pasi aru á bung iatung,
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 má marán mul di longrai midán ái Iesu má dik ruruna on.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Má namur dik parai singin wák erei ngoromin, “Tungu gim ruruna kabin i táit er iáu parai. Mái sár onin gim ruruna kabin gim sang gimáte longrai má gimá mák ilmi ngo a támin ngo ái á Tám Araliu káián naul matmatngan pokon.”
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ákte arahi má aru i bung i kán kis iatung Samaria, ái Iesu má kán kalilik án aratintin di aptur má ding kaleng uranang Galiláiá.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Mái Iesu sang a parai ngo, “Tám worwor tus kápte di lu rumrum on i kán malar muswan.”
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Má ngo a hut á Galiláiá, matananu tilatung di árár pasi kabin á di sang dikte han urami Ierusalem suri longsit án sorliu palai má dik mákái tan táit ái Iesu a longoi i tan bung erei.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Má namur ái Iesu a kaleng mul ur Kana i balis er sang á Galiláiá, i malar ákte pukdai dan uri wain on. Má adi Kapernaum kesi kálámul pakta kán kalik a sasam.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Má ngo pakpakta erei a longrai ngo ái Iesu ákte han til Iudáiá ur Galiláiá má ngo iatung be ái, ngorer a han uri narsán má ák sungi suri diara han ur Kapernaum má nák aliwi natun, kabin páput má na mat mai sasam.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Ái Iesu a longrai kán sung mák parai singin ngoromin, “Ngádáh, kápte kes tili gam na ruruna sár i iau? Koran má gamák mákái sang i te tara akiláng gut, ki erár gamák ruruna!”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Má pakpakta er a kos Iesu ngo, “Konom, gitar má, na mák mat i natung!”
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Mái Iesu a parai singin ngo, “Una han má! Kam kalik na liu!”
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Má ngo kán tu tangrai sál uradi Kapernaum, kán tan tám arardos di arsuar pasi mai arbin suri kán kalik má dik parai ngo, “Kam kalik ákte sengsegeng hanhan má kápnate mat!”
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Má kálámul er a longrai ngorer máng gálta di ngo pákánbung dáh kán kalik a turpasi pánpán kaleng. Má di kosoi ngo, “Málmálas erei a rah alari nabung i nas ngorer i kesá pákánbung.”
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Má kákán kalik er a hol páptai ngo i pákánbung erei sang ái Iesu ákte parai singin ngo kán kalik na liu. Má ngorer kálámul er a ruruna i Iesu. Má kán aratinán mái rung er di lu kis iatung i kán rum, di ruruna on mul.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Má minái á áruán pákán ái Iesu a han til Iudáiá ur Galiláiá má ák longoi akiláng.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.