João 4
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs ARA
1 Má tan Parisaio di longrai ngo marán sang di lu mur i Iesu, má ngorer mámát i di ákte pakta sorliwi mámát i rung di mur i Ioanes. Má di longrai mul ngo ái Iesu a siu di,
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 mái sár kápate nokwan á er. Ái Iesu sang kápate siu di, kán kalilik án aratintin sár di arsiu.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Má namur ái Iesu a longrai worwor er di parai ur on, má ngorer a aptur alari balis á Iudáiá má a kaleng ur Galiláiá.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Má i kándi inan erei di láklák tangrai balis á Samaria.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Má di lu hanhan tangra sál, má dik tapam hut i malar á Sikar i balis á Samaria. Malar er a kis pátmi kuir bim erei hirá ái Iakop ákte tari ur si natun, ái Iosep,
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 má mátán dan si Iakop iatung i pokon er. Mái Iesu a merok tili láklák mák sukis pala iatung. Ákte sángul mai aru á pákánbung,
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 — ausente —
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Má wák er a kos Iesu ngo, “Suri dáh u sung iau suri dan, má iáu kakun Iudáiá má iau wák til Samaria?” Wák er a parai ngorer kabin ngo tan Iudáiá má tan Samaria kápte di lu ararguna tiklik, má ngorer kápate arwat mul suri ngo ái Iesu na ngin tili átbán káián wák Samaria.
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Mái Iesu a kosoi wák er ngo, “Kápte u mák ilmi artabar si Káláu má ngo iau kálámul dáh iau sung iáu suri ak te dan. Má ngo ukte han mák ilmi má, ngorer una han sung iau sang suri ina tabar iáu mai matngan dan er a aliwi kálámul.”
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Má wák erei a parai singin ngo, “Konom, kápte kam te táit án ananut, má dan mul idi tepák. Má aiá una kipi til ái á matngan dan er?
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ái Iakop kámpup gim a tari si gim á mátán dan minái, ngorer ái má rang natun má kándi tan ololas di ngin til on á mátán dan min. Ngádáh, u pakta sorliu Iakop á iáu?”
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Mái Iesu a kosoi ngo, “Ái sinih na lu ngin til on á dan min, ái na sák mul suri dan namur.
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 Ái sár ái koner na ngin i dan ina tari singin, kápnate sák suri dan mul. Má dan ina tari singin na mátán upup ami bál má na ekesi buak mai dan án liu muswan er a kis áklis.”
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Má wák er a longrai ngorer mák parai singin ngo, “Konom, una tabar iau mai á dan er suri káp ina te sák mul suri dan, má suri káp ina te lu han mul suri ananut mainái!”
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Mái Iesu a parai singin ngo, “Han be. Unák long pasi kam pup ur main!”
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Má wák er a parai si Iesu ngo, “Káp kak te pup á iau!”
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 kabin ukte kila pasi alim á kálámul, mái koner gaur kis tiklik onin kápte ngo kam pup muswan. Áá, táit u parai singing a támin.”
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Má wák er a parai singin ngo, “Konom, iau mák ilmi ngo iáu á tám worwor tus.
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Rang kámpup gim á tan Samaria di lu lotu uri narsán ái Káláu mamuni pungpung muni. Mái sár gam á tan Iudáiá gam puai má gamá parai ngo ami sang Ierusalem á pokon muswan er gita lu lotu uri narsá Káláu ái.”
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Mái Iesu a parai singin ngoromin,
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Gam á tan Samaria kápgamte mánán i Káláu, má ngorer kápgamte mánán i táit gam lu lotu ur on. Má gim á tan Iudáiá gim mánán i Koner gim lotu uri narsán kabin a inngasi sál án araliu i narsá gim.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Mái sár bung er na hut má ákte hut má mul, mái Kák git a nem i matananu suri da lotu muswan uri narsán mai artangan káián Tanián a Pilpil má mai támin.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Ái Káláu kápte ngo kápán páplun. A tanián sang. Má kabin a tanián, ái rung di lotu muswan uri narsán, di lotu sang tilami bál di mai artangan káián Tanián a Pilpil má mai támin.”
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Má wák er a parai singin ngo, “Iau mánán ngo Mesaia er má na hut, koner a ilwa pasi ái Káláu. Má i pákánbung na hut, na para aposoi tan táit no si git.”
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Má ngorer ái Iesu a para talsai singin ngo, “Á iau sár á Mesaia min iau worwor mam iáu.”
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Má i pákánbung erei sang, kán kalilik án aratintin di kaleng tili hul namnam, má dik mák Iesu a worwor mai wák er má dik sodar. Dik sodar ngorer, mái sár kápte kes a gáltai ngo, “Dánih u nem on?” ngo “Suri dánih u worwor mai wák erei?”
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Má wák er a han alari kán átbán dan iatung máng kaleng urami malar mák parai singin tan kálámul iatung ngo,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 “Gam lákám! Gamák mákái kálámul er a para noi tan táit iakte lu longoi. Na ái gut á Mesaia?”
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Má matananu di longrai ngorer má dik han suri mák Iesu.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Má i pákánbung erei, kán kalilik án aratintin di tari duk on má dik parai si Iesu ngo, “Tám Aratintin, minái má namnam. Unák an te má!”
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Mái sár ái a kos di ngo, “A mon á ak namnam er kápgamte mánán on.”
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Má kalilik án aratintin di longrai ngorer má dik gálta arliu i di sang ngo, “Ákte namnam gut singin tekesi kálámul?”
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Mái Iesu a parai si di ngo,
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Kamu arabitbit a ngoromin. Gam lu parai ngo, ‘Gitáte soso má, má na hat á kalang sár má na matuk á balbal.’ Ki iau parai si gam ngoro minái ngo gama sálsálah aririu má gamák mákái tan num, kabin ákte matuk má balbal, má ákte pátum má suri ililur!
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Kálámul ngo a ili balbal ákte matuk, na mon i kán arsupan. Má balbal kán tu obop talmi, wa ái rung di ruruna suri da kis áklis i liu muswan. Má ngorer, koner a soso mái koner mul a ililur, diar no na gas tiklik i bál diar.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Má kesi arabitbit mul ngoromin di lu parai má a támin, ‘Kes a lu soso má kes sang a lu ililur.’
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Á gam ngorer. Iakte tarwa gam suri gama il pasi balbal i pokon kápgamte soi. Tan temes dikte himhimna, mái sár onin di bokoh, má gam sang gama kipi wán kándi songsong.”
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Má marán Samaria i malar erei di ruruna i Iesu kabin i wák er ákte parai sur Iesu ngo, “Kálámul er a para noi tan táit iakte longoi.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Má ngorer ngo dikte hut i narsán, di sung páptai suri na lu kis be tiklik mam di. Má ngorer ái Iesu a kis pasi aru á bung iatung,
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 má marán mul di longrai midán ái Iesu má dik ruruna on.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Má namur dik parai singin wák erei ngoromin, “Tungu gim ruruna kabin i táit er iáu parai. Mái sár onin gim ruruna kabin gim sang gimáte longrai má gimá mák ilmi ngo a támin ngo ái á Tám Araliu káián naul matmatngan pokon.”
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Ákte arahi má aru i bung i kán kis iatung Samaria, ái Iesu má kán kalilik án aratintin di aptur má ding kaleng uranang Galiláiá.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Mái Iesu sang a parai ngo, “Tám worwor tus kápte di lu rumrum on i kán malar muswan.”
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Má ngo a hut á Galiláiá, matananu tilatung di árár pasi kabin á di sang dikte han urami Ierusalem suri longsit án sorliu palai má dik mákái tan táit ái Iesu a longoi i tan bung erei.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Má namur ái Iesu a kaleng mul ur Kana i balis er sang á Galiláiá, i malar ákte pukdai dan uri wain on. Má adi Kapernaum kesi kálámul pakta kán kalik a sasam.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Má ngo pakpakta erei a longrai ngo ái Iesu ákte han til Iudáiá ur Galiláiá má ngo iatung be ái, ngorer a han uri narsán má ák sungi suri diara han ur Kapernaum má nák aliwi natun, kabin páput má na mat mai sasam.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Ái Iesu a longrai kán sung mák parai singin ngoromin, “Ngádáh, kápte kes tili gam na ruruna sár i iau? Koran má gamák mákái sang i te tara akiláng gut, ki erár gamák ruruna!”
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Má pakpakta er a kos Iesu ngo, “Konom, gitar má, na mák mat i natung!”
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Mái Iesu a parai singin ngo, “Una han má! Kam kalik na liu!”
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Má ngo kán tu tangrai sál uradi Kapernaum, kán tan tám arardos di arsuar pasi mai arbin suri kán kalik má dik parai ngo, “Kam kalik ákte sengsegeng hanhan má kápnate mat!”
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Má kálámul er a longrai ngorer máng gálta di ngo pákánbung dáh kán kalik a turpasi pánpán kaleng. Má di kosoi ngo, “Málmálas erei a rah alari nabung i nas ngorer i kesá pákánbung.”
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Má kákán kalik er a hol páptai ngo i pákánbung erei sang ái Iesu ákte parai singin ngo kán kalik na liu. Má ngorer kálámul er a ruruna i Iesu. Má kán aratinán mái rung er di lu kis iatung i kán rum, di ruruna on mul.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Má minái á áruán pákán ái Iesu a han til Iudáiá ur Galiláiá má ák longoi akiláng.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.