João 11
Hutngin kamkabat si Káláu (SGZ) vs NAA
1 — ausente —
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 — ausente —
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ái Lasaro a sasam ngorer, má aru kukun lik diará tarwa wor urada si Iesu ngoromin, “Konom, ái Lasaro er lain turam a sasam.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Má ngo ái Iesu a longrai ngorer, a parai ngo, “Sasam minái kápte ngo na arahi liu si Lasaro. Ái sár a uri inngasi rakrakai má minmáir i Káláu, má suri minmáir i Natun ái Káláu na tur talas mul.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Ái Iesu a lala mámna Marta ditul kukun no,
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 mái sár ngo a longrai arbin sur Lasaro ngo a sasam, kápate aptur melek suri han. A kis sár iatung pasi aru á bung mul.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Má namur a parai singin kán kalilik án aratintin ngo, “Git má, gitáng kaleng urami Iudáiá.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Má tan kalilik án aratintin di kosoi ngoromin ngo, “Tám Aratintin, tungu sár tan tátáil káián tan Iudáiá di nem suri bás iáu. Má suri dáh u nem ngo gita kaleng urami?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Mái Iesu a parai si di ngoromin, “Be, on á kesá pákán nas sángul mai aru á awa sang? Mái sinih a lu láklák i nas, kápate lu tutkum kabin talas a atalsai kán sál.
9 Jesus respondeu:
10 Mái sár ngo na láklák i kuron, ki na tutkum kabin talas a bokoh.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ái Iesu a be parai ngorer, má namur a sopasun kán worwor ngoromin, “Tur git ái Lasaro ákte boptin má, má ina han urami suri ina áplas pasi.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Má tan kalilik án aratintin di parai singin ngo, “Má Konom, ngo a boptin, nákte sengsegeng má.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Sálán worwor si Iesu ngo ái Lasaro a mat, mái sár kalilik án aratintin kápdite talas ur on. Di hol on ngo a tu boptin sár.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Má ngorer ái Iesu a para talsai si di ngo, “Ái Lasaro ákte mat má.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Mái sár a kuluk ngo káp iau te kis narsán i pákánbung minái suri ngorer kamu ruruna i iau na pakta hanhan. Má git má urami narsán!”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Mái Tomas, koner di utngi mul mai Lulu, kes tili di á kalilik án aratintin, a parai singin rang turán ngoromin, “Git má, giták han mai kángit Tám Aratintin suri gita mat tiklik mai mul!”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Má ngo ái Iesu a hut iatung, ki ák mánán pasi ngo ái Lasaro ákte mat mákte bop pasi ahat á bung má.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Til Betani ur Ierusalem arwat mai atul á kilomita sár,
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 má ngorer marán Iudáiá dikte hut suri mák Marta diar ái Maria, má suri abálbál diar kabin kuk diar ákte mat.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Má i pákánbung er ái Iesu a lu hanhan, ái Marta a longrai ngo er páput ái, má ngorer a han suri banbanah on. Mái Maria kán tu kis sang iatung i rum.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Ái Marta a bana Iesu mák parai singin ngoromin, “Konom, ngo una han iain, kápnate han mat ái kukung!
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Mái sár iau talas ngo onin, káksiai ngo ákte mat, matngan dánih una sung Káláu suri, ái na tari singim.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Ái Iesu a parai si Marta ngo, “Kukum na liu kaleng.”
23 Jesus disse a ela:
24 Ái Marta a parai ngo, “Iau mánán ngo na aptur kaleng uri liu i arahrahi bung.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Mái Iesu a parai singin ngoromin, “Á iau ái Koner iau lu apturi kálámul tili minat má iau lu tari liu singin. Ái sinih a ruruna i iau, káksiai ngo ákte mat, wa na liu sang.
25 Então Jesus declarou:
26 Mái sinih a liu má ák ruruna i iau, kápnate ekesi mat. Tanián sang na liu áklis. Ngádáh, u ruruna on á táit iau parai ngo a támin?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Mái Marta a longrai ngorer má áng kosoi ngo, “Áá, Konom, iau ruruna ngo iáu á Mesaia, Natun ái Káláu sang, ái koner ái Káláu a oror pagas mai suri na hut sosih ur main i naul matmatngan pokon.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Ái Marta a be parai ngorer, ki áng kaleng urami rum, má a para kodongnai si tuán lik ái Maria ngo, “Ái Tám Aratintin ákte hut má, má ák gálta sur iáu.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Ái Maria a longrai ngorer má ák aptur, má a sangar i so suri na bana Iesu.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Ái Iesu kápte be a hut muswan i malar. A iatung be i pokon ái Marta a banai ái.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Má i pákánbung ái Maria a aptur má ák sangar i han alari rum, tan Iudáiá er dikte han suri abálbálái, di hol on ngo a han urami tarang án minat er di obop Lasaro on suri na tang iatung.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Ái Maria a lu hanhan má ák bana Iesu. A mák Iesu ngorer má ák pur dirtapul uri keken mák parai ngoromin, “Konom, ngo una han iain, kápnate han mat ái kukung!”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Ái Iesu a mákái ngo a tang ái Maria, mái rung er di tiklik mai di tang mul. A mákái ngorer mák tuan taun i kán liu suri,
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 má a gálta di ngo, “Aiá á tarang er gam oboi on?” Má di parai singin ngo, “Má lákám, Konom, unák mákái.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Ái Iesu a tang.
35 Jesus chorou.
36 Má tan Iudáiá er di mákái ngorer má dik parai ngo, “Gam mákái, a lala mámna Lasaro sang!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Má te tili di di parai ngoromin, “Kálámul minái ákte apádái mátán rau, be? Má ngorer a artálár mul suri na han aliu pas Lasaro tungu suri kápnate mat.”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Mái Iesu a hut ami tarang án minat si Lasaro mák tuan taun i kán liu mul suri. Tarang er a mátán hat sár dikte bor kári mai kesi hat iatung i mátán sál.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Ái Iesu a mákái ngorer mák ardos ngo, “Gama long palai hat!” Mái Marta, kukun lik á kálámul er ákte mat, a parai si Iesu ngo, “Konom, ákte bop palai ahat i bung má, má ngorer ákte sangin má kápán páplun!”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Mái Iesu a parai singin ngoromin, “Ngádáh, káp iau te parai singim be? Ngo una ruruna, ki una mákái rakrakai si Káláu!”
40 Jesus respondeu:
41 Má tan kálámul di long palai hat alari tarang er. Má namur ái Iesu a tántán urami bát mák parai si Káláu ngo, “Iau ot kuluk uri narsam, Tata, ngo u lu longra iau.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Iau mánán ngo u lu ekesi alongra singing, mái sár minái iau parai suri rung min suri da ruruna ngo á iáu sang ukte tarwa iau.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Ái Iesu a parai ngorer, má namur a lala bin ngoromin, “Lasaro, una so ur main!”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Mái Lasaro a so tilatung i tarang án minat. Aru i limán má aru i keken dikte duri má ding kápti mai sepen sulu, má aur mul, má tan sepen sulu er a iatung be i páplun. Mái Iesu a parai si di ngo, “Uláti be tan sepen sulu er til on má nák lu han.” Ái Lasaro a so tilatung i tarang án minat.|alt="Lazarus coming out of grave" src="CN01769B.TIF" size="col" ref="11:44"
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Má marán tili di á tan Iudáiá di hut suri mák Maria, di mákái akiláng a longoi ái Iesu má ngorer dik ruruna on.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Mái sár te tili di di kaleng ur Ierusalem uri narsán tan Parisaio, má di parai si di suri táit ákte longoi ái Iesu.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Má ngorer tan Parisaio má bos pakpakta kán tan tám osmapak di kis talum mai tan kaunsel má dik parai ngo, “Marán akiláng ákte longoi á kálámul min. Má dánih má gita longoi?
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Ngo gita tu mákmákái kálámul er ngorer, marán da ruruna on. Má ngorer nagogon til Rom da hut sang má tarápái kángit rumán osmapak, má da abilbiling i git no á tan Iudáiá!”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Má kes tili di á tan tátáil, ái Kaiapas, koner a tám osmapak táil i bet er sang, a sámtur mák parai si di ngo, “Kápgamte mánán kuluk uri táit minái!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Ngádáh, kápte gam talas ngo tukes sár á kálámul na mat suri matananu da mák hiru no?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Kálámul er kápate talas uri táit a parai. A hol on ngo a tu worwor bia sár, ái sár kápte. Ái a tám osmapak táil i bet erei, má ngorer kán worwor er a worwor taru sang, má sálán ngo ái Iesu na mat suri matananu Iudáiá.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Má kápte ngo na mat sur di masik. Na mat suri iang talmi matananu si Káláu di tam sara i naul matmatngan pokon. Na mat ngorer má nák iang talum di uri kesi mát sár.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Má turpasi bung erei má, tan tátáil káián tan Iudáiá di eran páksi sál da mur on suri up Iesu.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Má ngorer ái Iesu kápate lu saliu i mátán matananu Iudáiá. Ái sár a han alari malar erei mák han uri malar á Eparaim a kis pátmi pokon mau. Má a lu kis iatung tiklik mai kán kalilik án aratintin.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Má longsit án sorliu palai káián tan Iudáiá ákte páput má. Má marán matananu tili tan malar no di han urami Ierusalem, má di lu longoi tatalen án arapilpil táil suri eran uri longsit er.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Má matananu er di lala mákmák sur Iesu. Má ngo di hut talum i rumán osmapak, di gálta arliu i di ngo, “Dánih gam hol on? Na han sang suri longsit ngo kápte?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Má dikte artari má bos pakpakta kán tan tám osmapak má tan Parisaio ngo tekes a mánán ngo aiá a kis ái ái Iesu, na sangar i atatir si di suri ngorer da tolai.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.